In het holst van de nacht, wordt ze zwetend wakker.

Door Spiritlady gepubliceerd in Verhalen en Poëzie

Op haar blote voeten loopt ze langzaam de trap af naar beneden

Ze ligt te woelen en te draaien in haar bed.

In diepe slaap verzonken. Haar benen schuiven onrustig heen en weer. Af en toe ontsnapt een korte kreet, terwijl haar hoofd woest heen en weer schud. Haar ademhaling wordt sneller en sneller, haar lijf schokt krampachtig in elkaar. Als ze luidt haar naam hoort roepen, schrikt ze op uit haar diepe slaap. Met angstige ogen kijkt ze om zich heen in haar donkere slaapkamer. Wie is daar naast haar bed, wie is degene die haar naam zo luidt roept. Maar waar ze ook kijkt ze kan niemand ontdekken. Ze knijpt haar ogen wat toe, voor een geconcentreerde scherpe blik, maar nog steeds kan ze niets of niemand ontdekken. Het is vreemd, ze voelt zich verward, ze hoorde toch duidelijk iemand haar naam roepen.

Ze veegt het zweet van haar voorhoofd,

draait zich om en probeert om weer te gaan slapen. De stem die haar naam riep galmt  nog door haar hoofd. Steeds weet de nieuwsgierigheid het van haar slaap te winnen. Of is het de angst die haar ogen opent om te blijven kijken. In gedachten verzonken, die overuren maakt, wie riep hier haar naam. Terug op haar andere zijde, blijft ze proberen, maar nu nog slapen is echt onmogelijk. Na een uurtje heen en weer draaien, gedachten die in de achtbaan zijn geweest, gooit ze de dekens van zich af. Op haar blote voeten loopt ze zachtjes naar beneden. Diep verzonken, met een sigaret in haar hand staart ze voor zich uit.


Plots ziet ze een schaduw langs haar heen lopen.

Haar adem stokt in haar keel, en haar hart bonkt dramatisch. Net zo snel als de schaduw verscheen, verdween hij weer in de donkere nacht. Angstvallig blijft ze om zich heen kijken, maar er gebeurd niets meer. Bijna is ze op het punt, om te geloven dat ze het zich verbeeld, als ze door het raam de tuin in kijkt. Ziet ze dat nou goed, ze kan het niet geloven. Even draait ze haar hoofd weg, om de kamer weer te onderzoeken. Als ze opnieuw naar buiten kijkt ziet ze het weer. Ze staat op en loopt langzaam richting het raam om het van naderbij te bekijken. Ja het lijkt echt wat ze daar ziet. Op de tuinstoel links van de tafel, ziet ze duidelijk een bundel licht. Een soort van witte schaduw, in de vorm van een mens. Ze doet een paar passen opzij om het vanuit een andere hoek te bekijken, maar het beeld wat ze daar ziet veranderd niet.


Een koude rilling loopt langs haar rug,

het zweet druipt uit haar oksels naar beneden. Even doet ze haar ogen dicht, om vervolgens opnieuw te kijken. Het beeld veranderd niet, wat ze ook probeert. Daar op die tuinstoel zit werkelijk een persoon door licht omgeven. Zou hij mij geroepen hebben? Haar benen beginnen wat te trillen, een angst maakt zich van haar meester. Ze draait zich resoluut om, niet klaar om wat dan ook te horen. Als vanzelf vliegt ze naar de kamerdeur, en rent de trap op naar boven. Eenmaal op haar slaapkamer belandt, neem ze een zweefduik haar bed in en verschuilt ze zich onder de dekens. Haar hart voelt ze kloppen in haar keel. Zo blijft ze een poosje angstig stil liggen. Haar hart wordt langzaam rustig, haar ademhaling wordt zwaar. Vlak voordat de wekker gaat valt ze dan eindelijk weer in slaap.

Als de wekker gaat, slaat ze als vanzelf, de snooze knop in.

Uitgeput draait ze zich nog een keertje om. Als de wekker weer van zich laat horen, raapt ze alle energie bijeen, om zichzelf uit bed te krijgen. Haar ziel nog lang niet terug op aarde, nog helemaal in ban  van de nacht. Heb ik gedroomd, was het werkelijkheid, ze kan het niet vertellen. Wat kunnen we toch druk zijn in het holst van de nacht.

©spiritlady

01/01/2016 12:16

Reacties (0) 

Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert