Er was eens......... deel 4

Door Chayenna gepubliceerd in Verhalen en Poëzie

d60112eda2be40b8ed75854b60e8e26e_medium.

Het  meisje vond het moeilijk om op deze manier in het aardse leven te blijven ervaren. Zeker op de momenten dat ze weer eens aangevallen werd op een donkere plaats in haar wereld, kroop ze vaak weer snel naar haar veilige huisje, en duurde het weer een tijdje voordat ze naar buiten durfde te komen. Steeds meer begon ze haar vrienden in de andere wereld te missen, zeker omdat er in haar aardse leven zo weinig mensen waren waarmee ze zich echt kon verbinden. Nog steeds waren er maar weinig die bewust waren van het licht in zichzelf.  Meer en meer begon ze zich weer af te sluiten van alles om haar heen, de enige die nog in haar gevoelswereld binnen mochten komen waren haar man en kinderen, met al de inzichten die ze had gehad, begreep ze er steeds minder van, en voelde ze zich ontzettend eenzaam zonder haar vrienden in de andere werelden. Soms zag ze een glimp van ze, maar ze kon het contact er mee niet vasthouden, en ze begreep niet wat ze haar nu probeerde te vertellen.  Het meisje wist dat dit niet langer meer kon gaan duren, en dat ze nu de moed bij elkaar moest rapen om naar buiten te komen met de inzichten die ze in die jaren had gekregen. Langzaam aan ging ze er weer op uit en begon de confrontatie aan te gaan met de schaduwkanten die haar steeds maar achtervolgde en die toesloegen als ze niet opletten. Niet langer kroop ze weg als ze werd aangevallen, maar gebruikte de inzichten die ze had om zichzelf te verdedigen.

76060d325a126b2f90a198c7d4737cdeMDAwNTIuZo gaat haar reis weer verder, en probeert ze de verschillende werelden tot een te brengen. De laatste jaren verliepen rustig voor het kleine meisje, en steeds vaker durfde ze de dikke mantel die ze normaal droeg als ze haar huisje verliet om te gaan reizen thuis te laten. Steeds als ze vermoeit thuiskwam van een van haar reizen werd ze er altijd opgevangen door een van de vele vrienden die ze de laatste jaren had leren kennen. Echter enkele maanden terug, hoorde ze dat deze voor een tijdje moesten vertrekken. Een meisje stapte op haar af, en vroeg haar, wat doe je nu, blijf je zitten wachten totdat wij terugkomen of vertrouw je er nu op dat je ook zelf die deur uit kan stappen, zonder die dikke jas aan. Angstig keek het meisje haar aan, en zag de liefdevolle blik in de ogen van de ander, en ze zei, nee nu ga ik zonder die jas naar buiten. In het begin genoot ze volop ervan, maar al snel werd ze geconfronteerd met allerlei schaduwen, die haar steeds meer en meer begonnen in te sluiten. Steeds opnieuw vluchtte het meisje terug naar haar eigen huisje, waar ze verdrietig en verward achterbleef nu er ook daar niemand was die haar kon helpen.

Steeds vaker begon ze nu maar weer de jas aan te doen als ze naar buiten ging, want ze wist niet wat ze moest doen met al die schaduwen van de wezens die om haar heen begonnen te hangen, en steeds verwarder raakte ze erdoor nu ze door haar eigen jas, de schaduwen niet meer herkende en er steeds instapte. Steeds meer verwarde het haar, en ze zag ook niet meer haar eigen schaduwen die er door haar jas ontstonden, en die samen met de andere schaduwen vermengde. Op een dag was ze aan het wandelen in voor haar veilige omgeving, zonder haar dikke jas aan, en zag iemand naar haar toekomen. De tranen schoten in haar ogen, toen ze in hem zichzelf herkende, hetzelfde licht als wat ze van zichzelf kende. Ook bij hem vond er de herkenning plaats, en ze genoten heel de dag van elkaar. Nog nooit had het meisje dit in deze koude wereld meegemaakt  Steeds weer probeerde ze elkaar te ontmoeten, en het meisje toonde hem de werelden waarin ze ooit was geweest, maar steeds daarna zag ze dat hij zijn jas aandeed, waardoor ze bang werd van de schaduwen om hem heen. Ook nu ging het meisje haar eigen jas weer dragen, omdat ze dacht dat de schaduwen dan wel zouden verdwijnen. Echter nu haar eigen schaduwen ook weer tevoorschijn kwamen zag ze hoe deze vast gingen zitten aan de schaduwen van hem, en vluchtte ze voor hem weg, terug naar haar veilig huisje In haar huisje vond ze deze keer haar lieve vriendin, die enkele maanden geleden was vertrokken. Ze vertelde haar nieuwe ervaringen met de jongen en liet haar tranen de vrije loop. Het deed haar zoveel pijn om te zien hoe de ander steeds een jas aantrok, en ze was bang van die schaduwen die daardoor vrijkwamen. Haar vriendin nam haar in haar armen, en vroeg haar, waarom ben je zo bang ervoor lieverd, en waarom trek jij je eigen jas aan op dat moment, als jij gewoon je licht laat blijven zien, lossen de schaduwen gewoon op, en verdwijnt ook zijn jas.

Echter als jij ook je jas aantrekt, zien jullie beiden niet meer wie jullie werkelijk zijn, en lossen jullie op in de schaduwen van elkaar. En net als hij ben jij ook bang voor de werelden die hij je laat zien, trek jij je jas aan en schrikt hij van de schaduwen die daardoor ontstaan. Wie van jullie durft nu als eerste voorgoed zijn jas te vernietigen, en gewoon zijn licht te laten schijnen naar elkaar? Opnieuw ging het meisje naar de plaats waar ze hem ooit ontmoeten, en zag hoe de dingen in de afgelopen tijd zich hadden afgespeeld, vele vrienden hielpen haar daarbij, en eindelijk durfde ze haar jas in het vuur te gooien die hun voor haar hadden gemaakt. Daar stond ze dan, maar wat moest ze nu, terug naar haar huisje gaan of zou ze haar vriendje op gaan zoeken. Ze besloot gewoon naar hem toe te gaan. Ze vond het wel eng hoor, en zag verschillende schaduwen op haar weg die haar probeerde tegen te houden, maar steeds keek ze dan naar haar eigen lichtje, en stapte dapper verder.

Echter op een gegeven moment kwam ze een van de wachters tegen, en tegen zoveel kracht kon ze nog niet op. Steeds opnieuw probeerde ze een andere weg te vinden, maar ze werd er zo moe van, dat ze even langs de kant ging zitten. Ze zag iemand op haar afkomen, en ze zag het bekende lichtje in de persoon, en vroeg hem haar te helpen. Even raakte de lichtjes elkaar, en lachend keek hij haar aan en zei haar, volg mij maar even dan ben je er zo. Dus dat deed het meisje, maar even later kwam ze er achter dat ze nu helemaal de weg kwijt was en niet meer wist welke weg ze moest nemen. Ineens hoorde ze een stem die zei, waarom lieverd volg je een ander lichtje, waarom vraag je niet aan je eigen lichtje om hem te laten weten waar je bent. Dat zette het meisje aan het denken, aan haar eigen lichtje iets vragen, kon dat dan. Daar wist ze niets van, maar ze kon het altijd proberen. Verbaast was ze dat ze binnen enkele tellen een bericht van hem ontving, en ze aan kon geven waar ze was.

Ze spraken af dat ze naar een bepaald punt zou komen, waar ze elkaar konden ontmoeten Toen ze hem zag herkende ze meteen het licht wat hij uitstraalde, en ze genoot er ontzettend van. Tijdens hun samenzijn zag ze hoe hij soms zijn jas aandeed, en zag ze de schaduwen die er van afkwamen, maar nu was ze er niet langer bang voor, en liet ze gewoon langs haar heen gaan, en bleef ze kijken naar het licht van haarzelf en het licht wat er onder zijn jasje nog tevoorschijn kwam. Langzaam zag ze hem naar haar toekomen, en zag ze hoe het licht van haar en hem zich weer vermengde, waardoor de schaduwen oploste, en ze weer genoten van elkaars licht .Vandaag danst het meisje heel de dag al vrolijk rond, soms ziet ze het lichtje van haar vriendje licht schijnen in de verte, maar het is te ver verwijderd van haar om er te komen. Eerst probeerde ze nog wel de weg ernaar te vinden, maar ze heeft het nu gewoon opgegeven, want ze weet dat ze elkaar ieder moment gewoon weer tegen kunnen komen, en ze merkt hoe fijn het is om haar licht te delen met de anderen. Nu is ze ook niet bang meer voor de schaduwen van sommige, die schrikken van haar licht en snel hun jas aantrekken, Ze laat de schaduwen in haar licht komen en ziet hoe ze daar langzaam oplossen. Nu ze eindelijk haar eigen jas heeft verbrand, kan ze in deze wereld eindelijk zijn wie ze altijd is geweest.

51c5d8e1a2732abf5781131735ec89d5_medium.Voldaan keert ze terug in haar huisje, waar ze vrolijk haar nieuwe avonturen deelt met de vrienden die er aankloppen. Maar in haar hart leeft de wens dat eenmaal haar vriendje zelf aan zal kloppen aan haar huisje en haar mee zal nemen op de reizen die hij ooit beleeft heeft. Een wens dat ze eens in het huis van hem wordt uitgenodigd. Tot dan toe zal ze steeds opnieuw rond zwerven in de vele werelden die er te ervaren zijn . Ze zal  vele huisjes bezoeken en geniet ze er volop van nu ze haar zware jas niet meer met zich mee hoeft te dragen Enkele weken zijn er nu voor bij gegaan, en het meisje heeft weer verschillende reizen gemaakt in haar wereld, maar ze begon zich steeds ongeduldiger te voelen tijdens haar reizen. Nu ze haar jassen niet meer droeg, merkte ze wel hoe weinig invloed de schaduwen op haar hadden, maar ook begon ze zich steeds eenzamer te voelen in deze koude wereld, waar al de wezens haar steeds snel voorbij liepen of zelf een andere kant op gingen als ze haar aan zagen komen. Er waren nog maar enkele die net als zij zonder jas durven rond te lopen, en vaak kwamen ze samen om hun ervaringen uit te wisselen, maar allen merkte ze aan het meisje dat ze was veranderd. Haar lichtje scheen nog wel, maar de passie was eruit verdwenen.

Op een dag nodigde het meisje haar vrienden uit in haar huisje, toen ze met z’n allen rond het haardvuur zaten, vertelde het meisje hun het verhaal van haar reizen in de laatste weken, en voelde ze allen het diepe verdriet wat het meisje in haar hart met zich meedroeg. Het meisje vertelde hun dat vanaf het moment dat zij en haar vriendje werden gescheiden, een deel van haar was overgegaan in hem, net zoals er een deel van hem was overgegaan in haar. Toen pakte het meisje een brief en gaf deze aan haar vrienden. Ze vertelde hun dat ze de brief die dag ervoor had ontvangen, en nu een besluit moest gaan nemen of ze nu voorgoed zou gaan vertrekken vanuit deze koude wereld. Toen de vrienden die brief lazen raakte ze opgewonden, en waren blij voor haar dat ze nu eindelijk naar die wereld kon gaan, waar ze al die tijd naar verlangt had, maar ipv blijdschap zagen ze het diepe verdriet in haar ogen, want als ze besloot te gaan zou het heel lang duren voordat ze haar vriendje ooit weer zou zien. Een van haar vriendinnen sloeg haar armen om het meisje heen, en vertelde haar dat ze begreep voor welk dilemma het meisje nu stond, en dat zelf het weten dat haar vriendje deel uitmaakte van haarzelf, en zij van hem, niets afdeed van het verlangen om samen naar die nieuwe wereld te gaan.

Copyright:Curacao@GerdaVerstraeten

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.
02/01/2016 13:23

Reacties (0) 

Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden. Tallsay.com is onderdeel van Plazilla Ltd.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert