Comfortably numb - pink floyd:

Door Candice gepubliceerd in Mijn muziek

b3d726de0699b6aafa7a6d5824be4122_medium.

Tijd voor een absolute parel uit de muziekgeschiedenis:

Hello,
Is there anybody in there?
Just nod if you can hear me
Is there anyone home?

Luistert u wel eens muziek? Vast wel. Maar luistert u wel eens echt naar muziek? Dus niet gewoon er staat een song op die u hoort en erg goed vind, maar dat u echt intens naar die song luistert? Zelf mag ik dat heel graag doen, want er zijn zo ontzettend veel prachtige songs geschreven om er heel intens naar te luisteren en van te genieten. Kijk mijn all time favoriet is en blijft ten alle tijden Child in Time van Deep Purple, maar er zijn meer, veel meer songs waar ik met de ogen dicht heel intens naar kan luisteren, zo ook naar deze song.

Come on
Now
I hear you're feeling down
I can ease your pain
Get you on your feet again

Het is één van de 26 songs wat verscheen op het wel zo immens mooie rockalbum The Wall van Pink Floyd uit 1979.

cb052061bfe56b8cb6670a2850242e6b_medium.

De band bestond uit de volgende leden:

0e166670bcb1ec9182fbb671e90ea9a4_medium.

Roger waters – Basgitaar

47606b2963bed3abb3798f64893f7058_medium.

Nick Mason – Drums

4edd78917a5a4598f0357fdc9fc294b5_medium.

Rick Wright – Keyboards (overleden in 2008)

590289384e61d92dad6e530bde4c8835_medium.

David Gilmour – Gitaar

Relax
I'll need some information first
Just the basic facts
Can you show me where it hurts?

Het is 1979 en Pink Floyd is top of the bill, maar raken meer en meer vervreemd van hun publiek. Echter ook binnen de groep beginnen de leden enigszins van elkaar te vervreemden en dat werd  dus eigenlijk de insteek voor Roger Waters voor het album The Wall. Hij kreeg echt meer en meer het gevoel dat er, door al die optredens van de band in mega grote stadions waarbij het contact met het publiek niet of nog amper aanwezig was, een muur was ontstaan tussen de band en het publiek. Nou bepaal je als artiest nog altijd zelf of je dat contact hebt en wanneer je met enorme lichtshows en met bijna statische optredens je show opvoert zonder een interactie met het publiek te creëren, dan ontstaat er inderdaad al snel een soort van afscheiding tussen band en publiek. Dat is gewoon zo. Neem een concert van Bruce Springsteen als tegenovergestelde. Bruce zoekt dat contact doorlopend, ook bij The Rolling Stones zie je hoe een Mick Jagger dat contact echt zoekt. En natuurlijk leent de muziek van een Bruce Springsteen en van The Rolling Stones zich ook beter om massaal mee te zingen en voor lol trappen met het publiek dan de muziek van Pink Floyd, maar toch ligt het aan de band zelf als ze dat contact kwijt raken. Een show van Pink Floyd was een belevenis, absoluut. De lichtshows waren altijd fenomenaal, de muziek perfect en als je daarvoor naar een concert gaat dan kreeg je ook echt waar voor je geld. Een gemiddeld optreden van Pink Floyd haalde dan ook moeiteloos een waarderingscijfer van een 9. En dat mag je best wel een hoog cijfer noemen.

There is no pain you are receding
A distant ship's smoke on the horizon
You are only coming through in waves
Your lips move
But I can't hear what you're saying

cfd7cd86c38dcc064dfefd43667decc8_medium.

Terug naar het album:

Het verhaal van The Wall vertelt het verhaal van een Rockzanger genaamd Pink en Pink heeft een rot leven gehad. Hij groeide op zonder vader, zijn moeder probeerde hem altijd klein te houden, hij had moeite met bepaalde leraren op school, de nodige verbroken relaties en de nodige gevolgen van de 2e WO. Bij Pink geeft dat gevoelens van leegte, agressie, wanhoop en totale gevoelloosheid en dus besluit hij om maar een muur om zich heen te bouwen om niks meer met die hele enge buitenwereld te maken te hebben. Maar gaandeweg raakt hij compleet overspannen en begint hij zichzelf te zien als een onaantastbare dictator die zich ten doel heeft gesteld de zwakkeren in de samenleving finaal uit te roeien. Uiteindelijk ontstaat er ergens in zijn denkbeeldige waanwereld een rechtszaak waarin sommige mensen tegen hem getuigen en dat zijn zijn moeder, zijn vrouw en zijn schoolmeester en hierdoor ziet Pink zich gedwongen om de muur af te breken.

When I was a child I had a fever
My hands felt just like
Two balloons
Now I've got that feeling once again
I can't explain
You would not understand
This is not how I am

I... Have become comfortably numb

En deze magistrale song is de begeleidende muziek voor het moment waarop Pink stilaan gek begint te worden. En de titel heeft betrekking op het feit hoe Pink het prettig vind om platgespoten te worden met medicijnen.

O.K.
Just a little pin prick
There'll be no more aaaaaaaah!
But you may feel a little sick

Can you stand up?
I do believe it's working
Good
That'll keep you going through the show
Come on
It's time to go

De song is echt zo compleet als een song maar kan zijn. Het begin is al mooi en het bouwt zich echt op tot een magistraal meesterwerk. Roger en David wisselen elkaar af met zingen. De eerste drie coupletten hoort u Roger en vervolgens neemt David het over om twee coupletten te zingen om er daarna een oorstrelend mooie gitaarsolo achteraan te gooien. Daarna komt Roger weer met twee coupletten om het daarna door David te laten besluiten en dat doet David op een waanzinnig mooie manier. Overigens is ook het drummen en zeer zeker het toetsenspel werkelijk fantastisch.

a223fcf4773dc12c61ab04d3cef6610e_medium.

There is no pain you are receding
A distant ship's smoke on the horizon
You are only coming through in waves
Your lips move
But I can't hear what you're saying

When I was a child
I caught a fleeting glimpse
Out of the corner of my eye

I turned to look but it was gone
I cannot put my finger on it now
The child is grown
The dream is gone
I... Have become comfortably numb

ee6e87de7e0464631a82758bf35e93c4_medium.

https://youtu.be/P_4uEaZQ2Kg

*Candice*

 

16/01/2016 17:43

Reacties (0) 

Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert