Dit is fantastisch ik voel me als een vlinder zo vrij

Door Spiritlady gepubliceerd in Verhalen en Poëzie

de weg ernaartoe was hard werken, koud en eenzaam

Wat een worsteling.

Maar na enig geploeter lukt het me eindelijk om de schaal die me omringd te doorbreken. Hallo wereld, roep ik vreugdevol en kijk wat wazig om me heen. Een rilling gaat door me heen het is wel koud en eenzaam hier buiten ik voel me moederziel alleen. Als ik voorzichtig een van mijn pootjes uitsteek voel ik er iets onder bewegen. Een rollend takje, gooit me pardoes van de been. Spartelend op de rug, roep ik om me heen. Een paar sterke mieren, rollen me om, en helpen me om weer aarde onder  mijn voeten te voelen. Ik bedank ze vriendelijk, als ze hun weg weer vervolgen.

Daar zit ik dan

Onderaan een eeuwenoude, torenhoge eik, eenzaam weg te dromen. Ik kijk omhoog en wordt gelokt door het frisse groene wolkendek wat zachtjes boven mijn hoofd beweegt. Zal ik het wagen, en voorzichtig schuifel ik met mijn voetjes een stukje dichterbij. De grond blijft dit keer liggen, het geeft me de moed om door te gaan. Voorzichtig zet ik mijn eerste stap, op de dikke stam, en werk mezelf langzaam omhoog.  Ik volg de weg langs de ringen der jaren, die zich diep geworteld hebben, totdat ik het eerste sappige blaadje bereik. Genietend van de overwinning van het eerste deel van mijn reis, eet ik in alle rust mijn buikje vol.

Met hernieuwde energie.

Waag ik me aan de volgende uitdaging, naar een stapje hogerop. Alwaar de diepgewortelde patronen mij de weg wijzen die ik heb te gaan. Als een leidraad, volg ik onbewust het pad wat voor mij uitgestippeld is. Tot aan het bereiken van het volgende sappige blaadje, waar ik heerlijk mijn buik weer vol kan eten. Ik kijk naar beneden en zie de weg die ik ben gegaan, vol trots waar ik reeds al ben gekomen. Ik kijk omhoog en zie het volgende blaadje me uit de verte roepen. Je kan het, kom maar op, geloof in jezelf.

Bijna overmoedig ga ik verder op mijn pad.

Vrolijk fluitend, genietend van het uitzicht, over de klaar gelegde route. Heerlijk dromend over het volgende blaadje wat daar boven mijn hoofd verlangend zit te wachten. Nietsvermoedend, onoplettend, zeer plots aangevallen door een vogel die het op mij had gemunt. Ik verlies mijn evenwicht en val een meter naar beneden. Geschrokken en angstig kijk ik om me heen, gelukkig het gevaar is geweken. Ik hou me nog een poosje stil, durf me nog niet goed te bewegen, niet zeker wetend of ik wel veilig ben.

Het volgende blaadje blijft lokken.

Ik overweeg mijn kansen en waag de reis opnieuw. Angstig om me heen kijkend voor gevaar wat me plotseling kan overvallen. Af en toe stilstaand, op mijn hoede voor ieder geluid. Mijn moed wordt beloond met een sappig blaadje wat ik uiteindelijk weet te behalen. Voordat ik ga eten rust ik eerst even uit. Het angstige avontuur, heeft mijn energie gevreten. Na enige rust en een volle buik heb ik genoeg krachten verzameld voor het volgende avontuur.

Ik kijk omhoog

Dat wordt een flinke klim, de weg is deze keer twee keer zo hoog. Maar het toeval wil dat daar twee blaadjes wapperen, ver boven mijn hoofd. Ik begin aan mijn tocht,  met nieuwe moed herladen. De cirkels zijn wat kleiner de groeven minder diep. Het eerste stuk gaat vloeiend, maar dan plots kom ik een obstakel tegen. Ik bekijk het van alle kanten, ga ik linksom, ga ik rechtsom, of ga ik er gewoon overheen. Ik besluit de weg rechtdoor te nemen, maar hoe ik ook klim ik kom niet vooruit. Na enige tijd ploeteren ga ik toch maar rechtsom is mijn besluit.

Dan sta ik plots voor een gapend gat

Er loopt geen weg omheen, dat is me toch wel wat. Ik bereken mijn kansen en besluit een gok te wagen. Voorzichtig heel langzaam wandel ik over het randje en doe mijn best om niet uit mijn evenwicht te geraken. Maar halverwege in een korte onoplettendheid, stapt een van mijn voeten naast het randje en voel ik hoe ik naar beneden glijd. Geschrokken rol ik me op, ik durf niet meer verder te gaan.

Gevangen in het cocon van mijn verleden

Verloren kijk ik terug naar het gelopen pad. De behaalde overwinningen en het grote zwarte gat. Ik zie waar mijn angsten en twijfels me hebben gebracht. Ik voel hoe mijn talenten groeien, verborgen in mijn cocon. Stilaan groeien mijn krachten, mijn jasje wordt te strak. Ik kan me bijna niet meer bewegen, ik wil nu echt uit dit pak. Ik kronkel en wring langzaam een gaatje open. Totdat mijn hele lijf naar buiten is gekropen. Daar sta ik dan hoog op een tak boven de grond. Zoekend naar de moed die ik al die tijd op mijn pad vond. Vechtend tegen de angsten, ja vechten heb ik wel geleerd.

Ik spreid mijn vleugels

Probeer mijn angsten te overwinnen. Beloof me zelf dat ik een nieuw leven ga beginnen. Ik twijfel nog een poosje, spring weifelend heen en weer . Maar ik kan mezelf niet meer bedwingen en spring in ene keer. Doodsbang dat ik te pletter zal vallen, beweeg ik voorzichtig mijn vleugels in de val. Vol verwondering zie ik me zweven boven het dal. Ik beweeg wat krachtiger en ga sneller vooruit, terwijl ik vrolijk een nieuw liedje fluit. Ik voel me heerlijk ik voel me zo blij.

Dit is fantastisch ik voel me als een vlinder zo vrij.

©spiritlady

03/01/2016 09:37

Reacties (1) 

1
03/01/2016 14:36
prachtig omschreven jou ervaring over transformatie
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert