Eventjes geen tijd

Door Wimpie gepubliceerd in Verhalen en Poëzie

Dit verhaal is ontstaan met mijn gedachten bij de Mac....waar iedereen verzonken zit in zijn mobiel, en ach, dat er nog meer mensen aan je tafdel zitten? Nou en..lekker belangrijk ;-)

4a83e2ad56bd51a2d688533989d98054_medium.

Ze is er zo klaar mee. Mama had gezegd dat ze samen als echte dames zouden gaan shoppen. Lekker samen winkelen en kleren uitzoeken, zoals grote vrouwen doen...Wat had ze zich groot gevoeld! Papa had, met een vette knipoog richting Ilse, gezegd dat hij blij was dat hij dan thuis mocht blijven. En trots was ze bij haar mama ingestapt. Onderweg babbelde ze gezellig samen over school, over een lekker ijsje en nog best wel veel meer. Mama's mobiel maakte wel een paar keer geluid, maar mama was aan het rijden en dan houdt ze zich keurig aan de regel dat ze dan niet mag bellen...meestal. Bij de parkeerplaats aangekomen pakte ze echter wel het ding. "Sorry lieverd, ik moet even checken of Joke me gebeld heeft..." Joke, de lievelingstante van Ilse, had inderdaad gebeld en dus wachtte Ilse geduldig. Want ja, Joke was mama's jonge zusje en vroeg vaak raad aan haar. Mama keek nog snel even haar berichten verder na, appte nog even terug en toen konden ze dan eindelijk op weg.

Ze liepen naar de Primark, waar Ilse nog nooit was geweest. Mama gaf haar alle vrijheid. Ze mocht zelf kijken wat ze leuk vond! Wauw, wat voelde de kleine meid zich groot. Het achtjarige meisje struinde gelukkig langs de kledingrekken. Ze vond een mooi shirt en was apetrots dat ze helemaal zelf er een bijpassende broek bij had gevonden. Enthousiast draaide ze zich om. Ze was zo opgegaan in haar belangrijke werkje, dat ze helemaal niet had gemerkt dat mama niet met haar meegelopen was. Verwonderd liep ze met haar aanwinsten door de winkel. Ze vond haar moeder terug, weliswaar bij de kinderkleding, maar druk pratend door de telefoon. Ilse moest echt moeite doen om haar aandacht te trekken. En toen mama het eindelijk door had, gebaarde ze ook nog dat Ilse zich even koest moest houden....Teleurgesteld draaide het meisje zich om. Dan ging ze nog maar verder met zoeken....

En zo ging het de hele middag. Iedere keer moest ze wachten omdat mama met haar smartphone bezig was. Maar de grootste druppel was wel toen mama zelf kleren paste, hier een foto van maakte en haar vriendin om raad vroeg....Ilse was toch bij haar? Waarom mocht zij niet gewoon zeggen wat ze ervan vond?

En nu zitten ze dus bij de Mac. Zogenaamd om gezellig samen nog een ijsje te eten. Nou, vergeet het maar, want ook hier is moeder helemaal niet in Ilse geïnteresseerd. Ze heeft weer even geen tijd! Ilse kijkt nukkig om zich heen. Dit is helemaal niet leuk. Ze had gedacht dat samen winkelen, ook echt SAMEN zou zijn... Een jonge jongen, ook met mobiel natuurlijk, kijkt ook net  haar kant op. Hij heeft een vriendelijk gezicht. Opeens heeft Ilse een idee. Ze staat op en loopt naar de jongen toe.

"Mag ik even een berichtje sturen naar mijn moeder?" De jongen grinnikt. "Is dat die vrouw die bij je zit?" "Jij snapt hem! Misschien dat ze dan met me praten wil...." Gelukkig heeft ze een kaartje in haar jaszak zitten met het nummer van haar moeder erop. Even weet ze niet wat ze schrijven moet, maar de jongen lacht. "Laat mij maar!" Hij maakt een foto van het verbaasde meisje en schrijft erbij: "Gevonden: ongelukkig meisje bij de Mac. Ken jij haar per ongeluk? Op te halen bij het tafeltje tegenover je."

De smartphone van moeders piept en Ilse ziet hoe haar moeder rood kleurt. Zal ze nu boos zijn? 

"Nu is ze boos.." stamelt ze. "Welnee,"denkt de jongen. En hij krijgt gelijk. Met een knalrood hoofd kijkt ze naar Ilse. Ze bergt de telefoon demonstratief op en wenkt haar kleine meisje, die met gebogen hoofd terug strompelt naar de tafel. Maar mama tilt haar op en stamelt zacht: "Je hebt gelijk...."

 

 

23/12/2015 12:09

Reacties (14) 

1
22/01/2016 23:23
Leuk verhaal.
Die mobieltjes , af en toe te gek voor woorden.
Op een feestje zaten ze gewoon naar elkaar te smssen. terwijl ze dicht bij elkaar zaten.
Ook de telefoon vroeger had zo`n slechte invloed, 1 uur bellen met de buren,
Kom op nou , even naar elkaar toe en weer gewoon ouderwets lachen en kletsen is toch veel leuker.
1
27/12/2015 13:27
mooi geschreven!
1
27/12/2015 10:45
mooi verhaal
1
26/12/2015 22:04
en dan maar blijven roepen die jeugd van tegenwoordig .... maar de volwassenen weten echt niet meer het goede voorbeeld te geven
28/12/2015 15:57
Weinig aan toe te voegen ;-)
1
25/12/2015 12:31
Ik kom niet zo vaak meer in de stad maar als ik er kom wordt ik niet goed van al die verveeld kijkende figuren die met zo'n mobieltje bezig zijn. Aandacht voor hun omgeving is verdwenen, concentratie geheel gericht op dat stomme apparaat in hun hand. Triest hoor...
1
24/12/2015 13:11
Prachtverhaal! Helaas nogal herkenbaar op straat, in winkels, in restaurants ...
1
24/12/2015 12:36
Wat sterk geschreven........................het voelt zelfs al beschamend als je leest hoe die moeder opgaat in haar eigen wereld - via haar mobiel. En het kind wordt letterlijk weggezet............................wat schrijnend. Een dappere stap van die kleine meid......even haar moeder Appen........en zo krijgt het verhaal toch een goed eind.
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert