Samuel Hahnemann en homeopathie

Door Oxalis gepubliceerd in Natuurlijke geneeswijzen

Wat is homeopathie?

47580e545817de64a8ff26d601d0c70b_1404133Homeopathie is een bijzondere en natuurlijke geneeswijze. Het woord homeopathie is afgeleid van de Griekse woorden 'homios' (gelijksoortig) en 'pathos' (lijden).

 

Links: Hahnemanns apotheekdoos (Deutsches Apothekenmuseum).

 

Het principe ervan werd al door de Griekse wijsgeer en geneesheer Hippocrates omstreeks 300 voor Christus onder woorden gebracht.

  • Ziekten ontstaan door invloeden, die een gelijksoortige werking hebben als geneesmiddelen
  • Een ziektetoestand (pathos) wordt verdreven door middelen, die gelijksoortige verschijnselen (homios) oproepen.

Fytotherapie (kruidenleer) en de daaruit ontwikkelde allopathie (of de reguliere gezondheidszorg) gaan voornamelijk uit van het tegendeel: een ziektetoestand wordt verdreven door middelen met een tegengestelde werking (bijvoorbeeld koortsonderdrukkende of een infectie bestrijdende geneesmiddelen). De behandeling richt zich dan - vooral in de allopathie - alleen op de klachten (symptoombestrijding) en niet op de hele mens.

Homeopathie is juist een holistische geneeswijze, die er op is gericht niet alleen de ziekte maar de hele mens te behandelen en het lichaam te stimuleren tot zelfgenezing. Hoewel de principes van de homeopathie terug te voeren zijn tot de voorchristelijke, Griekse tijd van Hippocrates, werden zij met name door Samuel Hahnemann verder omschreven, uitgewerkt en gepropageerd.

5916f12600f6365abd8f1180207d1072_1404133Wie is Samuel Hahnemann?

Christian Friedrich Samuel Hahnemann werd geboren op 10 april 1755 in Meissen, Duitsland. Hij bleek op jonge leeftijd al uitermate intelligent te zijn. Op zijn 20e sprak Hahnemann bijvoorbeeld al vijf vreemde talen (Engels, Frans, Italiaans, Latijn en Grieks)!

Medicijnenstudie van Samuel Hahnemann

Hij studeerde vervolgens twee jaar medicijnen in Leipzig. De medische wetenschap stond nog in de kinderschoenen en de opleiding ging niet veel verder dan kennis van een aantal geneeskrachtige planten, het zelf fabriceren van onduidelijke zalfjes, aderlaten en het gebruik van bloedzuigers. Hahnemann was verbijsterd over de primitieve technieken en stak dat niet onder stoelen of banken; het bracht hem veelvuldig in conflict met praktiserende collega-artsen. In 1777 verhuisde hij naar Wenen. Hahnemann verwierf voor zijn verdere praktijkopleiding een plek bij de Weense geneesheer Von Quarin. Op voorspraak van Von Quarin kwam hij later in dienst bij de rijke stadhouder van Transsylvanië. Omdat Hahnemann inmiddels al tien talen (waaronder Hebreeuws, Arabisch en Syrisch) sprak, verdeelde hij zijn tijd tussen het zijn van arts, vertaler van medische boeken en wetenschappelijk onderzoeker. Hij reisde veel door Duitsland, Oostenrijk en Hongarije. Tussendoor deed hij nog een studie scheikunde.

Persoonlijk leven van Samuel Hahnemann

Zijn veelzijdigheid zorgde voor het benodigde brood op de plank. Hahnemann was namelijk in 1782 in Dessau gehuwd met apothekersdochter Johanna Küchler (1764-1830) en kreeg met haar maar liefst elf kinderen. Ook met het gezin bleven de Hahnemanns van de ene plaats naar de andere verhuizen, al waar de rusteloze vader maar een betrekking kreeg of wetenschappelijk werk kon doen.

Wetenschappelijke ontwikkeling van Samuel Hahnemann

21a39403b66ec40dac35f1ff9e016c70_1404133Zo ontwikkelde Hahnemann in 1785 in Dresden een proef, waarmee hij de (veelvuldig toegepaste) vermenging van wijn met loodacetaat of loodsuiker – om de wijn zoeter te maken – kon aantonen. Loodacetaat is namelijk giftig en zeker niet gewenst in wijn. Na Hahnemanns publicatie kreeg de proef de naam Hahnemannsche Weinprobe en werd door de Pruisische regering zelfs verplicht gesteld voor alle wijnhandelaren van het land. In zijn tijd in Dresden kwam Hahnemann ook in aanraking met de toenmalige 'forensische'/medische onderzoekers aan het gerecht. Hij leerde er veel van en publiceerde er diverse artikelen over, zoals bijvoorbeeld over arsenicumvergiftiging.

Begin van Samuel Hahnemanns inzichten en ontwikkeling van de homeopathie

In 1789 trok Hahnemann met zijn gezin naar de omgeving van Leipzig en begon met de vertaling van het toenmalige standaardwerk over medicijnen van de Schot William Cullen. Bij de vertaling over kinabast als middel tegen moeraskoorts (malaria) werd de werking ervan volledig toegeschreven aan de er in zittende looistoffen. Hahnemann geloofde dit echter niet. Hij werd zijn eigen proefpersoon en nam met grote tussenpozen een ruime hoeveelheid kinabast in. Al snel vertoonde hij de symptomen, die bij moeraskoorts horen: hevige rillingen, hoofdpijn en koorts. Toen Hahnemann daarop een kleine dosis kinabast nam, verdwenen de symptomen. Waar een grote hoeveelheid je ziek maakt, kan een kleine hoeveelheid van hetzelfde middel je genezen! Hahnemann bewerkte de oorspronkelijk van Hippocrates afkomstige gedachte en formuleerde deze als volgt in het Latijn:

Similia Similibus Curentur   -   Het gelijke met het gelijkende genezen.

Hahnemann legde op deze wijze het basisprincipe van de homeopathie vast: een stof die onverdund ziekteverschijnselen bij gezonde mensen veroorzaakt, zal met dezelfde, maar verdunde of gepotentieerde  stof in een niet giftige hoeveelheid dezelfde ziekteverschijnselen bij zieke mensen genezen.

e84194c26fd53f06ac864a28e95f90f8_1404132Hahnemann ging verder en voerde soortgelijke proeven als met de kinabast uit met andere stoffen.

Links: sulphur of zwavel.

De meeste hiervan waren van plantaardige oorsprong, maar sommige waren van minerale of dierlijke stoffen; dit in tegenstelling tot de fytotherapie, die uitsluitend van plantaardig materiaal uitgaat.

0fb6c6588ed7bc2f4e3c5860b38788d5_1404132Links: Cantharis vesicatoria of Spaanse vlieg.

Ook voerde hij de proeven uit op mensen (zichzelf, zijn gezinsleden, zijn assistenten) en niet op dieren, omdat die hem niet de gewenste feedback konden geven. De resultaten van al deze proeven en experimenten noteerde hij consciëntieus. Hahnemann verzamelde zo een schat aan informatie over de werking van talloze plantaardige, minerale en dierlijke stoffen op de gezonde en de zieke mens.  Uiteindelijk bundelde hij zijn gegevens in een boek.

In 1807 verscheen de eerste versie van zijn Organon der  rationellen Heilkunde (later nog veelvuldig aangevuld). Het was een instructieboek voor artsen, waarin Hahnemann alle beginselen van de homeopathie vastlegde. Hahnemann streefde daarbij naar een samengaan van de kennis van de reguliere met die van de homeopathische geneeskunde. Hij heeft nooit de ene boven de andere gesteld, maar zag de meerwaarde voor de patiënt juist in de combinatie van de twee.

Succes en weerstand voor Samuel Hahnemann

c095474d56d9ac902f147cbadf145ca9_1404132Hahnemann startte op oudere leeftijd een praktijk in Anhalt en kreeg veel toeloop uit heel Duitsland. Hij verwierf al snel een schare fans uit alle lagen van de toenmalige samenleving. Echter, de specifieke gepotentieerde middelen, die hij voorschreef, waren niet in de gewone apotheken voorhanden. Hahnemann begon ze zelf te bereiden, maar raakte daardoor in moeilijkheden met de zich benadeeld voelende apothekers. Tenslotte vond hij een toevlucht bij de hem en de homeopathie welgezinde hertog van Anhalt-Cöthen.

Rechts: Samuel Hahnemann in 1841.

Enkele jaren na de dood van zijn vrouw vertrok Hahnemann uiteindelijk vanuit Duitsland naar Parijs, waar hij op 80-jarige leeftijd hertrouwde met een Parisienne. Tot zijn dood (2 juli 1843) acht jaar later heeft Hahnemann nog in zijn Parijse homeopathische praktijk gewerkt en artsen opgeleid.

Slotwoord

29f57c44f57eba11ed03ab91bb5e4ab9_1404133Na de dood van Hahnemann was het allesbehalve gedaan met zijn gedachtegoed. Zijn Organon, publicaties en geschriften werden veelvuldig verspreid en zijn leerlingen startten over heel Europa (en later overzee) met hun eigen homeopathische praktijk. Echter, de opkomst van de chemische geneesmiddelen aan het einde van de 19e eeuw zorgden voor een verschuiving van natuurlijke geneeswijzen (fytotherapie en homeopathie) naar de allopathie of reguliere geneeskunde.

Vanaf de jaren 1920-30 en – met onderbreking van de Tweede Wereldoorlog – na 1960 herleefde onder het publiek de belangstelling voor natuurlijke geneesmethoden, vooral door de vele bijwerkingen die chemische of farmaceutische geneesmiddelen kunnen hebben. Wereldwijd zijn er dan ook nog vele honderdduizenden beoefenaars en volgers van deze therapie.

De reguliere geneeskunde en de medische wetenschap bleven en blijven echter dogmatisch afwijzend staan tegenover de homeopathie, ondanks de uitgebreide en gedetailleerde beschrijvingen van de proeven, die Hahnemann en zijn leerlingen hebben achtergelaten. De homeopathie blijft dan ook een aparte, niet wetenschappelijk erkende studie en wordt nog steeds aangeduid als een alternatieve geneeswijze.

 

Oxalis.

© 2014, foto's: Office.microsoft.com, Wikimedia Commons.

 

8f4c3a451f93b3ba08abfe9e3d962da8_medium.Voor meer artikelen van deze schrijfster, zie bijvoorbeeld:

Homeopathie-in-het-kort-theorie-en-praktijk

Homeopathie-de-verschillende-soorten-geneesmiddelen

Homeopathie-de-verschillende-stromingen-binnen-de-leer

Homeopathie-nosoden-isopathie-organotherapie-lithotherapie-biochemie-en-oligo-elementen

Fytotherapie-en-homeopathie-overeenkomsten-en-verschillen

Of lees verder op:

https://tallsay.com/oxalis of via

https://oxalisnatuurlijkewegen.wordpress.com/

 

12/01/2016 07:48

Reacties (2) 

1
12/01/2016 08:12
Interessant persoon, zeer vooruitstrevend en 'out of the box' denkend.
1
12/01/2016 08:08
Goede beschrijving. Bijzondere man in zijn tijd.
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert