Hoe diplomatiek kan je zijn?

Door Wasbeer gepubliceerd in Nieuws en politiek

'Den Haag' gaat diplomaten die een verkeersovertreding hebben begaan een vriendelijke brief schrijven. Daarin wordt uitgelegd welke fout ze hebben gemaakt en hoeveel dat zou moeten kosten als er geen sprake zou zijn van 'onschendbaarheid'. Het is dan aan de overtreder om dat bedrag vrijwillig over te maken. Een echt politiek antwoord op een verschijnsel dat vaak breed uitgemeten wordt in de media. Veel diplomaten en hun medewerkers schijnen met regelmaat de verkeersregels aan hun laars te lappen , ook als er geen diplomatieke rel valt te bezweren. Veel media-aandacht voor dit soort zaken doet de burgers morren, dus moet er een oplossing worden bedacht.

 

Maar eigenlijk ligt het probleem toch gewoon in het land van herkomst en is de oplossing zo simpel. Als iemand wordt gekozen om een zo delicate functie te vervullen in het buitenland mag van hem verwacht worden dat hij zijn land op een goede manier vertegenwoordigt en respect toont voor de regels die in het land van plaatsing gelden. Lukt dat niet dan kan hij beter terug worden geroepen als zijn regering te horen krijgt dat hij blijkbaar niet geschikt is om deze positie te blijven vervullen. Als dat niet op deze diplomatieke manier lukt, kan altijd nog uitzetting volgen zonder dat de echte reden publiek wordt gemaakt. Dat kan de diplomaat in eigen land dan wel te horen krijgen.

 

Veel ophef deze week ook over het feit dat Zwitserland vluchtelingen 'berooft' van waardevolle zaken en geld die ze hebben meegebracht. Het is ook een onthutsend beeld als het zo wordt gebracht. Na een moeilijke tocht naar een ver land omdat het in eigen land niet langer niet langer veilig is (de echte vluchteling dus ) moeten kostbaarheden en geld worden afgestaan in een land dat een veilige haven leek. Een nog killere ontvangst lijkt bijna niet mogelijk. Het antwoord van de Zwitserse regerening was ondiplomatiek. Vluchtelingen die het kunnen betalen, moeten dat ook gewoon doen om voor de voorzieningen op te draaien die ze ter beschikking worden gesteld. Dat antwoord deed de verontwaardiging alleen maar toenemen. Maar waarom eigenlijk? In heel West-Europa geldt het systeem dat de sterkste schouders de zwaarste lasten moeten dragen. Van autochtone burgers die over voldoende inkomen of vermogen beschikken, wordt ook verwacht dat zij bijdragen aan de voorzieningen die anderen, die het minder hebben getroffen, benutten. En op zijn minst is hun bijdrage vaak hoger op basis van inkomensafhankelijk regelgeving. Het 'Zwitsers systeem” zou eerder als een voorbeeld dienen te gelden voor andere landen en van enige onrechtvaardigheid lijkt geen sprake te zijn als een overheid niet meer van een vluchteling verwacht dan van haar eigen burgers.

 

De gebeurtenissen in Keulen en andere plaatsen maken duidelijk hoe diplomatiek gezagdragers menen te moeten omgaan met hun burgers. Waarschijnlijk omdat ze denken dat het 'gewone volk' niet in staat is om het totale plaatje te overzien. Tenslotte waren de aanrandingen en berovingen wel het werk van een grote groep voornamelijk jongeren met een islamitische achtergrond, maar daar mogen geen foute conclusies uit worden getrokken. Maar immers gaan niet alle leden van deze groep op pad om vrouwen aan te randen en te beroven. En bij degene die dat wel doen, moet ook goed worden gekeken naar de achtergrond en omstandigheden die deze 'incidenten' hebben veroorzaakt. En zo ontstaat een versluiering en vergoelijking van wat er wat er daadwerkelijk is gebeurd. Misschien is men ook te ver van de straat verwijderd om te kunnen begrijpen dat die burgers zelf direct of indirect bijna onvermijdelijk met het probleem van de allochtone nieuwkomer worden geconfronteerd in de dagelijkse praktijk en vaak een beter beeld hebben van wat er daadwerkelijk gebeurt dan uit een ivoren toren mogelijk is.

 

Die gewone burger verwacht gewoon van 'zijn' overheid dat misdaden passend worden bestraft na een zorgvuldige rechtsgang. Als de omstandigheden zich wijzigen, moeten de regels gewijzigd worden en dient men zich niet te verschuilen achter internationale verdragen of de eigen wetgeving. Een allochtone nieuwkomer dient te kunnen worden uitgezet als hij misdaden begaat zoals die in Keulen hebben plaatsgevonden. Het is misschien niet diplomatiek om iemand die het land binnenkomt meteen te wijzen op de consequentie die bepaald gedrag kan hebben. Het is wel duidelijk in ieder geval. Wetten kunnen worden gewijzigd en als die botsen met internationale verdragen moeten die in het licht van de gewijzigde omstandigheden worden aangepast of in laatste instantie worden opgezegd.

 

Ook diplomatie kent zijn grenzen.

 

 

16/01/2016 15:57

Reacties (5) 

21/01/2016 13:15
Sterk artikel waarin je het een en ander duidelijk uiteenzet. En inderdaad wij Nederlandse burgers verwachten dat er op gepaste wijze gestraft wordt en een allochtone nieuwkomer dient te kunnen worden uitgezet als hij misdaden begaat vergelijkbaar met oudejaarsavond in Keulen.

En fijn om je hier weer terug te zien:-)
19/01/2016 20:41
Juiste analyse. Helemaal mee eens.
18/01/2016 17:16
Als je een land binnenenrijdt zie je meteen de snelheidslimieten, zet er maar een groot bord bij met alle gedragsregels.
liefst met de vette straf erbij op het negeren van die regels.
17/01/2016 11:54
Ten eerste: fijn om je hier te zien.
Ten tweede: goed artikel, duidelijke voorbeelden en analyse.
Voor mij zijn er twee opmerkingen t.a.v. diplomatiek optreden van overheden:
- goede intenties hebben vaak desastreuze (en averechtse) gevolgen
- het gaat m.i. niet om het nemen van nieuwe maatregelen, maar puur om het strikter handhaven van reeds bestaande wetgeving.
- leg je maatregelen eens een keer goed en duidelijk uit, in begrijpelijke taal.

Groepsverkrachting/beroving: lik-op-stukbeleid, eventueel met snelrecht.
Recidive bij diplomaten: verk...
3
16/01/2016 19:38
Juist. Als je naar een ander land met een andere cultuur gaat, als vluchteling, toerist of als diplomaat, hoor je je volgens de regels en de wetten van dat land te gedragen. Doe je dat niet dan heb je daar niets te zoeken.
Internationale verdragen worden praktisch altijd gesloten met de algemene clausule dat deze voor alle partijen gelden, totdat of tenzij de omstandigheden ingrijpend veranderen: het bekende en internationaal geaccepteerde 'rebus sic stantibus' voorbehoud. Dat is inderdaad een ontsnappingsmogelijkheid wat betreft de Conventie van Genève.
Ook voor het overige he...
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert