Met sommige mensen heb je dat gewoon.

Door Spiritlady gepubliceerd in Persoonlijke ervaringen

Die zetten je lachspieren flink in beweging

Die geweldige klik, beetje apart misschien.

Maar die rare klik die het kind in je losmaken, en je laat meevoeren in de wereld van de fantasie. Ik ken zo’n iemand, die op mijn pad kwam, waarmee ik zo heerlijk los kan gaan. Waar je de meest hilarische onzinnige dingen mee beleefd. Een kronkel in je brein losmaken, waarmee je de meest waanzinnige creaties kan maken. Als meiden onder elkaar totaal in de slappe lach , niet aan te ontkomen, niet uit te komen ook. Als het eenmaal begint wordt het steeds gekker, en houdt het lachen niet meer op.

 

Ik vertelde haar dat ik ben gaan schrijven op Tallsay

Hoe heerlijk het was om gewoon je gedachten te kunnen laten gaan, terwijl je vingers maar wat tikken. Tja fout dus , dat snap je wel, de fantasie sloeg al weer op hol. Op weg naar de winkel werd een verhaal gecreëerd, over de wereldreis van een pakje suiker. Mijn god je wilt niet weten wat zo’n pak beleven kan. En dan loop je daar dus als twee volwassen vrouwen, die zich als een stel giebelende pubers gedragen. Lachend, gierend en brullend over straat. Alle blikken worden naar ons gericht, men kan er niet om heen, wat vervolgens onze lachspieren alleen maar meer in werking zetten. Undercover de winkel inlopen kunnen we nu wel vergeten, dat is echt niet meer mogelijk. Maar met ons gedrag zetten we toch snel een lach op ieders gezicht , die we tegen kwamen. Die mensen hebben in ieder geval wat te vertellen thuis. Zo beleven ze nog eens wat, denk ik dan maar.

f5e21c63e46db16f02f27ca05ee97425aW1hZ2Vz

Een paar weken later ontstaat per toeval.

Bij haar aan de keukentafel een prachtig verhaal, wat bij ons de lachspieren weer behoorlijk in beweging heeft gezet. Ik viel van mijn stoel af van het lachen, moest behoorlijk knijpen om haar vloer niet te bevuilen. En wist uiteindelijk nog net op tijd de wc te halen, om de vreselijke pijn in mijn buik en mijn kaakspieren tot enig bedaren te brengen. Zie je het voor je, zit je in je eentje op de wc, en ineens verval je in een nieuwe lachstuip. Je buik vasthoudend, de tranen in je ogen, en nog steeds niet kunnen stoppen. Dus u raad het al, toen ik de kamer weer inkwam, bulderden we gewoon weer met zijn tweeën door Ik ga nog niet in zijn geheel onthullen waar het over ging, want het verhaal is inmiddels geschreven en wordt nog gepubliceerd. Het wachten is nog op de bijpassende plaatjes, die wij er zelf bij gaan creëren. En dat is nog niet zo eenvoudig, maar daar wordt aan gewerkt.

83bfac4ee8e7ed12b7167bb868b55625_medium.

Gisteren gingen we samen met haar dochter naar de Halloween markt.

We hadden daar natuurlijk beide onze associaties mee, en liepen op weg er naar toe al wat te griezelen. Nou en het was eng hoor, want weet je we hebben pompoenen gezien. Tja de markt moet een naam hebben, maar om eerlijk te zijn gepast was hij niet. Als we uiteindelijk op de terug gaan , stappen we nog even een leuk winkeltje binnen. Haar dochter wil wat snoepjes kopen maar wij hadden weer wat anders gezien. Bordjes met leuke spreuken, en van bovenaan lezende beginnen onze lachspieren langzaam weer op gang te komen. Nou beginnen we natuurlijk wat op  leeftijd te komen dus de onderste zijn van zo hoog niet meer te lezen, dus zakken we al lezende steeds verder door onze benen heen. In mijn enthousiasme tik ik haar zachtjes aan om haar aandacht ergens op te vestigen, echter zij zit niet zo stevig dus grijpt me vast om haar evenwicht te bewaren. Hierdoor geraak ik ook enigszins wat uit mijn evenwicht, met een korte beweging weet ik mezelf te corrigeren. Maar hierbij tik ik haar opnieuw per ongeluk aan waardoor het voor te laat is om zich nog staande te houden. Daar rolt ze pardoes om, en ligt helemaal dubbel, op haar rug met haar benen in de lucht. Ik vlieg in de benen, kruis ze snel over elkaar en kan nog net de aandrang om wat vocht te laten lopen tegenhouden. Volledig krachteloos door de lachspieren die in werking gezet worden, gelukt het ons beide niet om van de plaats te komen. De man achter de balie lacht hartelijk mee, wat niet bevorderlijk werkt om onze lachspieren enigszins tot bedaren te brengen. Haar dochter verstopt zich achter een schap, om maar vooral niet met ons verband gebracht te worden. Doch ook stiekem doet zij haar best om haar lachen in te houden. Vijf minuten heeft het geduurd voordat we weer tot onze positieven kwamen en tot actie in staat waren. En de rest van de middag, je snapt het al, waren de volwassen pubers weer flink aan de gang. Die arme dochter van haar, die wil vast nooit meer met ons op stap.

af9dcc0dc46081994b9fb752df53f70baW1hZ2Vz

©spiritlady

02/01/2016 09:02

Reacties (1) 

1
02/01/2016 17:24
de lachstuipen op je lijf.
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert