Uit het arme roomse leven 1

Door Guivanho gepubliceerd in Verhalen en Poëzie

0d373842e075b2788d909d1e05c24d01_1348918

Een familiegeschiedenis. Over drie nonnen in de eerste helft van de vorige eeuw.

Hij overleed in 1911 op 58-jarige leeftijd. Hij was gemeentesecretaris en liet een vrouw en veel kinderen na. Uit twee huwelijken. Zijn eerste vrouw was eerder overleden. Ze hadden samen één zoon en drie dochters. De nicht van zijn eerste vrouw zag het toen als haar plicht om met hem te trouwen. Samen kregen ze nog één zoon en twee dochters.

Toen hij overleed , bleef zijn tweede vrouw dus achter met een kinderschaar en zonder weduwepensioen, want dat had je in die tijd nog niet. De zoon uit het eerste huwelijk werd priester en bracht het later tot pastoor. De drie dochters gingen één voor één het klooster in. Dat ging niet helemaal van harte, zoals later bleek.

Moe

Zo noemde de jongste van de drie dochters die in het klooster gingen, de nicht van haar moeder, die haar vader en zijn kinderen te hulp schoot. Bij gelegenheid van de 70ste verjaardag van moe haalde zij onder de titel ‘Moe en ik’ herinneringen aan hen samen op. Geschreven op rijm in 1941. Ze schrijft:

Ik was zestien jaar
toen ik ’s avonds laat
bij ’n kaarsje bidden ging!
’t Waakzaam oog van moe
had goed gezien
en weldra kwam de vraag:
Wil jij naar ’t klooster ook misschien?
Ik wankelde in mijn besluit
en heel ontdaan kwam het er uit.
Ik ga niet naar het klooster toe.
Ik help u altijd , lieve moe.
Maar moeke dacht, je zult wel gaan,
als zij mij bij een kaars zag staan.

En ze ging. Net als haar twee oudere zussen.

De rozeknop

Eén van die twee was ingetreden in de ‘Congregatie der zusters penitenten recollectinen van de onbevlekte ontvangenis’. Het bracht haar tot missiewerk onder de bosnegers in Suriname. Ze overleed in 1925 aan borstkanker, amper 35 jaar. Onder de titel ‘Een rozeknop’ verscheen over haar een biografie. Daarin staat beschreven, hoe ze aan haar einde kwam. Ook, hoe ze haar naderende einde zelf beleefde. Citaat uit een brief:

Ik kijk heel lelijk, als ’t veel ‘zeer’ doet, maar ben daarna blij, dat ik het mag verduren. O.L. Heer zelf heeft geen beter middel weten te vinden om ons Zijn liefde te toonen dan ’t lijden.

En als het uur van haar overlijden nabij is, staat er geschreven:

Allen waren diep bewogen en benijdden in haar haar bewonderenswaardige kalmte, haar zielevrede. Van zielesmart viel niets te bespeuren, maar het lichamelijk lijden was groot. Wat moeten die pijnlijke uren haar lang gevallen zijn! Wellicht heeft de goede Jezus ze verzacht door zijn zoeten inwendigen troost.

Het ontslapen van dochter drie

De derde dochter ging in 1942 dood. Uit het in memoriam:

Zoals ik u reeds schreef, hebben wij haar zaterdagmorgen in bewusteloze toestand aangetroffen. Aanstonds werd de dokter gewaarschuwd, die alle moeite heeft aangewend om de ons zo dierbare zuster te redden. Maar het heeft niet zo mogen zijn. Dinsdagmorgen om 4 uur is zij, na eerst  het H. Oliesel te hebben ontvangen, zonder enigen doodstrijd bijna ongemerkt naar de Hemel gegaan.

Zelfmoord, naar later bleek.

 


 

21/01/2016 13:07

Reacties (2) 

23/01/2016 11:22
Wat het geloof niet al voor de mensheid doet...
21/01/2016 15:18
verschrikkelijk
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert