Staande op mijn berg.

Door Shasja Angel Light gepubliceerd in Persoonlijke ervaringen

Even was ik weer terug naar toen. Ik vond een mooi stukje die ik geschreven had over mijn gevoelens. In die tijd was ik nog volop bezig met het verwerking van gebeurtenissen uit het verleden. Het schrijven, mijn vriend, een manier om los te laten en dingen een plek te geven.

 

Ik stel me voor dat ik op een berg sta de wind waait door mijn haren, achter me is mijn pad van het verleden. Ik draai me om en kijk ernaar. Ik zie daar donderwolken het weerlicht daar, op een paar kleine plekken naar, daar schijnt toch een zonnetje. Mijn goede herinneringen. Ik staar naar de donderwolken, zie de regen en lichtflitsen. Mijn gevoelens. Mijn pijn, woede en verdriet. Plekken waar ik nu niet wil zijn. Maar toch ik kijk, dat is mijn leven, een leven die geweest is. En toch is het een onderdeel van mij. Ik zucht zullen ooit die donderwolken weg gaan? Zal ik ooit mijn verleden een plekje kunnen geven? Het los kunnen laten? Het echt kunnen zien en voelen dat juist die moeilijke situaties mij gevormd hebben? Dat de pijn een reden had? Zal ik weer van mezelf kunnen houden, zonder valse schuld gevoelens? Beseffen en voelen! Dat ik goed was, zoals ik was? En dat wat er gebeurt was niets, maar dan ook niets mijn schuld was? Ik zucht opnieuw. Sluit me ogen en laat de wind mijn gezicht aanraken, even wil ik niets zien, alleen even de wind voelen. Luisteren of ik ergens vogels hoor fluiten. De wind door de bomen hoor gaan, misschien zelfs of ik het geluid van de zee kan horen.

Hier zo op mijn berg is alles mogelijk. Een poos blijf ik met gesloten ogen staan, luister en laat me aanraken door de wind. Ik open mijn ogen, kijk nog even naar mijn verleden en draai me resoluut om. Daar ligt het pad van mijn toekomst en heden. Aan het begin liggen allerlei obstakels op de weg, maar hoe verder ik kijk, lijkt het pad toch enigszins goed begaanbaar. Wel met enkele bochten en vermoedelijk ook zijwegen. Maar elke zijweg komt uiteindelijk op het grote pad uit. Er is nog hoop, mijn toekomst nog onbeschreven. Toch besef ik heel sterk dat het nog geen tijd is om verder te gaan, het ontbreekt me even aan kracht om de obstakels te nemen. Mijn verleden heeft nog geen plek, pas dan zal ik verder kunnen gaan. Maar niet nu! Ik sluit mijn ogen en spreid mijn armen, ze veranderen langzaam in vleugels, ik verander in een visarend. Ik vlieg weg.

Een maand of zes later schreef ik.

Opnieuw sta ik op mijn berg, een eindje verder op ligt mijn toekomst. Vlak voor me ligt het heden, met hier en daar nog wat obstakels, maar ik besef dat die spoedig zullen verdwijnen. Ik voel een ongekende vrijheid in me. Een vrijheid die ik met veel pijn en tranen overwonnen heb. Ik draai me om, en kijk naar mijn verleden, de zwarte wolken daar zijn grijs geworden, het lijkt wat rustiger te zijn. Ik besef dat, dat geweest is, en er komt een rust over me heen. Wat daar gebeurt is, daar is niets meer aan te doen. Niet te veranderen het is simpel weg mijn leven! Niet altijd even mooi, maar ik heb het overleefd! En het heeft me sterker gemaakt, inzichten gegeven. Mijn zoektocht in het verleden heeft me vele antwoorden gegeven, soms pijnlijk hard. Het besef dat bepaalde dingen toch een onderdeel van mijn leven zullen blijven en het soms pijnlijk terug zullen komen is aanwezig. Maar dat zullen slechts kleine momenten zijn.

Ik was mezelf kwijt, nu weet ik, dat ik mezelf nooit echt gekend heb, en nu pas beetje en beetje de persoon word die zolang verborgen heeft gezeten. De liefde voor mezelf nooit aanwezig is geweest omdat ik bikkelhard voor mezelf was. Pas nu, nu ik mijn verdriet heb mogen voelen. Gezien en gevoelt heb wat er gebeurt is, kan ik zeggen het was kut, en zwaar. Maar met een glimlacht rond mijn lippen kan ik zeggen, Maar ik ben er nog! De liefde brand nog steeds in mij! En alles heeft me nooit verslagen, wel geknakt, maar nooit gebroken! Het toelaten van mijn verdriet, is al een stukje liefde voor mezelf, het mededogen die ik voor het kind in mij voel en het besef dat niets mijn eigen fout was, is een stukje liefde voor mezelf.

Ik ben er nog niet, maar binnen kort zal ik weer in de spiegel kunnen kijken, en tegen mezelf kunnen zeggen ik hou van jou! Daar ga ik nu mee aan de slag, Daarom heb ik besloten om het verleden op dit moment verder te laten rusten, de puzzel is gelegd, mijn antwoorden heb ik gekregen. En nu richt ik me op het heden en op mijn toekomst, mocht er toch nog onverhoopt uit het verleden dingen naar boven borrelen dan ga ik er dan wel mee aan de slag. Dat ik mezelf voor een paar dagen terug een tien gegeven heb, is iets wat ik nog nooit gedaan heb, want ik was geen voldoende waard! Ja ik kom er wel deze vlinder fladdert weer.

En nu?

Ik sta opnieuw op de berg mijn verleden is geweest, ik zie het zoals het is! En de donderwolken zijn verdwenen. Soms voel ik nog een vage pijn en verschijnen even weer die donderwolken. Mijn pad is nu vrij ik heb kracht genoeg om met goede moed naar de toekomst te kijken. Al is het op het moment voor mij belangrijk om in het heden te leven. Genieten van elk moment. Achter elke bocht ligt een nieuw avontuur en daar wil ik voor gaan.

Shasja

Kijk ook op mijn site

21/01/2016 15:49

Reacties (7) 

22/01/2016 22:53
Heel mooi
1
21/01/2016 22:04
prachtig mooi beschreven jouw processen....met het oog op het verleden:-)xxx
22/01/2016 08:40
Dank je wel. XXX
1
21/01/2016 17:24
Het verleden is gewoon een onderdeel van ons bestaan
1
22/01/2016 08:39
1
21/01/2016 16:49
Op naar het avontuur! xxx
22/01/2016 08:39
Ja ! XXX
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert