De laatste wens van een zeeman

Door Thalmaray gepubliceerd in Geschiedenis

 

0a2df66c8d05d22ceaf28a75d1eb6b87_medium.

Zelfs in de laatste winterjaren van een leven zijn er nog onvervulde wensen en sterker nog allesbeheersende dromen die een mens vergezellen. Bud Cloud, een veteraan van de laffe aanval op Pearl Harbor die de Verenigde Staten zou meesleuren in de tweede wereldoorlog was een 90-jarige men een laatste wens. Hij wou terug op het schip zijn waar hij zijn meest tragische momenten in zijn leven had beleefd.  De oude zeebonk herhaalde meerdere malen zijn wens aan zijn geadopteerde dochter, die zelf diende bij de Amerikaanse Mariniers.

Zijn dochter besefte maar gauw dat het hier wellicht ging om een laatste wens vooraleer Bud zou rusten voor altijd. Dankzij een paar goed geplaatste connecties en een emotionele oproep slaagde ze erin om haar vader het mooiste geschenk te geven dat nog mogelijk was.

91e794836ed3d563d2eff86f6cf10b65_medium.

Normaal gezien zou Bud ergens wegkwijnen in een kille hospitaalkamer maar de zeemannen van vandaag beslisten er anders over. De bemanning van de USS Dewey nodigden hem uit voor een officieel bezoek aan het schip die een nieuwe versie is, van de oorlogsbodem waar hij diende in de jaren 40.

Eenmaal aangekomen in de gigantische marine basis van San Diego, Californië konden de negentig jaren oude ogen zichzelf niet geloven. De volledige bemanning stond hem op te wachten met een erehaag. De rolstoel belemmering werd algauw vergeten toen een paar potige kerels hem met stoel aan boord hesen. In een bijna surrealistisch magisch moment namen de zeelui vooral tijd om naar hem te luisteren. Zijn stem was eerst fragiel en breekbaar maar naar gelang de minuten verstreken kon men terug de trots, de passie en ook het verdriet horen in zijn woorden.

7d7400f7b1b13229e66083d294e8cee0_medium.

De bevelhebber van het schip Commandant Jake Douglas kwam zichzelf voorstellen samen met zijn volledige staf. Ze gingen met hem op de foto en luisterden naar het verhaal hoe de toen 18-jarige Bud de aanval op Pearl Harbor overleefde.  Op een bepaald moment werd de oude kranige man onderbroken toen er plots een grote foto van het originele schip in zijn handen werd gegeven. Voor het eerst in een lange tijd verscheen er een gigantische glimlach op het verrimpelde gezicht, net alsof hij een verloren liefde had teruggevonden. Het originele schip werd verkocht in 1946, de huidige versie is de derde oorlogsbodem die trots dezelfde naam draagt. De bemanning stond erop hem later te bezoeken in het ziekenhuis. Zijn dochter liet verstaan dat hij nog slechts enkele weken te leven had.  De commandant en zijn manschappen beloofden dat wanneer hij zou heengaan ze hem de volle militair eer zouden bewijzen.

Na een vermoeiende dag werd hij terug van boord gebracht terwijl de volledige bemanning hem salueerde en zijn naam weergalmde door de speaker van het schip.

Bud Cloud stierf 13 dagen na zijn bezoek. De laatste twaalf dagen kon hij niet zwijgen over zijn bezoek aan de USS Dewey.

052d4681ce8af28d5053453035895089_medium.

Op de begraafplechtigheid werd hij zoals beloofd begraven met volle militaire eer en was de volledige bemanning aanwezig om respect te tonen aan een oude man die eens een collega was.

Deze gebeurtenis bewijst nog maar eens dat niet alleen bekende personen bijzondere levens hebben. Met miljoenen zijn ze, degenen die ik de “onzichtbare helden” noem, mannen en vrouwen die elke dag van hen leven zich hebben gedragen als liefdevolle en attente individuen. Dit verhaal illustreert ook dat respect zich niet laat limiteren tot één generatie, maar wel degelijk de generaties overstijgt. Leeftijd is maar een nummer, respect en goedaardigheid zijn tijdloos.

 

7f30a915b59aef092bbbb834899dc579.jpg

25/12/2015 10:59

Reacties (0) 

Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert