Er was eens..... deel 1

Door Chayenna gepubliceerd in Verhalen en Poëzie

De ervaringen uit mijn leven geschreven in een sprookjesvorm.

Er was eens een klein meisje. Toen ze geboren werd kwam ze in een wereld terecht die koud en kil was. Het deed haar pijn, omdat ze zich nog zo goed de andere wereld kende, waar ze vandaan kwam.
Een wereld vol met kleuren, vol van warmte en liefde. Maar hoe klein ze ook was, ze begreep ook dat er nu een tijd aanbrak om op deze nieuwe wereld te verblijven.

Ze had er het duidelijk moeilijk mee en begreep niets van deze nieuwe wereld, en de wezens die er op verbleven. Doordat ze zo klein was, was ze afhankelijk van de wezens om zich heen, en bij hun probeerde ze het gevoel terug te krijgen wat ze ook in de andere wereld had. Maar de wezens leken wel dikke muren om zich heen te hebben, waar het kleine meisje maar niet doorheen kon komen, om zich zo bij die ander te verwarmen. Het kleine meisje groeide op, en ontdekte dat ze nog steeds contact kon hebben met haar oude wereld en haar vriendjes daar. Dit gaf haar de kracht om door te gaan in die boze koude wereld. Ze probeerde vanuit haar hartje wat warmte en licht vanuit die andere wereld na de nieuwe wereld te brengen, maar de wezens om haar heen kende dit niet.
 
Toen de wezens ontdekte dat door dat kleine meisje hun muren werden afgebroken, werden ze bang van haar, maar ook boos, want welke krachten had dat kleine meisje bij zich dat zij door hun bescherming konden komen. Enkele besloten dat het zo niet verder kon, en dat het meisje moest boeten voor wat ze hun aandeed. Dus begonnen ze haar aan te vallen. Het meisje begreep niet waarom de wezens zo boos waren, en zich steeds weer op haar wierpen. En steeds vaker vluchtte ze terug naar haar oude wereld, om daar het begrip te vinden over die vreemde wezens.De aanvallen van de wezens werden steeds sterker. Er werd besloten dat enkele vriendjes vanuit de andere wereld met haar mee zouden gaan omdat het kleine meisje uitgeput was. Ze kon haar warmte en liefde niet meer kon voelen in de nieuwe wereld en het werd ook steeds moeilijker  om terug te keren naar haar oude wereld.
 
Omringt door haar vriendjes groeide ze op. De wezens op haar heen vielen haar nog steeds aan, als ze dat vreemde licht bij haar zagen, en dat rare gevoel bij haar kregen maar het meisje merkte het niet meer, omdat haar vriendjes de aanvallen opvingen en zij onbekommerd verder kon gaan. Hoe ouder het meisje werd hoe meer ze de vorm van de wezens aan ging nemen, en langzaam leerde ze net als hun, een muur om zich heen te zetten. Hierdoor werd het voor de vriendjes steeds moeilijker om nog bij het meisje te komen. Soms was er nog wel een gaatje in de muur waardoor er eentje kon kruipen, maar toen de wezens dat doorkregen, zetten ze wachters voor het gat, zodat er niemand meer door kon en het gat gemaakt kon worden.
 
Zo werd het leven van het meisje, hetzelfde als van de wezens waarmee ze omringt was. De dagen sleepte zich voort en niets herinnerde haar nog aan haar oude wereld. Ze voelde zich eenzaam en alleen, en vroeg zich vaak af wat voor nut het leven voor haar had. Ze keek vaak om zich heen naar de andere wezens, en hoewel ze wist dat ze net als hun was kon haar dat niet troosten. Want ergens diep van binnen bleef er het gevoel zitten dat er iets niet klopte. Ook begreep ze de wezens niet die haar steeds weer aan bleven vallen. Ze verafschuwde het als ze zag dat zij ook die eigenschappen van de wezens aan begon te nemen. Hoewel haar aanvallen er voor zorgde dat ze kon blijven leven. Op een dag had het meisje er echter genoeg van, en besloot dat ze liever wou sterven dan nog langer in die wereld te verblijven.
 
Op het moment dat ze stappen ondernam om een einde aan haar leven te maken ontmoeten ze een wezen die voor haar een vreemd licht afgaf. Ze werd nieuwsgierig na dat wezen en besloot het te volgen. Ze bleef wel op een afstand want ze was er wel bang voor. Maar haar nieuwsgierigheid won het van haar angst. Ze besloot het wezen aan te spreken. Het wezen begon haar uit te leggen wat dat licht wat ze zag te betekenen had, en dat zijzelf ook dat licht bezat. Het meisje raakte in verwarring. Weer voelde ze het diepe verdriet in zich. Maar ook begon ze ineens te zien dat er meer van die wezens om haar heen waren met dat vreemde licht in zich. Ze besloot op zoek te gaan naar dat licht in zichzelf en vroeg de wezens haar te helpen. Toen ze de reis begon kwam ze al snel aan bij de dikke muren, en ze schrok hier erg van. Maar aangespoord door de anderen nu, begon ze te zoeken naar een gat in de muur. Hierbij kwam ze de wachters tegen die haar tegenhielden door haar te vertellen dat het gevaarlijk was om door dat gat te kruipen, zij waren daar om haar te beschermen.
 
Teleurgesteld keerde het meisje weer naar huis terug.Steeds weer liep ze langs de muur. Ze werd wel heel nieuwsgierig wat er zich achter die muur zou bevinden. Steeds weer liep ze tegen de wachters op, die haar terugstuurde naar huis. Ze vertelde haar teleurstelling aan de anderen, en het meisje besloot toen om zelf een gat te maken in die muur zodat haar nieuwsgierigheid eindelijk bevredigd zou worden.
Het maakte haar niets meer uit dat het aan de andere kant van de muur gevaarlijk zou zijn. In de wereld waar ze nu zat wou ze niet meer blijven, dus of ze nu achter de muur zou sterven of in de wereld waar ze nu was maakte geen verschil meer. Zo vertrok ze na de muur, en begon er een groot gat in te slaan. Ze was verbaasd over de kracht die hiermee gepaard ging, en werd steeds vrolijker toen ze zag dat het gat steeds groter werd. Eenmaal toen het gat groot genoeg was, kroop ze er doorheen.
 
Aan de andere kant van de muur kon ze eerst niets zien. Haar ogen moesten nog wennen aan het donker, en ze vond het er ook wel eng. Maar voorzichtig liep ze de nieuwe ruimte in. Iedere dag durfde ze zich al een stukje verder van de muur te verwijderen. Op een dag echter kwam ze een ander wezen tegen. Deze was heel anders dan de wezens die ze kon uit haar eigen wereld. Het vreemd licht wat ze bij de anderen had gezien, was bij dit wezen veel sterker. Het meisje schrok hier zo van dat ze snel terug naar huis ging en zich opsloot in haar huisje.De andere wezens echter, werden nieuwsgierig waarom het meisje zich niet meer liet zien. Ze  begonnen haar op te zoeken in haar huisje. Langzaam aan begon het meisje te vertellen over wat ze achter de muur had meegemaakt. En hoe erg ze er van geschrokken was. Een van de wezens begon te glimlachen, en bood aan om met haar mee te gaan naar de ruimte achter de muur, zodat ze zich niet meer zo alleen zou voelen, en niet meer zo bang zou zijn. Het meisje stemde hierin toe, en samen gingen ze weer op pad.
f59f0b29c2e072533dd3563bcec11b80UmFpbmJv
Al snel waren ze in de anderen ruimte, en liepen ze de weg die het meisje al eerder had afgelegd.  Weer kwamen ze het vreemde wezen tegen en het meisje verstopte zich snel achter degene die met haar mee was gegaan. Echter de andere begon het nieuwe wezen te begroeten, en al snel waren ze in een gesprek gewikkeld. Het meisje begon langzaam te voorschijn te komen, en het nieuwe wezen begroetten haar en begon een gesprek met het meisje. Hierdoor verdween de angst bij het meisje voor het nieuwe wezen, en vanaf die dag begon het meisje steeds vaker naar het wezen te gaan. Ze vertelde het nieuwe wezen over de wereld waar ze woonden, en de eenzaamheid en het verdriet. Ze vertelde ook waarom ze een gat in de muur had gemaakt, en waarom ze schrok toen ze het nieuwe wezen voor het eerst zag. Ze vroeg waarom het licht van haar anders was als het licht wat ze in haar eigen wereld kende, en het nieuwe wezen begon haar de dingen uit te leggen.
 
Het meisje vond het heerlijk om samen met het nieuwe wezen te zijn, en begon haar eigen wereld steeds meer te haten. Op een dag vertelde het meisje dat ze niet meer terug wou naar huis, maar in de nieuwe ruimte wou blijven. Maar het wezen vertelde haar dat het niet kon, maar dat ze er voor zou zorgen dat ze zich in haar eigen wereld ook niet meer zo eenzaam zou voelen. Verdrietig keerde het meisje terug naar huis, en begon haar leventje weer op te pakken. Ze dacht vaak met heimwee terug aan de andere ruimte, maar hoe ze ook probeerde, ze kon er niet inkomen.
Op een dag toen ze in haar huisje bezig was, hoorde ze een stem die haar riep, maar ze zag niemand. Steeds vaker gebeurde het nu dat ze die stem hoorde. Ze werd er bang van.
Ze stopte haar vingers in haar oren zodat ze het niet meer zou horen. Om haar heen vroegen de anderen waarom ze dat zo vaak deed, en ze vertelde hun wat er aan de hand was.

De anderen vonden het wel raar, maar hadden ooit wel eens andere gezien die net het meisje reageerde, en ze brachten het meisje naar die anderen toe. Toen ze met de anderen in gesprek kwam, kwam ze er achter dat ook zij achter de muur waren geweest en hetzelfde wezen hadden gezien als hun en net als zij moesten ze terug naar hun eigen wereld, en begonnen ze een stem te horen. Sommige vertelden haar dat ze het wezen van die stem ook al ontmoet hadden, en nu geen heimwee meer hadden naar die andere ruimte omdat ze zich nu niet meer alleen voelde. Toen het meisje dat hoorde, besloot ze de stem te volgen en kwam weer bij de muur uit.
Daar vond ze een ander meisje net als haar, en stiekem nam ze haar mee naar huis. Eindelijk begon het meisje weer plezier te krijgen in haar leven, ook al vond ze het soms moeilijk om naar de verhalen van het andere meisje te luisteren. Maar nu konden ze elkaar troosten, en helpen. Op een dag vertelde het meisje echter dat ze niet langer kon blijven, maar verder wou reizen om zo nieuwe dingen te ontdekken.
 
Het afscheid was erg moeilijk. Vaak ging het meisje terug naar de muur om te zien of haar vriendinnetje toch niet terug zou gekomen, maar steeds ging ze teleurgesteld weer naar huis. Op een dag echter zag ze ineens een ander meisje door het gat tevoorschijn komen. Blij gingen ze samen naar huis, maar ook dit meisje vertrok naar een tijdje weer. Steeds bleef het meisje eenzaam weer achter, en begreep er allemaal niets meer van. Waarom kwamen die meisjes eerst naar haar wereld als ze toch weer teruggingen naar een andere wereld. Ze werd boos en besloot het gat in de muur dicht te maken.
Op een dag echter hoorde ze iemand op haar deur kloppen en toen ze opendeed stonden er verschillende anderen meisjes en jongetjes voor de deur. Ze vroegen of ze binnen mochten komen. Het meisje schrok ontzettend, maar snel liet zij ze binnen, omdat ze in de verte een van de wachters aan zag komen die duidelijk naar iets op zoek was.
 
Ze begon plaats te maken in haar huisje zodat de anderen een eigen plekje kregen om er te vertoeven, en vaak zaten ze tot diep in de nacht elkaar verhalen te vertellen. Het meisje was verbijsterd door al de ellende wat de anderen hadden meegemaakt, en zorgde ervoor dat ze aan konden sterken. De anderen begonnen haar te vertellen dat ze eigenlijk met nog veel meer waren, maar dat het moeilijk was om langs de wachters te komen. Samen besloten ze toen om een plan te verzinnen zodat de anderen niet langer meer tegengehouden konden worden. En het meisje vertelde hoe ze in het begin een gat had gemaakt in die muur. Nu echter besloten ze heel de muur af te breken, zodat er ook niemand meer was die de anderen tegen kon houden.
Samen met de anderen zochten ze gereedschap uit en gingen na de muur en begonnen grote gaten in de muur te slaan. Het meisje schrok toen ze een wachter snel aan zag lopen, maar toen deze zag hoe groot het gat in de muur was, verdween hij, want hij wist dat hij het niet meer tegen kon houden. Het meisje was verbaasd over de grote ruimte die er ontstond, en voldaan keerde ze naar huis terug.
614d37f84c3f41a6014aaec3a5bc6c61aW1hZ2Vz
Steeds vaker werd er nu aan haar deur gekopt, en kwamen er nieuwe meisjes en jongetjes bij, en steeds weer zorgde het meisje ervoor dat er een plaatsje was in haar huisje. Ook het nieuwe wezen wat ze in de ruimte had leren kennen, kwam nu regelmatig op bezoek, en iedereen keek daar na uit. Maar het huisje raakte nu wel overvol en het meisje begon zich weer zorgen te maken. Ook begreep ze niet waarom er steeds maar meer meisjes en jongens bleven komen. Op een dag besloot ze er met het nieuwe wezen over te praten. En deze vroeg aan het meisje haar ogen dicht te doen, en haar handen in haar handen te leggen. Langzaam voelde het meisje zich wegglijden in een diepe slaap, maar ook merkte ze dat deze slaap anders was. Ze kwam in een ruimte terecht die ze heel vreemd vond, maar ook heel vertrouwd aanvoelde. Toen ze opzij keek zag ze ook dat het nieuwe wezen er heel anders uitzag, het licht was hier nog sterker. Nieuwsgierig begon ze om haar heen te kijken, en was verbaast over de dingen die ze zag, sommige dingen herkende ze wel, omdat ze die in haar wereld ook gezien had, maar hier waren ze veel mooier. Het had meer het licht om zich heen wat ze ook bij het nieuwe wezen zag.
 
Samen gingen ze verder, en ineens zag ze allerlei anderen wezens op zich afkomen, die er net zo uitzagen als het nieuwe wezen. Ze liepen op een groot wit gebouw af. Hiervoor stond een wezen die nog een groter licht uitstraalde dan de anderen om haar heen. Dit wezen begroetten het meisje met de woorden welkom thuis dochter, en samen gingen ze het gebouw binnen. Lange tijd verbleef het meisje in het gebouw, en begon zich opnieuw dingen te herinneren van de plaats waar ze nu was. Ze vond het er heerlijk, maar begreep dat ze er niet kon blijven. Ze begreep nu ook waarom al de anderen meisjes en jongens bij haar waren gekomen, in de wereld waar ze nu was en beloofde het wezen dat zij er voor zou zorgen dat ze allemaal terug zouden keren. Het wezen vertelde haar dat hij blij was met haar besluit, en dat er een dag zou komen waarin ook zij weer terug zou keren. Het meisje nam afscheid van de wezens en keerde samen met het nieuwe wezen terug. Toen ze haar ogen opendeed waren haar ogen vol tranen, maar nu niet van verdriet, maar van ontroering door de ervaring die ze had gehad. Ze begreep dat al de meisjes en jongetjes die in haar huis verbleven, haar vriendjes waren die haar hadden geholpen om in de wereld waar ze nu was te overleven.
 
Copyright:Curacao@GerdavanKessel

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.
31/12/2015 02:18

Reacties (1) 

31/12/2015 05:31
Prachtig geschreven.
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden. Tallsay.com is onderdeel van Plazilla Ltd.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert