Het misplaatste gevoel van verlangen, wanneer een relatie tot een einde is gekomen...

Door Ragasto gepubliceerd.

Nogal een sentimenteel stuk, maar zoals altijd hebben de 'dingen' zich inmiddels ten goede gekeerd. Op het moment van schrijven voelde dat natuurlijk niet zo, maar dat is nu juist zo boeiend aan de (levens)fase waarin de schrijver zich bevindt. Het gedicht dateert uit begin 2008.

Ik heb spijt...

Ik heb spijt.
Ik weet alleen niet waarvan.
Wist ik het maar, dan kon ik het misschien nog veranderen.
Nu wil ik het veranderen, maar ik weet niet wat.
Het was namelijk goed.
Tenminste, dat dacht ik.
Ik was gelukkig en ik had alles.
Nu heb ik niet niets, maar ben ik gelukkig?
Ik ben soms wel eens blij, dat wel.
Er moet tussendoor dus iets zijn gebeurd.
Maar ik weet niet wat.
Als ik dat wist, kon ik het dan nog terugdraaien?
Ik wil dat graag.
Ik wil weer terug naar het oude, maar dan vernieuwd.
Het boek zou gesloten moeten zijn, maar de bladwijzer is te dik.
Telkens opnieuw gaat het boek weer open en het is nog niet voor de helft beschreven.
De andere bladzijden zijn nog leeg.
Ze moeten voor mijn gevoel worden volgeschreven.
Maar ik kan de dialoog van de voorafgaande tekst niet laten voortgaan in een monoloog.
Dat zouden loze verhalen worden.
Ze zouden wel de waarheid zijn, maar niets omvattend.
Ik pak het boek er toch weer bij.
Mooie platen en mooie teksten, maar het einde is abrupt.
Waarom kan ik het boek niet sluiten?
Ik wil teruglezen wat ik fout deed, maar het staat er niet in.
Ik kan het ook niet verzinnen.
Toch wil ik het weten.
Er moet toch iets zijn wat de oorzak is van dit alles.
Want als alles goed was, dan is er geen reden.
En ik dacht dat alles goed was.
Als iemand me het nu eens zou vertellen, dan was het in ieder geval duidelijk.
Geen vage ideeën, maar iets concreets.
Geen gokwerk, maar onderbouwd.
Ik moet het weten.
Dan weet ik tenminste wat me spijt.
Het zal waarschijnlijk niet genoeg zijn, maar dan kon het boek misschien toch dicht.
Want de hoop slaat soms om in wanhoop.
En ik weet dat het verstand keer op keer het tegendeel bewijst, maar de ijdele hoop kan ik niet afschudden.
Helaas, ik wilde dat ik dat kon.
Het spijt me…

Ragasto

Vorig artikel: 1988 was een boeiend jaar lijkt de geschiedenis zich te herhalen

Volgend artikel: Met Tom Coronel naar WTCC Valencia 2011

23/01/2016 17:54

Reacties (0) 

Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert