Alzheimerverslag: er zit een vreemde man in mijn huis!

Door Red Sprite gepubliceerd in Persoonlijke ervaringen

U kent dat verhaal vast wel. Een lief en enigszins breekbaar oud dametje probeert de voordeur open te maken, maar haar sleutel past niet. Ze probeert alle sleutels aan de sleutelring, maar geen enkele past in het slot. Uiteindelijk belt ze aan in de hoop dat haar man thuis is om haar binnen te laten.
Tot haar verontwaardiging is het echter niet haar man die open doet, maar een heer die ze helemaal niet kent!

“Meneer, wat doet u in mijn huis?”

Dit overkwam mijn vader een jaar of vijftien geleden. Onze buurvrouw woonde samen met haar moeder, die de ziekte van Alzheimer had. De moeder kwam niet vaak meer buiten, maar als we haar zagen, was ze een adorabel mensje dat naar iedereen knikte, glimlachte en zwaaide. Ze raakte hoe langer hoe meer de weg kwijt, zowel letterlijk als figuurlijk. Zo had ze meer dan eens het verkeerde huis te pakken als ze een eind wandelen was geweest. Ook kwam ze een keer klem te zitten in een raam waar ze uit probeerde te klimmen omdat ze de voordeur niet open had kunnen krijgen. Gelukkig is ze nooit gewond of “kwijt” geraakt en is ze vredig in haar eigen huis overleden.

"Bent u verpleger?"

Negen jaar geleden begon mijn grootmoeders geheugen merkbaar achteruit te gaan. Aanvankelijk viel het niet zo op, maar toen ze tijdens een feestje maar bleef vragen hoe oud mijn broertje eigenlijk was, kreeg mijn familie toch de indruk dat er iets niet helemaal in de haak was. Toen mijn grootvader overleed kreeg mijn grootmoeders geest een stevige optater en werd het duidelijk: waarschijnlijk leed ze aan een vorm van dementie. Ze werd getest en het bleek dat haar geheugen achteruit was gegaan en haar hersenenomvang was afgenomen: het was de ziekte van Alzheimer. Langzamerhand werd het voor haar steeds moeilijker om structuur te houden; niet alleen had ze het gevoel dat ze niemand meer had om voor te leven, maar ze kon ook simpelweg niet meer onthouden of ze wel of niet al gegeten en gedronken had en wanneer haar kleren voor het laatst gewassen waren.

2d2861a4f2eed05c649338bec8a8b734_medium.

In 2009 trok ik bij haar in om haar structuur te geven. Daar raakte ze al snel aan gewend en het duurde niet lang voor ik deel van het meubilair werd. Tijdens de zomervakantie van 2012 ging ik vier weken op vakantie en bleven mijn broertjes afwisselend bij mijn grootmoeder slapen, wat prima ging... alleen had oma intussen geen flauw idee meer wie ze waren. Ze kwam elke dag wat beduusd op de dagopvang aan en piekerde over “die vreemde man” die ze vanochtend in haar huis had aangetroffen en die haar zo vrolijk begroet had. Die vreemde mannen waren haar eigen kleinzonen.

Stiekem hebben we daar met zijn drieën best om gelachen. Dat klinkt misschien als leedvermaak, maar dat was het niet. Als het om een progressieve ziekte zoals Alzheimer gaat, is het belangrijk om de humor van de situatie in te blijven zien. Als je alles als niets anders dan pijnlijk of tragisch beschouwt, zal dat je vroeg of laat op gaan breken. 

Mijn grootmoeder herkent intussen haar eigen kleinkinderen en schoondochters niet meer. Mij herkent ze bijzonder genoeg nog wel en ze is altijd blij me te zien. Ik beschouw dat als één van de grootste complimenten die ik ooit heb gehad.

13/01/2016 19:40

Reacties (3) 

14/01/2016 13:12
mooi verhaal
14/01/2016 10:50
Lijkt me zo verschrikkelijk om Altzheimer te hebben. Het idee je eigen kinderen, kleinkinderen of je man/ vrouw die je dan niet meer herkent.
14/01/2016 10:56
Het ergste is dat behoorlijk veel Alzheimerpatiënten donders goed door hebben dat er iets helemaal verkeerd is. :(
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert