Inspirerende songs tijdens het schrijven

Door Edwin Bruinooge gepubliceerd in Muziek

Als ik schrijf, heb ik graag muziek om me heen. Maar wel muziek dat mij inspireert en mijn emoties tijdens het schrijven versterkt. Of muziek dat mij in de juiste stemming brengt om te schrijven. Luisteren jullie mee?



Als de muze tot je zingt…

 

fed5e64739614194b36dbf4ac64bb7ed_medium.

Beelden, klanken en woorden

Misschien herkenbaar, misschien ook niet. Als ik ergens aan denk, zie ik er vaak beelden bij en hoor ik klanken, ergens achter in mijn hoofd. Vaak zijn het geen losse klanken, maar gewoon bekende songs. Regelmatig vermengen die beelden en klanken zich met mijn gedachten tot één geheel. Ik zal hier vast niet uniek in zijn. Hoe vaak hoor je een oud echtpaar niet zeggen: “Kom, laten we even dansen, want ze spelen “ons” liedje!” Het liedje dat ze terugvoert naar het moment van verliefd worden, dat ogenblik dat ze hun liefde voor elkaar verklaarden of hun huwelijksfeest? Alle beelden, herinneringen en emoties die ze met dat moment hebben verbonden, komen terug bij het horen van hun speciale song.
Speciale songs, passend bij speciale gebeurtenissen en herinneringen, ik heb ze ook. Ook merk ik dat bij bepaalde activiteiten songs in mijn gedachten kruipen. Gelukkig zijn ze meestal wel passend bij de activiteit. Als ik boven op een bergtop geniet van het uitzicht en de schoonheid van de natuur, hoor ik over het algemeen geen death-metal. Als ik in een melige en puberale bui ben, hoor ik geen subtiele pianomuziek van Eric Satie. Helaas heb ik wel eens last van een verschrikkelijk nummer dat als een parasiet in mijn hoofd blijft rondjengelen. Ik heb wel eens een hele dag het Smurfenlied van Vader Abraham in mijn hoofd gehad. Een dag om snel te vergeten.

991f1e0cde9bbc1c98f8c36dc6df99db.jpg

Verhalen schrijven en verhalen lezen, daar hoort volgens sommigen maar één soort muziek bij: klassiek. En dan nog het liefst kamerconcerten en strijkkwartetten. Ik ken een boekhandelaar die door collega’s niet serieus wordt genomen, omdat hij in zijn winkel geen “boekenmuziek” draait. Hij lacht daar schamper om en ik lach met hem mee.
Klassieke muziek, de harmonieën, tempowisselingen en de vaak subtiele schoonheid, ik snap dat het mijn hersenen in de juiste stemming kan brengen om flink ‘aan de fantasie’ te gaan. Benzine voor mijn creatieve motor, Pokon voor ontspruitende verhalen. Toch draai ik meestal populaire muziek. Ik heb een onbedwingbare neiging om mee te zingen en dat gaat bij popmuziek toch een stuk natuurlijker. Ik neem jullie mee op een muzikaal reisje langs songs die mij altijd in de juiste stemming brengen. De juiste stemming voor het verhaal dat ik op dat moment wil schrijven.

 

6c5565b27d3ca5fd137098a926363c1d_medium.

100 Years – Five for Fighting

Zeker als ik schrijf over mijn herinneringen of over mijn relatie met mijn zoontje, schiet ik heen en weer tussen heden en verleden, tussen heden en een mogelijke toekomst. Ik zie de rollen die ik speelde, nu speel en nog moet spelen. Een prachtige song over “levensfases” past hier dan perfect bij. Vooral als het een beetje melancholisch is, een positieve boodschap uitdraagt en duidelijk maakt hoe mooi het leven in feite is. De song die ik presenteer is een song waar ik meteen verliefd op werd; het is een “Celebration of Life”. De artiest, John Ondrasik, is vooral in de USA bekend onder zijn artiestennaam Five for Fighting. Zijn song “100 Years” is al een paar jaar een van mijn favorieten.

 

a352573d2e62760fa4425473331ddf05.jpg

Hazard – Richard Marx

Ooit zag ik op tv een oude Bluesartiest die – schijnbaar geheel onverwachts – bekende dat hij ontzettend van Country hield. De interviewer was verbaasd. Wat kon iemand als hij nou voelen bij typische Redneck-muziek? Hij keek de interviewer aan met een blik die duidelijk maakte dat hij er niets van begrepen had. “You can call it redneck music, but THEY know how to tell a STORY!
En het klopt ook. Veel countrysongs vertellen hele verhalen. Als je zo’n song hoort, in welk genre dan ook, zuigt het je een verhaal binnen. Je wordt toeschouwer en toehoorder. Je wilt weten hoe het afloopt; je verzint misschien zelfs alternatieve scenario’s.
Een van die nummers dat op mij meteen zo’n effect had, is de song “Hazard” van de Amerikaanse zanger Richard Marx, die halverwege jaren ’80 een wereldhit had met zijn romantische ballad “Right here waiting”.
Hazard vertelt over een mysterieuze verdwijning van een meisje, de enige die de hoofdpersoon zonder vooroordelen bekeek. En die hoofdpersoon wordt nu (vals?) beschuldigd. Een schitterend verhaal.

 

a649dfd51e69ab679f2a1d3ceaded83b.jpg

Satu senyum saja – Tato

Mijn mooiste vakantieherinneringen heb ik aan mijn twee vakanties in Indonesië. Het blijft voor mij het land waar ik gedeeltelijk mijn oorsprong heb liggen, maar dat ik nooit het mijne kan noemen. Er gaat geen week voorbij of ik denk aan dat land en ruik de geuren weer, die ik uit duizenden zal blijven herkennen.
Op een avond in Manado, in Noord-Sulawesi, waren we op stap met vijf Indonesische meisjes. We kwamen terecht in een restaurant dat – zogenaamd toevallig – ook een karaokebar bleek te zijn. En toen moesten die Nederlanders natuurlijk gaan zingen. Dan moet je net mij hebben! Mij vang je niet voor één gat. Ik besloot meteen om een niet-Westerse song te zingen, een Indonesische hit van het jaar daarvoor dat ik toevallig uit mijn hoofd kende. Grote ogen en openvallende monden, die al heel snel begonnen te grijnzen. Een Nederlander die een van hun sentimentele popsongs zingt! Het werd een mooie avond. Als ik het hoor, ben ik onmiddellijk in tropische sferen. De song heet “Satu senyum saja” van de groep Tato.

Janganlah bersedih
Usahlah menangis
Berikanlah aku
Satu senyum saja

(
vrij vertaald)
Wees niet verdrietig
Niet nodig om te huilen
Geef me nou maar
Slechts één glimlach

 

2c3ea17c1314b6121fb5eecfae05a107_medium.

Land unter – Herbert Grönemeyer

Als ik in reïncarnatie zou geloven wist ik zeker dat ik in een vorig leven zeeman was geweest. De zee trekt ontzettend aan me. De schijnbare oneindigheid, de onbekende wereld onder het oppervlak. Heimwee, naar een plek, een gevoel, een persoon of een tijd. Maar ook een hoop op een behouden thuiskomst. Bij al deze gevoelens past een beeld van de zee. Iemand die dit prachtig onder woorden bracht is de Duitse zanger en acteur Herbert Grönemeyer, in zijn song “Land unter”. En toen ik het deze middag nog eens hoorde viel me op dat je het niet alleen kan opvatten als een lied over heimwee, maar zelfs als een soort gospel kan beluisteren. Een nieuwe ontdekking voor mij? Het refrein klinkt inderdaad als een heel mooi gebed.

Geleite mich heim
rauhe Endlosigkeit
Bist zu lange fort
Mach die Feuer an
damit ich Dich finden kann
Steig zu mir an Bord
Übernimm die Wacht
bring mich durch die Nacht
rette mich durch den Sturm
Faß mich ganz fest an
daß ich mich halten kann
Bring mich zu Ende
Laß mich nicht mehr los

 

97de5a09101104641c2e0137e0d5069a.jpg

Shut your Eyes – Snow Patrol

Schrijven, dromen, visioenen krijgen. Maar ook terugkeren tot je diepste gevoel. Dit alles hoort bij contemplatie, misschien zelfs meditatie. Je kan beginnen met het sluiten van je ogen. Deze song van de groep Snow Patrol brengt me in zo’n stemming. Een soort wakende droomtoestand waarin alles mogelijk is, if you only “Shut your eyes”. De eerste keer dat ik dit nummer hoorde, bracht het me al in zo’n toestand, die ik ook ervaar bij “Riders on the Storm” van The Doors.

 

c1bfa97ffc4fb1541b4f8822ba3be408_medium.

Beloofde Land – Die Heuwels Fantasties

Soms heb ik om te schrijven een bui van ongebreidelde en acute vrolijkheid nodig. Als ik wil schrijven met humor, als ik mijn enthousiasme voor de schoonheid van het leven en de wonderen van het universum wil delen. Als ik optimistisch wil schijven. Vrolijke klanken, mooie zonnige beelden en opzwepende muziek. Met een educatief tintje, omdat ik geloof dat de mooiste jaren voor de mensheid nog moeten komen. Misschien liggen ze al binnen handbereik. Deze song ontdekte ik dit jaar pas. Gezongen door de Zuid-Afrikaanse groep Die Heuwels Fantasties, in het Afrikaans. Een song over het “Beloofde Land”. “Ons kan wees wat ons wil aan daardie kant..

 

104da81138d34d4e42da4285b016a1ed.jpg

Woman in Chains – Tears for Fears

Ik ben geen schrijver van politieke verhandelingen en ook over onrecht schrijf ik niet vaak. Ik kan het wel en dan heb ik behoefte aan een gevoel van verontwaardiging over alles wat in deze wereld nog misgaat, al het onrecht dat nog steeds niet is aangepakt. Boosheid, maar ook met een boodschap van hoop. Een van mijn twee favoriete songs gaat hierover. Het gaat niet alleen over vrouwenonderdrukking, maar ook over het onderdrukken van het ‘vrouwelijke’ in de man en in de mensheid als geheel. Het moment waarop de song overgaat van mineur naar majeur, op 4:43 minuten, geeft me rillingen door mijn ruggengraat. De overgang van pijn en verdriet naar een boodschap van hoop. Het zijn niet alleen de warme en diepe stem van Roland Orzabal en de hemelse vocalen van Oleta Adams die me raken. Het is de hele totaalervaring van “Woman in Chains” van Tears for Fears.

 

54dd1ba317662243d342cb05530af46b.jpg

Invictus – William Ernest Henry

Het laatste fragment is geen song. Het is mijn absoluut favoriete gedicht, inspiratie pur sang. Niet alleen om te schrijven, juist om te leven naar de boodschap die het uitdraagt. Het is het gedicht dat Nelson Mandela sterkte en inspireerde, een gedicht dat hij voordroeg aan medegevangenen op Robbeneiland. De boodschap van een onoverwonnen ziel, misschien wel een onoverwinnelijke. Voor mij een belangrijke inspiratiebron; ik zou die kracht in me willen voelen, maar ik weet dat ik nog een lange weg te gaan heb. In mijn beste momenten voel ik een glimp van dat innerlijk vuur. Ik zou het graag zelf willen voordragen, maar ik kan het niet zo mooi als Morgan Freeman, hier in de rol van Nelson Mandela, uit de film “Invictus”.

I am the Master of my Fate
I am the Captain of my Soul

 

Ik weet nog niet waarover ik morgen wil schrijven. Maar wat het ook is, als ik mijn ogen sluit, openbaart zich het juiste nummer. Dan hoef ik alleen maar naar mijn cd-speler te lopen of Youtube aan te klikken en de inspiratie zal gaan stromen.



Nog meer muziek?

Is de muze ook bij jou nog niet uitgezongen? Dan heb ik een paar suggesties:

03/01/2016 13:39

Reacties (1) 

11/01/2016 18:51
Zonder muziek kan ik niet leven, mooi geschreven weer hoor!
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert