Sleutel vergeten? inbreken in je eigen huis! humor verhaal over toeval en elkaar helpen...

Door Twinkespark gepubliceerd.

Humor verhaal! In dit korte verhaal beschrijf ik een bijzondere samenloop van omstandigheden. Een ontmoeting, elkaar helpen en uiteindelijk van de regen naar de drup...

Vrijdag 3 februari, 16.00 uur.

‘Mooi he, die sneeuw!’ zeg ik tegen mijn vriend. Hij kijkt uit het raam en wijst naar een grijs gestreepte kat die buiten al springend in de sneeuw banjert. ‘Misschien is het leuk om even met onze katten naar buiten te gaan, ze hebben nog nooit in de sneeuw gestaan’.

We gaan wel vaker met de katten naar buiten.  Eenmaal inde kou begroet ik de buurvrouw die met haar jonge hondje voor het eerst in de sneeuw is.

Zaterdagavond 4 februari, 18.30 uur. Startkabels

Ik warm mijn handen boven de verwarming en kijk naar buiten. De straten zijn nog steeds wit en het is onder de -10 C geweest! Op de parkeerplaatsen tegenover onze etagewoning zie ik twee zwarte silhouetten een auto proberen te duwen. Het is duidelijk: Een veel voorkomende winterkwaal: Een lege accu. Ik ben zodanig bekend met het probleem, dat ik in het bezit ben van startkabels.

Ik kijk beter en herken de vrouw van het jonge hondje. Ik roep vanuit het raam of ze hulp nodig hebben en dat ik startkabels heb. Ze hebben zelf startkabels, is het antwoord, maar ze kunnen wel onze auto gebruiken om die van hun weer aan de praat te krijgen. ‘We komen eraan’, roep ik. Mijn vriend en ik schieten in onze schoenen en winterjassen. Ik pak mijn sleutels, start mijn auto en sta al snel neus aan neus met de Berlingo van Buurman.

Zaterdagavond 4 februari, 18.45 uur. De vonken spatten er van af

Mijn autoraam gaat automatisch open en die luxe gebruik ik om mee te kletsen over winter en kou. De mannen monteren de startkabels en ik zit te rillen in de auto. Ik start de auto, we wachten één minuut, buurman start de auto... tevergeefs. Het werkt niet. De startkabel wordt losgetrokken en de vonken spatten ervan af. Er wordt meer gerommeld met die enge kabels en meerdere malen vliegen de vonken om de oren. Gelukkig zit ik in de auto. De buurvrouw staat ook op een afstandje.

Het werkt niet, dus vriendlief besluit snel binnenshuis op internet te zoeken.. Hij komt terug, en terwijl hij de deur dicht trekt, zegt hij ‘Shit, ik ben de sleutels vergeten’.

Zaterdagavond 4 februari, 19.00 uur. Verstandsverbijstering

‘Nee!’ Is het eerste wat ik denk. Vervolgens komen één voor één horror-scenario’s langs mijn gedachten:

  • We kunnen ons huis niet in
  • Het is zaterdagavond, de woningbouw is gesloten
  • Zal ik boos worden of flexibel zijn?
  • De katten moeten ook eten en drinken kunnen krijgen
  • Ik heb geen sokken aan, ik ben rechtstreeks vanuit mijn sloffen in mijn schoenen geschoten
  • Mijn autoraam staat open, ik heb geen contactsleutel en de auto kan dus ook niet op slot!
  • Ik moet zondagochtend om 07.00 uur weer werken
  • Ik heb geen tasje, geen telefoon, geen portemonnee... Ik kan mijn huis niet in!

Zaterdagavond, 4 februari, 19.15 uur. Wat gaan we doen

In de sneeuw en koude temperaturen gaan we niet harder op zoek naar oplossingen. We worden, Goddank, bij de buren uitgenodigd voor een kop koffie. Binnen kan ik bellen naar het noodnummer van de woningbouw. Ik wordt doorgeschakeld en in de wacht gezet. Mijn vriend neemt de telefoon na vijf minuten over. Zo tettert per 30 seconden de stem van de telefoonjuffrouw dat alle medewerkers op dit moment in gesprek zijnen dat ze hun best doen om ons zo spoedig mogelijk te helpen. Ik neem de telefoon weer over en uiteindelijk, na veel schuldgevoel vanwege de telefoonrekening van de buurman, krijg ik te horen dat het onze verantwoordelijkheid is en dat we op eigen kosten een slotsmid kunnen inschakelen.

Zaterdagavond, 4 februari, 19.30 uur. Strategie

Natuurlijk zien we dit niet zitten en zijn wij zelf de aangewezen persoon om tot actie te komen. Ik ben in mijn jeugd vaker op onconventionele wijze mijn huis binnen gekomen (regenpijp en dakraam).
Vijf jaar geleden heb ik mijzelf ook eens buitengesloten en toen heb ik van grof vuil een haak gemaakt die door de brievenbus de deurklink opende.

Op dit moment lijkt de enige optie voor ons om via een trappetje het balkon op te gaan en daar weer op het trappetje te gaan staan. Van daar het bovenlichtje (raampje) te gebruiken om het raam daaronder te openen met  lasso. Via dat raam kan dan de deur geopend worden.

(Op de afbeelding een sfeerimpressie)

Zaterdagavond, 4 februari, 19.45 uur. De oplossing is nabij

De buren hebben een trappetje. Wij gaan hoopvol de kou in. Mijn auto kan niet op slot, dus zonder moeite pak ik een touw uit de achterbak.

Nou ja, zonder moeite... het is absoluut niet aangenaam om weer buiten te zijn. Mijn vriend en de buurman klauteren tussen de waslijnen door het balkon op (gelukkig op de eerste verdieping). De dames blijven wijselijk met beide benen op de grond. Het is eigenlijk best gezellig. De oplossing is nabij. Er wordt gekletst en een sigaretje gerookt. De mannen doen ‘hun ding’ met het touwtje, maar het lukt niet. Buurman is zo geniaal om te bedenken dat we het raampje bovenin verder kunnen openen door het stangetje los te schroeven met een schroevendraaier.

Dit gereedschap ligt natuurlijk ook paraat in mijn auto.

Ik stel voor dat de buurman met zijn lange benen door het bovenraampje probeert te gaan om de klink te openen, hij is immers langer dan twee meter, dus dat moet wel lukken. Er wordt gewaarschuwd voor politie die er helemaal niet is...  Zo worden er nog meer flauwe grappen gemaakt, de samenwerking is goed en, niet onbelangrijk, de mannen worden bewonderd door de vrouwen.

Zaterdagavond, 4 februari, 20.00 uur. Victorie!

En dan, lang verwacht maar snel uitgevoerd, klapt het bovenlichtje helemaal open en de buurman reikt naar binnen. Hij opent het raam, via het raam opent hij de deur en we hebben de missie voltooid! Iedereen is bij en er worden enthousiaste kreten geroepen!

We praten nog even na...

Wij hebben ons probleem opgelost, maar de buurman zit nu nog steeds met een lege accu. Hij heeft het opstartprobleem al drie weken. Nu met de kou is het niet meer te doen. Hij zegt dat het de auto van de zaak is, en dat hij al een afspraak heeft bij de garage. We besluiten met z’n allen boodschappen te doen met mijn auto en daarna nog even bij ons thuis na te zitten.  Dat nazitten werd doorzitten met een biertje en ze vertrokken om 01.45 uur na een gezellige avond.

Zo gebeurde het dat wij vanuit onze goedheid om te helpen, onze buren medeplichtig maakten aan inbraak van ons eigen huis. We hebben meteen een leuke band opgebouwd met onze buren!
 

08/01/2016 16:30

Reacties (0) 

Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert