Emigreren doe je niet zomaar

Door Chayenna gepubliceerd in Reizen en vakantie

2c51cb53049418efd1d22415d2b5a572_medium.

Het speelt zich al jaren diep binnen in mij af. Op verschillende momenten komt het verlangen naar boven. Het is een verlangen wat niet uit te leggen is in woorden. Het is een innerlijk verlangen waarvan ik 17 jaar geleden al aangaf dat als kinderen oud genoeg waren om voor zichzelf te gaan zorgen, ik uit Nederland zou vertrekken. Een verlangen wat ik sinds allerlei gebeurtenissen in 2009 de kop heb ingedrukt. Het is eind 2008 wanneer ik het helemaal gehad heb nadat er een nekhernia is geconstateerd. Opnieuw wordt ik geconfronteerd met het verlangen wat al jaren in mij leeft, maar ik kan er geen draai aan geven. De lichamelijke klachten stapelen zich op, en ik begin opnieuw te kijken naar mijn leven. Is dit hoe ik verder wil in mijn leven? Als ik om me heen kijk zie ik dat ik alles heb wat je maar kan wensen. Drie prachtige kinderen, een man die van me houd, beiden een goede baan, een huis vol spullen, rekeningen die we gewoon kunnen betalen, twee keer per jaar op vakantie, en toch……. Het is zeker tijdens de vakantie periodes dat mijn verlangens terug in bewustzijn komen. Samen met mijn man geef ik er dan even aan toe om lekker weg te dromen in het land waar we dan zijn. Wat wel begint op te vallen is dat ik eenmaal in een ander klimaat mijn lichamelijke klachten na een aantal dagen totaal zijn verdwenen. Echter het blijft bij dromen en eenmaal thuis zijn we de droom alweer snel vergeten.

2b07d4b8b3cf0f311f28ec4561dcd011.jpgZo gebeurde dat ook na de vakantie in 2008. Echter nu begon de droom zo in mijn onbewuste door te spelen dat het allerlei gebeurtenissen in gang zetten. Ik kwam thuis te zitten met een dubbele nekhernia. Hierdoor keerde ik me steeds meer in mezelf, en elke prikkel van buitenaf werd me teveel. Ik besloot te gaan scheiden en besloot begin 2009 te beginnen met een reis alleen naar Frankrijk. Niemand die nog iets van mij en de keuzes die ik maakte begreep, maar hoe kon ik die uitleggen als ik ze zelf niet begreep?
Zo werd 2009 een jaar van reizen en loslaten van alles wat ik kenden. Loslaten van alles waar ik van hield. Het loslaten van alles waar ik me veilig en vertrouwd mee voelden. Na Frankrijk ging ik samen met want toen mijn ex man was geworden naar Canada en nog naar Spanje. Daarna vertrok ik weer alleen naar Schotland om uiteindelijk in Zweden te belanden. Samen met vrienden daar zou ik deel gaan nemen in een project om een eco dorp op te bouwen. Echter na een aantal weken werd me al heel duidelijk dat het samen eruit zou bestaan dat ik de totale financiële kosten mocht gaan dragen. En zo stond ik op 30 december 2010 met heel mijn bezit van twee koffers terug op Schiphol. Een hoop ervaringen wijzer, en een droom die totaal in duigen was gevallen.

929976ea2ef7bf761a40442032037f73.jpg

Gelukkig dat ik het woord opgeven nooit in mijn woordenboek heb opgenomen. De droom echter werd wel diep begraven binnen in mij. Net zoals ik alles wat ik ooit mijn innerlijke wereld noemde, liet verdwijnen in een diep zwart gat. Ik begon gewoon opnieuw. Na enkele weken met heel veel gesprekken met mijn ex, besloten we weer samen te gaan wonen. We ontdekte nieuwe dingen in elkaar en de sterke band die we in al die jaren altijd al hadden gehad werd vernieuwd en daardoor nog sterker. Steeds meer besefte ik dat het niet uitmaakt waar ter wereld ik ook ben, dat de plaats waar mijn hart is, ook de plaats is waar ik mij thuis voel.

Echter lichamelijk kwam er geen verbetering. Liesbreuk, nekhernia, opnieuw liesbreuk, rughernia. En zo belanden we in februari 2012 in Curaçao. Na een week was ik meer opgeknapt van de operatie dan in de 13 weken die er voor af gingen. Toch kon ik niet totaal genieten van mijn vakantie. Vaak kwamen er vele negatieve gedachten bij me op, en ik begreep maar niet waarom. We hadden een aantal leuke contacten ook met de plaatselijke bevolking. Het weer was er heerlijk en lichamelijk ging het alleen maar beter. Dagelijks werden we geconfronteerd met de vele mogelijkheden die Curaçao te bieden heeft, en manlief begon nu zijn dromen uit te spreken. Dat was hetgene wat de weerstand in mij teweeg bracht. En waar ik daadwerkelijk van een mug een olifant maakten in mijn gedachten wereld. Echter ik liet de gedachten voor wat ze waren, ik liet de emoties die ze teweeg brachten voor wat ze waren. Mijn innerlijke verlangen en droom waren weer wakker gemaakt, en hoe ik me er verstandelijk ook tegen verzet, ze laten zich niet opnieuw wegdrukken.

1005ff0147bea5a078d73d7e3a8f9a39.jpgHet besluit werd genomen en in december 2012 zijn we naar Curacao verhuist.  Tot op heden hebben we daar nog geen moment spijt van gehad. het heerlijke klimaat, de vriendelijkheid en behulpzaamheid van de lokale bevolking was een verademing naardat de laatste jaren er in Nederland steeds meer verharding optrad. 

De verschillen met Nederland:

Wat vaak door veel Nederlanders wordt vergeten als men op Curacao komt is dat het eiland geen Nederland is. De meeste mensen spreken er Nederlands dus wordt dat al snel vergeten. Het inburgeren van een grote groep nederlanders bestaat dan ook uit het samen gaan wonen op een van de grote resorts, boodschappen doen bij hun bekende AH, en uitgaan op een van de bekende toeristische stranden waar veel Nederlanders komen. En natuurlijk klagen over wat er allemaal niet goed is op het eiland. Deze groep krijgt dan ook vaak  met een cultuur shock te maken en voelen zich ineens gediscrimineerd.

Gelukkig is er ook een groep Nederlanders die wel probeert te integreren. De taal probeert te spreken, respect toont voor de normen en waarde van de bevolking, en ipv van te lopen zeuren hun handen uit de mouwen steekt om samen met de lokale bevolking het voor de gemeenschap beter te maken.  Respect, vriendelijkheid en behulpzaamheid voor elkaar staan hier nog hoog op de lijst. Maar je kan geen respect van een ander verwachten, als je jezelf beter voelt dan de ander, je kan geen vriendelijkheid verwachten, als je de ander als ondergeschikte van je ziet, je kan geen hulp verwachten, als je zelf je handen nooit uitsteekt.

De eerste groep red het vaak dan ook niet hier, en vertrekken binnen een paar jaar weer terug naar Nederland. 

 

Copyright Nederland@Gerda Verstraeten

 

09/01/2016 11:38

Reacties (1) 

1
09/01/2016 14:45
Wat geweldig leuk om te lezen hoe het allemaal gegaan is !
Nog veel gelukkige jaren toegewenst daar !
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert