Gedonder achter de wolken

Door Berna gepubliceerd.

Starend naar de hemel zie ik ze voorbij komen. Het fascineert mij enorm die wolken. Er zijn ook zoveel  verschillende soorten en maten, zodat ik op een goede dag besluit een studie te maken van de wolken.

Gelukkig waren de wolken in de stemming om mee te werken en daar ben ik ze dankbaar voor.

Niets van Engeltjes die plassen, of de hemel die opengaat en de tranen laat vloeien vanwege alle onrust, oorlogen en onrecht op aarde.

Toch heb ik ontdekt door mijn onderzoek, dat wolken wel degelijk iets te vertellen hebben. Het was een sortiment van openbaring toen ik het zag en hoorde. Ik kon mijn ogen niet geloven, zo bijzonder mooi en faschinerend.  

Het kabaal ging regelmatig ver boven de trillingen in mijn gehoor. Mijn huid ving afwisselend koude en warmte. Ik proefde de tranen, zij waren zoutloos. Ik dacht dat het tranen waren, maar ik besefte dat de wolken huilden. Op zijn hardst leverde zij maar liefst 30 mm tranen in een etmaal. Zij werden ook nog eens opgezweept door de wind.

De wolken lieten zich vormen daarboven en zij probeerden elkaar in te halen door snel  door de lucht weg te glijden. Mijn ogen konden hen niet bijhouden.

8356c1a0b53d920d82cefeb49da3a10e_medium.

Ik nam figuren in de wolken waar met het blote oog. Ik besefte dat iedere wolk zijn verhaal had en ik had er een dagtaak aan om tijdens een bewolkte dag met veel wind hen te volgen met mijn ogen. Ik had niet eens tijd om alles te noteren op het moment, dit heb ik later gedaan, terwijl de wolken zich nogmaals openbaarden tijdens mijn dromen. Hele nachten heb ik zitten ploeteren om achter de waarheid van de wolken te komen.

Mijn belangrijkste conclusie is, dat wolken net als mensen zijn. Niet meer en niet minder. Ik heb dit wetenschappelijk vast kunnen leggen. Wolken zijn net zo onvoorspelbaar als de mens. Door vaak naar de hemel te kijken, bevestig je de gedachten over de mensheid. Door dit gegeven hoef je geen proeven te doen op mens of dier. De wolken kennen het geheim en dit stralen ze ook uit. Ze zijn nadrukkelijk aanwezig, veel meer dan een mens eigenlijk beseft.

8356c1a0b53d920d82cefeb49da3a10e_medium.

Wij zien vanaf de aarde vooral het wolkendek. Het wordt nog interessanter wanneer je in een vliegtuig boven de wolken vliegt. Het lijkt dan op een deken van watten en het is een prachtig gezicht zo met de helderblauwe lucht erboven. Er is hier dus geen sprake van gedonder tussen de wolken onderling. Nee, het is een vredig gezicht door zijn gelijkheid. Het wolkendek van bovenaf gezien geeft de indruk van ware vrede en je voelt daardoor een immense blijheid. Het geeft het gevoel dat je al met één been in de hemel staat. Het licht en de warmte geven de mensheid ruimte en daardoor groeit de mens in positieve zin.

Wanneer je door de wolken vliegt, merk je ineens de verandering van sfeer. Deze kan zeer grimmig overkomen. De tranen gaan niet aan je voorbij. Je kunt niets anders doen dan hen op te vangen en weer van je af te werpen. Anders is de kans van het niet overleven zeer groot. Daarbij voel je een enorme turbulentie. Je wordt heen en weer geslingerd, van hoog naar laag en van links naar rechts. Het voelt aan als een vrije val en je ziet geen hand voor ogen.  De wolken laten je bijna braken en het wordt licht in je hoofd. Je omklemt je stoel en je waant je op een boot in een stevige storm.

Grote wolken werpen zich op het vliegtuig. Duwen het omlaag en mijn schreeuw overstemd de angst.

Plotseling krijg je even een blik achter de wolken. Daar zijn ze het grootst en het massaalst. Het lijkt op een boze droom hoe zij met elkaar omgaan. Je wilt het laten stoppen. Je wilt vrede, maar je ziet alleen een donkerte en dreigend stoten ze elkaar af. Een enorme lichtflits en een reusachtig kabaal doet je opschrikken. Help, je zit er midden in. Het is maar goed dat je niet onder een boom staat, maar zal het vliegtuig dit aankunnen, dit reusachtige en machtige gebrul der wolken?

Nu weet ik waardoor de beekjes gevuld zijn, waardoor er hoog water ontstaat. Nu besef ik pas goed hoe heersachtig wolken eigenlijk zijn. Ik heb het immers met eigen ogen gezien. Ik heb het kunnen aanschouwen terwijl ik door elkaar gehutseld werd. Ik heb ook vreedzame wolken mogen aanschouwen. Als schaapjes in de lucht. Als een rijtje wolken achter elkaar, zwevend in de lucht.

8356c1a0b53d920d82cefeb49da3a10e_medium.

Ik ben dan wel een onderzoeker der wolken. Maar eigenlijk kan ieder mens met een beetje interesse de wolken waarnemen. Je moet er open voor staan, als voor zoveel dingen op aarde.

Het is belangrijk om de lessen die de wolken aan jou vertellen in je op te nemen en mee te dragen tijdens de rest van je leven.

Mijn grote conclusie is toch eigenlijk, dat we niet zonder wolken kunnen leven.

Zonder wolken zouden we naakt zijn en er zou nog meer oorlog bestaan. De wolken zouden we dus ook kunnen zien als een stukje bescherming van het leven. Het is eigenlijk best dubbel. Het geeft voorspoed en tegenspoed. Het is aan ons, om hier een evenwicht in te creëren.

Wolken zijn ook zuiver en puur. Soms laten ze zelfs een andere wolk voorgaan. Dit feit heeft mij nog het meest ontroerd. Laat dit een levensles voor de mens zijn. Dan komt alles misschien nog wel goed.

Sorry studenten, het college gaat morgen weer verder. Kijk, luister en voel! Dank voor jullie aandacht voor mijn allergrootste onderzoek ooit.

8356c1a0b53d920d82cefeb49da3a10e_medium.

Ter afsluiting nog een gedichtje

 

Wolk

Bescherm mij

Als een omhulsel

Neem mijn tranen op

En werp ze op de juiste plek

Dan kan ik als een veertje verder gaan

Naar het pure blauw

Waar ik van hou

 

20/12/2015 13:16

Reacties (0) 

Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert