De week van Jos. Novelle-hoofdstuk 3

Door Koen V gepubliceerd.

De week van Jos. Novelle-hoofdstuk 3. Dit is een novelle die ik een aantal jaren geleden heb geschreven, veel leesplezier.

Hoofdstuk 3.

Omdat Jos ’s morgens als eerste aanwezig was, kon hij ook als eerste vertrekken. Precies om half vijf sloot hij de programma’s op zijn computer af en schakelde het apparaat uit. Jos ging zeer zorgvuldig met zijn computer om. Het was hem nog nooit overkomen dat hij die per ongeluk de hele nacht had laten aanstaan, de meeste collega’s sprongen zorgeloos met hun computer om. Regelmatig gebeurde het dat als Jos ’s morgens de afdeling op kwam er ergens nog een computer stond te brommen.
Terwijl hij zijn jas aantrok zag hij dat Saskia en Anita jaloers naar hem keken omdat voor hem de werkdag al ten einde was. Voor Jos vormde dat een kleine overwinning, moesten ze maar vroeger hun bed uitkomen dacht hij gemelijk.
Het regende nog steeds en bovendien niet zachtjes ook. Zoveel mogelijk langs de gevels lopend ging hij snel naar huis. Daar zag hij dat zijn jas toch behoorlijk nat geworden was. Hij trok hem in de hal uit en hing hem aan een knaapje in de douche te drogen, zijn moeder had hem geleerd dat een natte jas zo in model bleef.
Direct draaide hij het gas onder de pannen aan, het was inmiddels bijna vijf uur en hij had behoorlijk trek gekregen. Gezeten aan de keukentafel keek hij of er niets over kookte, anders moest hij het gasfornuis weer schoonmaken en dat vond hij geen fijn klusje. Toen alles bijna gaar was dekte hij de tafel die in de kleine huiskamer direct aan het raam stond. Zo kon hij terwijl hij at het verkeer door de Heemstedestraat zien rijden. Zoals gewoonlijk was het verkeer vreselijk druk, zo druk zelfs dat er een file ontstond. Vanuit zijn comfortabele stoel had hij een uitstekend uitzicht over de ellende die zich op straat afspeelde, hiermee amuseerde hij zich prima. Er was immers geen beter vermaak dan leedvermaak!
Die avond ging hij sporten, hij speelde twee keer per week badminton. De maandagavond was trainingsavond en op vrijdagavond speelde hij competitie. Regelmatig had hij overwogen te stoppen met deze sport, maar de angst om dik te worden was sterker, dus hield hij toch maar vol.
Vroeger had hij nooit gesport, op een bepaald moment kreeg hij last van zijn rug en had de huisarts hem geadviseerd om eens aan sport te gaan doen. Zijn vader was het daar grondig mee eens geweest, die had gezegd dat sporten een ideale manier was om sociale contacten op te doen. Had hij immers Jos’ zijn moeder niet tijdens het voetballen ontmoet? Zijn vader had hem een vette knipoog toegeworpen, die Jos vervolgens beschaamd genegeerd had.
Hoewel het hele idee om te sporten hem niet aanstond had Jos tenslotte toegegeven en besloten badminton te gaan spelen.
Voetbal of een andere teamsport had hem niets geleken, hij had het nu eenmaal niet zo op groepen. Het moest dus een individuele sport gaan worden. Eerst had hij aan tennis gedacht, zijn vader vond de contributie echter te hoog. Bovendien was tennis niet voor ‘ons soort mensen’, had hij gezegd. Daarna had Jos aan tafeltennis gedacht, het idee om overdekt te sporten stond hem wel aan, dat gaf immers geen gedoe met kou en natte kleren. Bij de Dienst Sport van de Gemeente Amsterdam had hij schuchter geïnformeerd of er een tafeltennisvereniging in zijn buurt zat, dat bleek niet het geval te zijn. Wel was er een badmintonvereniging en dat leek Jos uiteindelijk ook geen slechte keuze. Mopperend over de hoogte van de contributie was zijn vader akkoord gegaan.
Met lood in de schoenen was Jos op een avond naar de vereniging toegegaan om kennis te maken. De voorzitter bleek een aardige vent en Jos was nog diezelfde avond lid geworden. Dit was vier jaar geleden geweest en sindsdien had hij zich ieder jaar afgevraagd of hij wel door wilde gaan met deze sport. Gewoontegetrouw had hij echter ieder jaar zijn lidmaatschap verlengd.

Ongemerkt was het zeven uur geworden en werd het tijd om zijn sportkleding bij elkaar te zoeken en zijn sporttas in te pakken. Eerst had hij echter de afwas gedaan, hij vond het vreselijk om ’s avonds thuis te komen en de vuile afwas dan nog aan te treffen op het aanrecht. Schoonmaken was dan ook een stuk lastiger omdat de etensresten op het bord aan waren gaan koeken.
Iets voor half acht arriveerde hij bij de speelzaal van de vereniging, hij had nog flink door moeten trappen om op tijd te zijn. Als je later dan half acht kwam, liep je het risico om geen trainingspartner te hebben als er een oneven aantal leden aanwezig was. Meestal moest je dan een half uur langs de kant staan, Jos vond dat uitermate vervelend en vernederend.
Gelukkig zag hij zijn teamgenoot Theo Bos net aankomen, hij sprak dan ook direct met hem af een paar partijen te spelen. Theo was net zoals Jos een rustige jongen, hij werkte bij een drukkerij en woonde nog bij zijn ouders. Ook hij had geen vriendin, Jos voelde zich daarom enigszins met hem verbonden.
Na zich omgekleed te hebben haastte hij zich de speelzaal in, bang als hij was dat Theo toch met iemand anders zou gaan spelen. Theo was echter net klaar met het ophangen van het net en wierp hem een shuttle toe. Jos ving de shuttle handig op en liep het speelveld in teneinde te serveren. Na even tijd genomen te hebben om zich te concentreren koos hij voor een hoge service in het achterveld, een service die hij bijna altijd koos omdat hij de korte service die vlak over het net ging niet goed beheerste. Theo had deze service daarom al verwacht en retourneerde kort over het net, Jos was op tijd bij het net maar werd daarna gepasseerd.
Hoewel beide spelers meestal redelijk aan elkaar gewaagd waren was het Theo die deze avond veruit de meeste games won. Na bijna driekwartier gespeeld te hebben stelde Jos voor om een flesje fris te drinken. De vereniging had niet de beschikking over een kantine, men kon slechts een flesje frisdrank uit een kratje in de kleedkamer kopen. Omdat Jos degene was die had verloren betaalde hij volgens traditie de flesjes frisdrank.
“Je bent niet echt in vorm,” zei Theo.
“Klopt, ik heb geen idee waar het door komt, misschien moet ik maar eens een ander racket kopen of de bespanning na laten kijken. Om de één of andere reden heb ik momenteel weinig controle over de shuttle.”
“Daar zou het inderdaad zo maar door kunnen komen,” zei Theo. “Nog leuke dingen gedaan dit weekeind?”
“Nee, eigenlijk niet. Het gewone werk zoals boodschappen doen en zo. Gisteren heb ik bij mijn ouders Ajax-Feijenoord zitten kijken, daar werd ik niet echt vrolijk van.”
“Inderdaad een draak van een wedstrijd,” beaamde Theo.
Hoewel ze op de vereniging redelijk veel met elkaar optrokken hadden ze elkaar verder niet veel te melden. Zwijgend en voor zich uit kijkend lurkten ze aan hun flesje cola.
Toen er weer een speelveld vrijkwam, gebaarde Theo naar hem.
“Zullen we nog maar een paar games?”
Jos vond het een prima idee. “Maar niet te lang.”
Deze keer was het Jos die de meeste games wist te winnen. Op de klok die boven de ingang van de kleedkamer hing zag hij dat het al bijna negen uur was, Jos vond het welletjes en zei tegen Theo dat hij wilde stoppen. Aldus geschiedde, samen liepen ze naar de kleedkamer.
Theo was iemand die weinig zweette en hij maakte daarom maar zelden gebruik van de doucheruimte. Ook die avond trok hij direct zijn kleren weer aan. Jos had er een hekel aan om bezweet op de fiets terug te moeten rijden naar zijn woning in de Heemstedestraat, zeker als het zo koud was als die avond.
De doucheruimte kende een aantal gemeenschappelijke douches, het waren vier douchekoppen naast elkaar die werkten met een drukknop. Er waren echter ook twee afsluitbare douchehokjes. Het waren altijd deze douchehokjes die Jos gebruikte. In de kleedkamer kleedde hij zich tot op zijn onderbroek uit en nam vervolgens zijn handdoek en een schone onderbroek mee naar een douchehokje. Daar kleedde hij zich pas helemaal uit, hij vond het nu eenmaal niet prettig om zich poedelnaakt uit te kleden waar andere mensen bij waren.
In de gemeenschappelijk doucheruimte wachtte hem echter een onprettige verrassing. De gebroeders Kemp stonden daar te douchen. Jos mocht hen geen van beide, iets wat overigens wederkerig was. Meestal lieten de broers hem wel met rust, maar blijkbaar verkeerden ze die avond in een balorige bui.
“Kijk eens wie we daar hebben, de aanvoerder van ons homoteam.”
Jos wou nog zeggen dat hij geen homo was, het leek hem beter zijn mond te houden.
De broers Kemp waren niet de meest geliefde mensen op de club, ondanks hun soms grove optreden werden ze getolereerd. Vrienden hadden ze hier niet. Zowel Klaas als Piet Kemp waren stratenmaker en dat was goed aan hun postuur te zien. Beiden hadden een brede borstkast en zeer gespierde armen. Jos vroeg zich soms af waarom ze juist badminton speelden en niet voetbal of bijvoorbeeld rugby, dat leek veel meer voor de hand te liggen.
Het was Klaas Kemp geweest die hem aangesproken had, zijn broer Piet wilde niet voor hem onder doen en ging verder.
“Waarom sta je zo naar ons te kijken? Nog nooit een naakte blonde god gezien?”
Beide broers lachten hard.
Nu nam Klaas weer het woord. “Of weet je soms niet hoe je een grote pik moet wassen? Nou, ik zal het je laten zien.”
Klaas nam vervolgens zijn geslacht in de hand en trok brutaal de voorhuid naar achteren. “Vooral goed achter de rand wassen, anders blijft er allemaal viezigheid zoals stront achter zitten.”
Tijdens de lachsalvo die volgde zag Jos kans om een leeg douchehokje in te vluchten, snel deed hij de deur op slot. Niet veel later verstomde het gelach en hoorde Jos de deur naar de kleedkamer dichtslaan. Jos nam ruim de tijd om zich te douchen en toen hij na tien minuten de kleedkamer betrad zag hij tot zijn grote opluchting dat de broers Kemp al vertrokken waren.

Veel televisie keek Jos niet. Bij thuiskomst had hij nog geen zin om te slapen, het was ook nog te vroeg, daarom zette hij de televisie aan. Over het algemeen meed hij de commerciële omroepen, die zonden voornamelijk oude series uit en ook veel films die hem totaal niet konden boeien. Later op de avond waren er ook veel programma’s waar seks in voor kwam, naar deze programma’s  keek hij nooit. Liever keek Jos naar Nova op Nederland 3, ook hield hij van de documentaires die vaak op één van de publieke netten te zien waren.
Hij zapte een paar maal en bleef hangen bij Nova, dat een item had over de ontkerkelijking van Nederland. Dat baarde Jos zelf ook grote zorgen. Hoe moest dat in de toekomst? Veel kerken waren tegenwoordig genoodzaakt de deuren te sluiten omdat gelovigen wegbleven, daar waren veel moderne kerken bij. Het feit dat deze moderne kerken sloten vond hij minder erg, persoonlijk hield hij meer van de oude kerken met hun Latijnse gezangen.
Hij was van mening dat de wereld in toenemende mate verloederde en dat had in zijn visie alles te maken met het feit dat de mensen zich van God afkeerden. Normen en waarden vervaagden en tegenwoordig moest alles maar kunnen, helaas zag je steeds meer waar dat allemaal toe leidde. Moord en doodslag, niet alleen in de rest van de wereld, maar in toenemende mate ook in Nederland. Er was gewoon geen moraal meer. Kijk nu naar die broers Kemp, die hadden toch geen enkel respect voor een ander?
Teleurgesteld en depressief schakelde hij de televisie uit en kroop zijn bed in. 
 

22/12/2015 17:53

Reacties (0) 

Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert