Harderwijk, here I come

Door Spiritlady gepubliceerd in Verhalen en Poëzie

Nee mijn boek is nog lang niet klaar, maar vandaag staan daar twee kanjers die hun boek gaan presenteren.

De oppas geregeld

 

 

De hele middag vrij, dus alle tijd om eens een keer in een rustig tempo richting Zwolle te rijden.  De juiste muziek aan op de radio, en heerlijk meegalmend begin ik relaxed aan mijn reis. Ja zingen is ook een hobby van me, en ik vind mezelf natuurlijk onwijs goed, in de auto met de ramen dicht, maar dat terzijde. Hier en daar zie ik vanuit andere auto’s een lachende blik op me geworpen, wat heerlijk toch, dat ik die glimlach zomaar op die gezichten kan toveren.  En ik hoef er helemaal niks voor te doen, hoef alleen maar plezier met mezelf te maken. Nou ik kan je zeggen , dat is geen probleem, vind mezelf wel aangenaam gezelschap , zo in mijn eentje.

Echter er was een probleem.

Nou ja probleem, ik zou het eerder een risico noemen. Ja ik liep zomaar risico onderweg, want in al dat enthousiasme , zo tussen de wilde uitspattingen door, begonnen mijn voeten steeds zwaarder te wegen. Als het vuur in mij gaat stromen, komt de snelheidsduivel in me los. Voor ik het zelf enigszins besef, rijdt ik zomaar met een gangetje van 150 de meest stoere patsers voorbij. Glimlachend uiteraard, hard zingend in mijn mini autootje, die over de weg glijd als ware het een ferrari  De turbo is inmiddels goed ingesteld, ben nu in onderhandeling met onze jack, voor de juiste propellers op mijn dak, die ik kan inschakelen, waarneer al die auto’s voor mij de boel ophouden.

fbd3230f4d8dcf11a06b19fd0cfd8ef1aW1hZ2Vz

Het resultaat was.

Dat ik uiteindelijk veel te vroeg in Zwolle aankwam, alwaar ik mijn auto voor de deur  van kikafonie parkeerde, die onderweg was om haar zoon onder te brengen. Met de deur wijd open, een sigaret in mijn hand ( ja ik rook niet in de auto, heb ik beloofd) sta ik te genieten van de noten die uit mijn radio de ether in vliegen. Zonder dat ik het zelf eigenlijk besef, begin ik al rap weer verder te galmen. Als er opeens twee jongens me lachend aankijken , begint er ineens langzaam tot mij door te dringen , dat ik hier een debuutje aan het maken ben. Ik ben tenslotte niet meer de enige die mijn klanken het luchtruim in hoort vliegen.

Ik heb genoten

Van al die blikken , vol van vragen , die me van een afstandje stonden te observeren.  Het gebeurd natuurlijk niet dagelijks, dat er een wildvreemd mens , zomaar voor de deur een concertje komt geven. Je zag zo hier en daar wat mensen met elkaar overleggen, wat ze hier in godsnaam mee aanmoesten. Maar ik was zo in mijn element , dat ik onverstoorbaar doorging, en niet van  mijn stuk te  brengen was. En zo heb ik mijn stempel achtergelaten, waar wellicht nog lang over gesproken wordt, toen kikafonie me meenam op het vervolg van de reis.

Verbijsterend

Zat al met smart op ons te wachten, en heeft zich achter ons gemanoeuvreerd. Zo gingen we verder op weg, naar bestemming station in Harderwijk , om Edwin met zijn bruine ogen op te pikken voor het laatste stukje reis. Nou ik kan jullie zeggen die foto die hij heeft is al een oude hoor, maar die bruine ogen kloppen. Gelukkig was er nog wel enige herkenning te vinden, en had kikafonie hem vorige week in Amsterdam al ontmoet, zo hebben we hem niet kunnen missen.

Ken je tom

Tom Tom welteverstaan, echt een geval apart hoor, die kan je beter niet in de auto hebben .Maar na een hevige strijd en een paar rondjes is het ons gelukt om hem te verslaan, en konden we onze bestemming toch bereiken. Doortje zat al met smart op ons te wachten, met koffie en  heerlijk ruikende , nog beter smakende appeltaart, de slagroom was nog onderweg. Gelukkig hoef ik geen zwembanden meer te kweken, ben inmiddels in de gelukkige positie beland dat ik ze alleen maar hoef te onderhouden. Geen probleem dus, de appeltaart was genoeg om hieraan te voldoen , dus liet ik de slagroom maar achterwege .

Maar goed

Ik ben natuurlijk niet zomaar voor de lol in mijn auto gestapt vandaag. En al dat geneuzel wat ik hier zo uit mijn toestenbordje tik, doet eigenlijk helemaal niet ter zake. Ik had een missie vandaag, een prachtige missie, om twee kanjers van schrijvers te ontmoeten. Ze waren niet geheel vreemd voor mij, want ik had ze al eerder op een fantastisch feest voorbij zien komen. Ergens in januari was dat, aan de overkant van Harderwijk 

Doortje

 

Al voordat ik naar Harderwijk vertrok , had ik zo’n onderbuik gevoel. Zo’n eentje die recht toe , recht aan bij je binnen komt wandelen en langzaam omhoog kruipt. Die voorzichtig aan je hart kriebelt, en zonder dat je het door hebt de kranen een stukje open draaien . Die je ogen van het nodige vocht voorzien, zodat je weet te voorkomen dat ze uitdrogen. En meid je hebt het waar gemaakt, die ene blik , die over een weer ging , zei duizend keer meer dan al jouw mooi gesproken woorden. Hoorde ik jouw spreken , over een hart wat mag spreken, de woorden gingen aan me voorbij, want ik zag een hart die daar stond te spreken. Heerlijk mens , ik ben blij dat ik  na je speech met je heb kunnen delen, wat ik zag. Ik vond het bijzonder om dit te mogen meemaken .

 

Yrsa

Lieve schat, gooi alsjeblieft al je twijfel en onzekerheid vandaag nog in de container. Je kan zoveel meer dan je zelf durft te geloven. Ik zag hoe moeilijk je het vond om te gaan spreken, maar je hebt het gedaan, en volgens mij was het een bijzondere ervaring die van te voren veel moeilijker leek dan het in werkelijk was. Hoorde ik jou zomaar zeggen ik ben geen verkoper, maar laten we eerlijk wezen , hoeveel heb je er verkocht? Dat is niet omdat we medelijden hebben, maar omdat je een goed boek hebt geschreven, geloof daar in. Nu moet ik je eerlijk bekennen, dat ik niet wist dat jij ook je boek ging presenteren, heb zelfs gemist dat je er een geschreven had.  Mijn beurs was dan ook leeg na het boek van doortje, maar je hebt me zo nieuwsgierig gemaakt, dat ik dat boek toch nog even wil regelen. Je hoort nog van me dus ergens via mail of pb.

Ik ben blij dat ik dit niet gemist heb.

Want ik vond het weer een bijzondere dag. Ik ben dan ook zeer weltevree met buikpijn van het lachen naar huis gereden. Want er kwam ook nog zomaar onverwachts een mens met rare fratsen voorbij vliegen, die mijn sluitspieren weer in training heeft gezet, om toch nog droog thuis te komen. Ook zo’n schat die niet hoeft te praten, want haar ogen zeggen al genoeg, om bijna zelf te kunnen invullen , wat er het volgende moment gaat komen.  Waarschijnlijk spreken we gewoon de zelfde taal, die je zwijgend kan overbrengen, mooi is dat.

Het was dramatisch

Echt te gek voor woorden, maar we zijn zowaar aan het einde buiten het hek gezet. Aan alles komt een eind zeg maar, maar wij konden het einde niet vinden. Na kort overleg met het thuisfront en mijn buik , toch maar besloten om ergens met een clubje van langblijvers ergens wat te gaan eten.  En zo verlieten we Harderwijk, bij nacht. Of in ieder geval in het donker zal ik  maar zeggen, ik was immers voor middernacht thuis. Ik weet niet of jullie het Drents kwartiertje kennen? Nou ik kan je zeggen , bij mij loopt die altijd dramatisch uit de hand. Door de inlandse invloeden waaraan ik heb bloot gestaan in de afgelopen jaren, is mijn Drents kwartiertje  uitgelekt tot minimaal een uur. Zo kreeg ik op de terugweg ineens wel heel erge zware voeten, en vloog ik tussen de flitsen door,  toen ik er achter kwam dat zelfs dat uurtje nu al uit de hand gelopen was. Zo snel dat ze me niet konden vast leggen, laat ik maar niet zeggen hoe hard dat was, voordat ze me achteraf hier op het net opsporen.  Ik begin toch echt onverbeterlijk te worden, wordt denk ik tijd voor therapie. Gezelligheid kent geen tijd en ik kan niet klok kijken, kent iemand een goede therapeut die me helpen kan?

 

©spiritlady

 

07/01/2016 10:08

Reacties (9) 

2
07/01/2016 17:23
Jeetje, dat is lang geleden. Wat leuk om hier, op een druilerige januaridag, totaal uit het niets op te stuiten.
Brengt herinneringen naar boven. :) Leuk :)
2
07/01/2016 17:57
ja lachen he .. zo leuk om door alle oude stukken heen te gaan
2
tegen Spiritlady
07/01/2016 18:18
Geloof ik direct. Je stuit sowieso weer op een dingen die je even vergeten was. Er zijn trouwens foto's van, he.
08/01/2016 16:36
ja klopt die stonden er op plazilla ook bij maar kon ze zo ff niet meer vinden
1
07/01/2016 16:26
Hahaha! Ik weet het nog, ik was er toen ook bij! Het begint een beetje als 'jeugdherinneringen' te voelen. ☺☺☺
Elke keer als we met schrijvers onderling bij elkaar kwamen, heb ik voluit kunnen genieten. ☺
1
07/01/2016 17:57
ik ook edwin .. is ook superleuk om met het importeren vanuit plazilla alle stukken nog eens door te lezen en de herinneringen voorbij te laten komen
1
07/01/2016 18:39
Ik moet ook nog wat verder gaan met selecteren. De echt persoonlijke stukken en fictie laat ik nog even aan 'de overkant'.
1
07/01/2016 15:12
Heel leuk om te lezen, echt waar. vind de manier hoe je het schrijft fijn en vlot om te lezen!
07/01/2016 15:18
dank je
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert