De koers begon. Strava volgde mij. Chasse patate?

Door Wiebe De Jong gepubliceerd in Sport

De koers begon. Strava volgde mij. Chasse patate?

Al een tijdje ben ik bezig met het wielrennen weer op te pakken. Sinds anderhalf jaar zit ik op zondagochtend en dinsdagavond te schreeuwen op een spinner, op het podium. Afgelopen zomer heb ik de laag stof van mijn racefiets gehaald en besloot er eens lekker op uit te gaan. De eerste rit was wat pijnlijk, maar na een ritje van zo’n 55 kilometer wist ik er toch een gemiddelde van rond de 30 km/h uit te slepen.

f5b6241b9b013bee83f4bf643002cf95_medium.

Dat Strava is ook zo leuk. Ken je dat? Je kunt er je ritten, routes en segmenten bijhouden. Elke keer als je dan met Strava inlogt en gaat fietsen of lopen, maakt je mobieltje verbinding met GPS en wordt je gevolgd door de satelliet. Zo nu en dan reed ik dan ook wat leuke afstanden. Op donderdagavond probeer ik bij een groep aan te sluiten voor zo’n 60 kilometer. Met de afstand die ik vanuit huis moet rijden kom ik mooi op een dikke 100 of meer uit. De kick heeft hem altijd in de kilometers gezeten bij mij. Kilometervreten dus met Strava en de prestaties die er aan vast zitten!

Nu wil ik, zoals ik vorig jaar al deed met de Alpe d’Huzes, altijd graag een doel hebben. Of dat nu een goed doel is, een lange tourrit of een koers, dat maakt me niet uit. Dit jaar had ik eigenlijk als doel om de Oude Holle 40 mee te gaan rijden in Nijmegen. Toen daar vorige week wat tussen kwam begin ik wat te graven in mijn verleden als renner. In die tijd reed ik voor de KNWU, de Koninklijke Nederlandse Wielrenunie, een bond waar je bij aangesloten dient te zijn om grote wedstrijden mee te kunnen rijden. Nu was er ook zo’n regionale bond, die eigenlijk ook wel erg leuke wedstrijden organiseerde waar je zelfs als non-licentiehouder mee mocht doen, genaamd de BWF (Brabantse Wielerfederatie).

56e6989e488aa59ae2c48e83bc2f0200_medium.

Vlak de BWF overigens niet uit hoor, want ze hebben een eigen kampioenschap en met een BWF-licentie mag je zelfs mee doen aan het wereldkampioenschap! Maar goed. Ik besloot eens een kijkje te nemen op de wedstrijdkalender. Nu woon ik zelf in Brabant, dus de wedstrijden worden allemaal in de buurt verreden. Zondag 31 augustus zou er een wedstrijd verreden worden op het Moleneind in Breda. Als vrije renner moet je dan wel inschrijfkosten betalen, maar soms moet je een gokje wagen nietwaar? Afgelopen donderdag had ik zo’n 102 kilometers gemaakt in de stromende regen met een gemiddelde van 35 km/h dus een afstand van 50 kilometer moest geen probleem zijn.

Na de spinningles van zondagochtend werd ik dus door mijn lieve schat vervoerd naar de koers. Het regende pijpenstelen. Ze keek me met een schuin oog aan of ik wel goed bij mijn hoofd was, maar deze eigenwijze knuppel wilde gewoon een keer kijken of hij het nog een beetje in zich had.

5f82069a5bef860079e9a418c7b58913_medium.

Aangekomen op het parcours werden we direct geconfronteerd met het mooiste Nederlandse weer dat we ons maar kunnen bedenken. Toen dat afgelopen was kwam ik uit mijn schuilplaats en pakte mijn fiets. Ik schreef me in, rugnummer 83, en reed terug naar de auto om assistentie te krijgen met het opspelden. Even later nam ik mijn fiets opnieuw en zag dat het begon op te klaren. Met en klein beetje geluk ging ik minimaal tien rondes droogte tegemoet.

Tijdens het inrijden zag ik al wat ‘oude’ bekende gezichten om me heen. Er werd wat gespeculeerd over de weersvoorspellingen en voor ik het wist stond ik stil te wachten aan het dranghek op het startsein.

bd2ad39083fcb2015127a8d9f4ed1ca2_medium.

Het verslag van de koers door de organisatie:

(bron: www.brabantsewielerfederatie.nl)

Wellicht had de regen in de ochtend wat mannen afgeschrikt, maar toch nog een mooie groep van 39 man aan de start. Van het weer geen last, afgezien van een windje over de aankomststraat was het prettig koersen met veel zon en mooie dreigende wolken. Toch ook bij de 50- meteen in de eerste ronde een val in die bewuste bocht, die nog wat nat lag. De eerste ronden waren er een aantal eenlingen die een aantal ronden vooruit reden, achtereenvolgens Christian de Nijs, Robert Polak en Bart Hellemons.

In ronde 17 vertrok de uiteindelijke winnaar Ronald van Elsen, de BWF-kampioen. Hij kreeg een gezel mee. Daar ontstonden later wat vragen over. Dat was namelijk Jan van den Nobelen, die enkele ronden voordien lek was gereden. Dat geeft 1 ronde vergoeding, maar Jan moest eerst nog een eind naar de finish lopen. Feitelijk was er zo sprake van 2 ronden "vergoeding". Hij kwam dus in het peloton terug als gedubbelde renner. Nu mag een gedubbelde niet aansluiten bij een kopgroep, maar in dit geval was er geen kopgroep, doch enkel een gesloten peloton. Toen Van Elsen demarreerde en Van den Nobelen aansloot, was dat voor Van den Nobelen eigenlijk de jacht terug op het peloton.De jury heeft dat toegestaan. Hij reed dus met de koploper, maar deed niet mee voor het podium. Tezamen reden zij 23 ronden lang vooruit. Het was wel Van Elsen die alle doorkomsten aan de finish pakte en de eindzege. Van Jan van den Nobelen dus een sterke race zonder uitslag.

Achter de koplopers ontstond een groep van 5 renners, later aangegroeid tot 9 renners. Van deze groep was het Tom Nelen uit Essen die de sprint voor de tweede plek won, voor Robert Polak uit Prinsenbeek. Bij die laatste een kleine kanttekening. Mensen kennen hem als Belofte-renner en dat roept dan mogelijk weer vragen op waarom hij hier kon starten. Hij leed vorig

jaar aan de ziekte van Pfeiffer en pakt het koersen pas sinds enkele maanden weer op. Dit jaar zonder licentie en dus gerechtigd om bij ons te starten. Met een derde plaats tot gevolg.

ff27ed4fbea576cddd088fea8b9b95f9_medium.

Het verslag van de eenzame fietser:

De koers begon. Strava volgde mij. We kwamen wat traag op gang, maar daar had ik niets over te klagen na jarenlange afwezigheid in het peloton. De eerste vijf rondes had ik al aardig wat aan moeten zetten om het wiel te houden, maar met een doel van tien rondes was ik toch al halverwege. Het finishbord liet het getal 35 zien toen de eerste sprint voor de leidersprijs werd aangetrokken.

              Verdorie! Veel te snel! Aanklampen, gas er op! Die ochtend had ik natuurlijk nog een lesje spinning gegeven en wist de boel genoeg op te zwepen. Nu mezelf op gang trekken.

De volgende doorkomst dat ik het rondebord kon lezen stond er ineens het getal 25. Ik twijfelde een ronde en zag toch echt 24 een doorkomst verder. Een kleine glimlach verscheen op mijn smoel toen ik me bedacht dat 10 rondes al lang en breed voorbij waren. Die valpartij in de eerste ronde had me er niet van weerhouden om door te fietsen. Ronde na ronde probeerde ik oogcontact te krijgen met mijn lieftallige supporters langs de kant. De kleine Lotus en mijn verloofde waren vast even verbaasd als ik dat ik het zo lang vol hield.

9ccc57bf06a862a044c2698ad60b778a_medium.

Kom ik me toch ineens aan kop van het peloton! Wat nu? Ik keek om me heen en zag dat er al aardig wat gelost waren van de in totaal 39 gestarte renners. Met zo’n maximaal 10 man vooruit in de koers moest er nog zeker gereden worden in de laatste 15 rondes, want zo ver was ik toch al gekomen! Daarop volgde demarrage na demarrage. Meer dan een chasse patate zou het niet worden, want de vluchters waren al te ver weg. Met een flink tempo aan kop van het peloton werden late vluchters dus weer snel ingelopen.

Met een ronde of dertig in de benen zat er voor mij niets anders op dan te volgen. Mijn doel was tenslotte al verlegd van 10 rondes, naar half koers, maar nu wilde ik de koers natuurlijk helemaal uitrijden! Een sprintje voor de eer en de roem was de enige grensverlegging die ik nog in het vooruitzicht had. Het peloton, of wat er nog van over was ging de laatste ronde in en zelfs die volbracht ik zonder problemen. Een sprintje zat er niet meer in. Gewoon tempo houden was voldoende om als zesde van het peloton over de meet te komen.

2af8a798cb96dd7ee60c741766c366db_medium.

Volgende week weer?

Chasse patate is een term uit het wielrennen, die voor wat betreft het wielrennen op de weg, gebruikt wordt wanneer één renner vanuit het peloton naar de kop(groep) demarreert en halverwege blijft hangen. Indien deze zijn jacht op de kopgroep volhoudt -zonder uitzicht op aansluiting bij die kop(groep)- wordt zijn jacht een chasse patate genoemd. De renner levert dan een inspanning die niet rendeert. De renner geraakt tussen wal en schip. Dezelfde term wordt gebruikt voor een groep(je) van renners. (bron: wikipedia)

(Foto's www.brabantsewielerfederatie.nl)

De eenzame fietser

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.
29/12/2015 10:41

Reacties (0) 

Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden. Tallsay.com is onderdeel van Plazilla Ltd.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert