Bij het overlijden van een collega

Door Guivanho gepubliceerd in Persoonlijke ervaringen

d4ac50182ce8009cb5acab592bbb0206.jpg

Sinds zijn ontslag zo'n 15 jaar terug had ik hem uit het oog verloren. Het was dan ook een bijzondere ervaring, toen op een zomeravond zijn zoon me opbelde. Hij zei, dat zijn vader op sterven lag en dat hij me nog wilde zien.

Een telefoontje

Hij zei, dat zijn vader in een hospice lag. Slokdarmkanker met uitzaaiïngen naar de lever. Hij wilde me nog zien. Ik kon en wilde de wens van zijn vader niet negeren. Vóór ik hem bezocht, belde ik op met de vraag, of ik welkom was. ´Méér dan welkom´, zei de receptioniste.

Daar aangekomen trof ik een uitgemergelde man aan met een lach op zijn gezicht, toen hij me zag. Praten ging al nauwelijks meer. Er zat niet veel meer op dan zijn hand vasthouden. Hij had een morfinepleister tegen de pijn. Hij wees naar een foto, die een maand terug genomen was en waar hij nog gezond en wel op stond. Na een minuut of tien zakte hij weg in een slaap.

Herinneringen

Met zijn vrouw en zijn dochter haalde ik herinneringen aan hem op. Ook herinneringen, die zij aan een bezoek aan mij hadden en die diep in mijn bewustzijn waren weggezakt. Na ongeveer een half uur werd hij weer wakker en ik ging weer bij zijn bed zitten. Hij vroeg zijn vrouw hem een boek te geven, dat op tafel lag en hij stuurde vervolgens haar en zijn dochter de kamer uit. Hij wilde met mij alleen zijn.

Hij had het over een brief van mij aan hem en dat die hem zo goed had gedaan. Ik kon me echter geen brief herinneren. Wel had ik samen met enkele andere collega's bij gelegenheid van zijn ontslag enkele persoonlijke gedachten op papier gezet en hem dat gegeven. In al die jaren, dat we samen een kamer deelden op het werk deel je lief en leed. Over het werk en in de persoonlijke sfeer. Misschien was dat het, dat hem zo goed had gedaan.

Een boek

Hij pakte het boek en gaf het me. 'Ik wil je niet bekeren', zei hij, 'maar je moet het wel lezen'. Dat heb ik hem beloofd. Het was dit boek.

bc664a9e7be7e5af3d0686428b7b824eQmlqYmVs

Hij was opgegroeid in een katholiek gezin, maar had zich op een geven moment tot de pinkstergemeente bekeerd en was zéér bijbels geworden. Later was hij lid geworden van een evagelische gemeente. Ik nam afscheid van hem. Anderhalve dag later is hij gestorven.

Nadien heb ik het boek vluchtig doorgenomen en was er niet bepaald van onder de indruk. Maar dat doet er niet toe, Wat er wel toe deed, was dat ik in zijn leven kennelijk een belangrijkere plaats had ingenomen dan ik mezelf gerealiseerd had en dat gaf me een warm en vredig gevoel.

Het bleek een boek te zijn van een bioloog, die de bijbel had doorgevorst op curieuze inzichten en gezondheidsvoorschriften.

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.
22/01/2016 14:36

Reacties (1) 

22/01/2016 22:38
Wat een prachtig verhaal! En wat bijzonder, dat hij jou nodig had op zijn sterfbed. Dat geeft zoveel meer zin aan het leven!
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden. Tallsay.com is onderdeel van Plazilla Ltd.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert