Boismont en Delft,69, de Taliban dorpen in Pakistan

Door San Daniel gepubliceerd in Verhalen en Poëzie

                                      images?q=tbn:ANd9GcTiWlfX5qSZcSdS9Q7EWms

De memo flitste op het scherm en er bleef een uitroeptekentje staan gepaard gaande met het geluid van een belletje. Jonathan keek op en drukte op de knop van de muis. 'Lunch met mr Big,' las hij en hij sloot dat venster weer.'Twee keer in één week, dat was te veel eer,' dacht de man door wiens woord, Gadil uitgestapt was. Hij keerde zich weer naar het tweede scherm en las met interesse het tweede scherm en drukte bij tijden wijle op de links om extra informatie tot zich te nemen.  ISIS was aktief geworden in Pakistan. Niet diep in Pakistan maar op diens grondgebied. 'Daar zaten we nu net op te wachten,' dacht de man die aan vele projecten leiding gaf en daardoor bijzonder goed geïnformeerd was. 'Dat opent de weg naar de aanschaf van nucleaire wapens en die zullen ze gebruiken, als zij de tijd daartoe rijp achten.

Daesh of Isis, moordt Taliban aanhangers uit, las hij verder en hij voelde het oude vertrouwde alertheids gevoel in hem rijzen. 'Dit was zo bizar,' registreerde het in de hersenen van Jonathan. 'Daesh en Taliban hadden doelen die in elkaars verlengde lagen, zij hoorden aan de zelfde kant te strijden.' Zij infiltreren dus het machtsgebied van Taliban, besefte de man ver weg in Amerika terwijl hij over de gebieden las ver achter Sirë. Hij drukte op het intercom knopje en de zoemer in het secretariaat ging over. ' Dat doen zij maar met één reden, het front verdelen naar twee kampen en daarnaast hebben zij straks weer een schier oneindige reeks nieuwe rekruten voor hun moordenaars leger. Zij zijn een tang aan het creëren, besefte de strateeg in hem en hij was kwaad dat het Westen steeds achter de feiten aanrende en alleen maar kon reageren op de verrichte handelingen van Daesh. In oorlog, wist hij uit zijn eigen militaire verleden, moest je de vijand een stap voor blijven, dat was het pad naar victorie. Met een wrang gevoel erkende hij dat het Westen in het kielzog liep van Daesh en alleen kon reageren op de daden die de moordenaars staat verrichtte. Het werd tijd dat het vrije Westen het roer in handen ging nemen. Net als met een schaakpartij, dwong je de vijand dan tot handelen en dan hoefde je het te volgen beleid alleen maar daarop af te stemmen. 'Meneer Jonathan,' onderbrak de stem van het meisje hem in zijn oor, 'wat kan ik voor u doen'. 'Miss Brahms, piep Eze op,' commandeerde, Jonathan, 'on the double' en laat hem bij mij komen.'

                                                         .-&-.

                                      images?q=tbn:ANd9GcSIsQu5EYrL9G4Ip3Fqv9F

 In een dorp in een ver land kwamen de vrachtwagens over een stoffige weg het dorp binnen stuiven. 'God is groot,' riep de zwaar bebaarde man, die als eerste uit de laadbak sprong  terwijl hij een zwarte vlag plantte in de grond. 'Jullie zijn nu van ons, God heeft jullie aan ons geschonken.'  Een schot weerklonk  en de man viel met zijn vuist nog om de vlagge stok om. Een machinegeweer ratelde nu vanaf de zware vrachtwagen en maaide zonder aanziens des persoon willekeurig mensen neer. De stilte die volgde was oorverdovend. Een man liep naar de vlag en nam die over van de dode kameraad en plantte die opnieuw in de grond. Hij hield een megafoon in zijn hand. 'Burgers van Isladam,' sprak hij, 'lever de schutter en zijn vrienden uit of wordt vernietigd. Kind, kraai, moeder, grootvader.  Wij zijn de mannen van God die uit zijn naam handelen.' Het dorp is omsingeld en geen levend ziel zal het verlaten als wij dat niet willen.' 

De stilte heerste. Een man kwam naar voren,' ik ben de burgemeester,' sprak hij terwijl hij diep boog, de Heer zij geprezen en zijn onovertroffen profeet.  Het trillen van de man en zijn onvaste stem, behaagde de man met de megafoon. 'Grijp hem,' sprak hij tegen twee manschappen die naast hem stonden. 'In dit dorp is geen burgemeester meer,' sprak hij zwaar versterkt door de megafoon, het gaf zijn stem een metaalachtige klank. 'Vil hem,' gelastte hij.  De man, die zich als burgemeester gepresenteerd had, viel nu jammerend op zijn knieën. 'Heer genade,' kon hij nog net uitten voor de kolf van een geweer hem tot zwijgen bracht. 'Breng de schutter en zijn vrienden, tot mij of wij villen een elke man, elke jongen en wij zullen hen voeden aan de woestijnhonden.' De man keek vorsend rond.  Er klonk ergens ver weg een hese schreeuw, gevolg door meerdere. De man met de megafoon wist wat er aan het gebeuren was, de dorpelingen, rekenden hun eigen dorpsgenoten in om zelf gespaard te blijven en hij glimlachte voor zich uit.

Hij klikt het knopje weer aan. 'Nu wil ik die honden zien, die de strijder van God gedood hebben of wij zullen uw mannen villen en uw vrouwen, jong en oud, vullen met ons zaad tot zij weer schoongespoeld zijn.'  Begin maar met villen van die ouwe hond,' beet hij twee mannen in het zwart toe. Een ijzingwekkend kreet klonk uit de mond van  de man die op de grond gehouden werd, toen het eerste mes een weg zocht onder zijn vel. Een derde zwart gekleedde strijder voor God, kwam met een knevel aan lopen. 'Nee,' beet zijn leider hem toe, 'neem de megafoon en houdt het bij zijn lippen zodat het dorp kan meegenieten van zijn gekrijs en gejammer.'  Hij zag de ontblootte arm verschijnen ruw ontdaan van vel. 'Niet te snel,' gebood hij, 'het zijn maar ongelovige honden.'

Tien minuten later lagen er 7 geboeide mannen met grote schrikogen voor de voeten, van de vlagge man.  Een oude man liep naar voren, 'Heer,' sprak hij, 'dit zijn de honden van de Taliban die uw strijder hebben gedood en hij boog diep. De vlagge man knikte. 'Onttongen,' gebood hij, 'zij hebben het woord van God valselijk verspreid. De eerste bont en blauw geslagen man werd op zijn voeten gezet en stevig vast gehouden. 'Daarna nagels er uit en vingertjes knippen en villen,' sprak de man met de vlag.

 'U hoort mij,' sprak hij nu over de hoofden heen van de menigte met zijn versterkte megafoon stem.  'Na dat deze honden ons verlaten hebben,' en hij schopte tegen de dichtstbijzijnde man, 'wil ik genoegendoening voor het verlies van onze strijder die uw dorp nu tot martelaar gemaakt heeft.' Het bleef doodstil in afwachting van wat zou volgen. 'Ik verwacht 10 troostmeisjes, die wij kunnen schoonwassen uit naam van de almachtige' en hij met klik draaide hij het knopje om wat de megafoon uitzette.'

                                                           .-&-.

Het rood verlichtte lampje flitste op en Jonathan drukte er op. 'Miss Brahms,' vroeg hij??Meneer Jonathan, de heer Ezechiel is op weg naar u.' 'dank u miss Brahms,' sprak haar meerdere, ' breng alvast de koffie maar langs.

                                                            .-&-. 

 

San Daniel 2015

for more info concerning San Daniel press the following link/ voor meer info betreffende San Daniel druk op de link a.u.b.: http://plazilla.com/page/4295174804/landingspage-san-daniel

heeft u een deel gemist? druk op deze link

lees ook deel 70

22/12/2015 08:41

Reacties (1) 

1
22/12/2015 10:16
Laat ze elkaar maar afslachten die fijne lui..
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert