Er was eens......deel 5

Door Chayenna gepubliceerd in Verhalen en Poëzie

679194d6085085fe6c8cff64000c65ba_medium.

Men moedigde  met z’n allen het meisje aan, om te gaan vertrekken. Om niet langer af te blijven wachten. Het meisje liep voor de laatste keer door haar huisje heen. Het huis waar ze zoveel jaren gelukkig en veilig was geweest, en waar ze zoveel herinneringen had aan de vele vrienden die ze in deze wereld had gekend. Maar ze wist dat ze nu verder moest gaan, en niet langer kon blijven wachten op degene die ze zo lief had. Nog eenmaal zat ze voor het haardvuur en liet de herinneringen aan hem passeren, en gooide deze toen met een gebaar in het haardvuur, waarbij ze zachtjes snikkend vaarwel zei. Toen stond het meisje op, en liep naar de deur. Hier stond het lichtwezen te wachten die haar enkele jaren geleden al mee had genomen naar de wereld waar het meisje vandaan kwam. Liefdevol keek zij het meisje aan en vroeg haar: “Ben je er klaar voor” . Nog eenmaal keek het meisje om, en zei toen :"Ja ik ben er klaar voor". Samen met het wezen reisde het meisje naar de andere wereld. Er was veel blijdschap om haar terug keer, maar men merkte ook dat het meisje veranderd was. Samen met het lichtwezen ging ze naar het gebouw waar ze jaren geleden was geweest, en waar ze toen besloot om terug te keren naar de wereld waar ze vandaan kwam. Nu echter liep ze het gebouw binnen in de wetenschap dat ze niet meer terug zou keren naar die wereld.

Eenmaal binnen gaf ze haar boek af met daarin al de geschreven ervaringen vanuit de koude wereld. Toen men haar vroeg of ze een nieuw boek wou, keek ze even in de ogen van haar begeleidster, en zei toen :"nee, ik keer niet meer terug". Hierop vertelde het wezen die het boek in ontvangst had genomen dat ze dan naar een andere verdieping in het gebouw moest, en ze daar verder te horen zou krijgen wat ze zou kunnen gaan doen. Het meisje nam afscheid van haar begeleidster, en vertelde haar dat ze elkaar weer snel zouden zien, zo gauw ze de keus had gemaakt wat ze nu zou gaan doen. Het meisje begaf zich naar de verdieping die haar was aangegeven, en toen ze daar aankwam keek ze verwonderd rond naar het kleurenspel wat er zich daar afspeelde. Toen ze de kamer inliep zag ze hoe het Gouden Licht door haar heen vloeide, en ze schrok van de kracht die het in haar teweeg bracht.
Opnieuw voelde ze een diep verdriet door haar heengaan, toen ze dacht aan haar vriendje die ze in de andere wereld had achtergelaten. Maar toen hoorde ze een stem, zo vertrouwd en draaide ze zich om.  Voor haar zag ze hem toen staan, zoals ze hem ook in de andere wereld zag als hij zijn jas had uitgedaan. En het enige wat het meisje nog aan hem kon vragen was ” waarom”.  Het meisje was heel verbaast, en begreep maar niet waarom haar vriendje ineens voor haar stond, terwijl hij in de andere wereld haar zo had genegeerd. Ze bleef dan ook op afstand van hem staan, bang om weer teleurgesteld te worden, bang om weer van hem gescheiden te worden, maar lang kon deze angst geen weerstand houden, daar een blik uit zijn ogen genoeg was, om de angsten voorgoed te laten verdwijnen. Samen liepen ze het gebouw uit, en het meisje zag de stralende glimlachen van de wezens om haar heen. Haar vriendje begon haar uit te leggen wat de reden was, van het diepe verdriet was ze in die weken daarvoor had gevoeld, en vertelde haar dat er nu niets meer was, wat hun samenzijn nog in de weg zou staan. Oh wat genoot het meisje, nu ze begreep dat ze eindelijk weer thuis was gekomen, dat het niet zomaar een droom was, en ze opnieuw wakker zou worden in de koude wereld , waar ze zo lang was geweest.
Urenlang zaten ze samen te praten over de vele reizen die ze hadden gemaakt, ze lachten om de ervaringen in de werelden waarin ze samen waren, maar elkaar niet werkelijk hadden herkend. Ondanks haar geluk trok het meisje zich regelmatig even terug, en overdacht haar leven in de wereld die ze verlaten had. 

f3062c61fcdbab5937095c1629b71d05SHltbm9m

Ze voelde een gemis naar al haar vrienden daar, maar ze durfde dat niet uit te spreken, want ondanks dat gevoel, wist ze ook dat ze er niet meer naar terug zou keren.. Op een dag echter kon ze het gevoel niet langer verborgen houden voor haar vriendje, en vertelde hem over de gevoelens die er in haar speelde. Lachend nam hij haar in zijn armen, en zei tegen haar, ik had ook niets anders van je verwacht, want zo ben jij nu eenmaal. Verbaast keek ze hem aan. Echter vertelde hij haar verder niets, maar vroeg haar om met hem mee te komen. Opnieuw ging het meisje het gebouw binnen, maar nu gingen ze naar de bovenste verdieping van het gebouw. Was het meisje al overdonderd door het kleurenspel en het Gouden Licht wat ze ervaarde bij haar aankomst, in de ruimte waar ze NU kwam, waren geen woorden meer voor datgene wat ze waarnam. De kracht, de warmte die hier door haar heen stroomde had ze nog nooit eerder zo intens ervaren. Samen met haar vriendje nam ze plaats in de ruimte, en begon op te merken dat ze vandaar uit, al de werelden kon zien waar ze in al haar reizen ooit geweest was. Ze zag hoe ze in die werelden terecht was gekomen,  en herinnerde zich weer, hoe ze nog steeds contact kon maken met al degene die ze daar ooit had leren kennen. Het meisje merkte op dat ze niet langer samen alleen in de ruimte waren, maar dat een ander lichtwezen zich bij hun gevoegd had. Deze vroeg haar wat het meisje nu het liefst zou willen. Het meisje twijfelde even, en vertelde het wezen, al zolang ben ik onderweg geweest in al die werelden, ik heb zoveel gereisd erin, zoveel vrienden gemaakt, maar nooit was ik in een van die werelden wie en wat ik werkelijk ben..

Steeds was er maar een deel van mezelf aanwezig. Nu al deze delen weer herenigd zijn, vraag ik me af, of er niet een wereld bestaat, waarin we werkelijk kunnen Zijn, in onze totaliteit, waarin we ons ‘thuis’ zoals deze Hier is, niet kunnen manifesteren en ervaren zoals we de andere werelden hebben ervaren. Waar we ons werkelijke Zelf tot uitdrukking kunnen brengen, zonder dat we vergeten, wie we ZIJN. Het wezen keek haar lachend aan,  en vroeg het meisje eens goed om haar heen te kijken, want was de ruimte waar ze zich bevond, dan wel anders, dan de wereld die ze dacht achter zich gelaten te hebben, was de wereld waarin ze zich nu bevond, wel anders dan de werelden die ze zich herinnerde, was het meisje werkelijk anders, dan degene die ze in de andere werelden dacht te zijn. Toen besefte het meisje dat ze nooit werkelijk van thuis was weggeweest, maar dat al de werelden deel uitmaakte van haar thuiswereld. Toen besefte het meisje, dat ze nooit anders was geweest dan degene die ze werkelijk was, maar vooral besefte ze, dat ze nooit en te nimmer gescheiden zou zijn, van al degene die ze zo lief heeft. Vanaf dat moment, dat ze zich alles weer herinnerde, wist ze ook dat ze niet langer meer hoefde te reizen, maar dat ze nu werkelijk kon genieten van haar thuiswereld, op welke plaats daarin ze zich ook bevond, overal zou ze nu werkelijk Zichzelf kunnen Zijn.

De vervolg reizen van het meisje zijn beschreven in de verhalen van de kleine Engel

 

Copyright:Curacao@GerdaVerstraeten

02/01/2016 13:28

Reacties (0) 

Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert