De betovering (een kerstverhaal)

Door Nonnie gepubliceerd in Verhalen en Poëzie

cb6c3406bb5e3cffd0c94050c4dd69f2_medium.

Blote voetjes trippelen in een halsbrekend tempo over de houten trap en komen tot stilstand voor het keukenraam. Met de neus tegen de koude ruit gedrukt staan Sander en Caro hand in hand te kijken naar de magisch witte wereld. 'Zie je wel. Het is kerstmis, dus dan ligt er altijd sneeuw. Daar zorgt de kerstman voor', legt Sander uit. Zijn zusje knikt, haar van bewondering nog open mondje wasemt een lichte mist over het glas. Sander tuurt hoopvol door de zacht dwarrelende vlokken naar de hemel. Zou de Kerstman zijn brief hebben ontvangen? Hij had het op de keukentafel gelegd met op de envelop duidelijk 'aan de kersman op de noortpool'. De volgende dag was de brief verdwenen.
Dan ziet hij een donker stipje naderen. Als het dichterbij komt, blijkt het een vogel te zijn. Sander is dol op vogels, maar als je de arrenslee van de Kerstman verwacht is een vogel toch een beetje een teleurstelling.

**********

Met een leesbril op zijn neus zit Santa achter zijn grote notenhouten werktafel. Voor hem liggen stapels papier en verlanglijstjes van alle kinderen over de hele wereld. Het zijn drukke tijden voor hem, want over enkele dagen moeten alle cadeautjes onder de kerstboom liggen. Hij is het inmiddels gewend en werkt zich in een razend tempo door de papiermassa heen. Als de deur opengaat waait de sterke poolwind een envelopje naar binnen dat precies voor zijn neus op het bureau landt. Tegelijk met het briefje komen zijn hoofdelfjes binnen, Linkerbel en Rechterbel. Vragend kijken ze hem aan, maar Santa schudt zijn hoofd. Hij is nog niet klaar.

Het envelopje dat zo nadrukkelijk zijn aandacht vraagt, opent hij vervolgens als eerste en zijn ogen vliegen over de regels:

Lieve, lieve, lieve kersman,

Ik vin u heel lief en daarom schrijf ik deese brief.

Papa is betovert door een gemeene heks en zij hout hem gevangen. Papa ziet niet haar puntige neus en spitse kin met de rat waar een haar uit groeit. Papa hoort niet haar valse lag en hij voelt niet de haartjes in de nek als zij er aan komt.

Sins papa weg ging zijn mamas oogen root, want ze huilt elke nacht.

Kunt u de heks in de oven duwen en papa bevrijden? Asjeblief? Dan hoef ik verder niks meer.

Groetjes van Sander De Bruin

P.S. Ik beloof dat ik u niet aan de baart zal trekken om te kijken of ie egt is, zoals Wouter zij. Wouter is mijn beste frient.

 

‘Ho ho ho’, lacht de Kerstman en zijn bolle buik schudt hartelijk mee. ‘Sander zal me niet aan mijn baard trekken. Da's een hele geruststelling, maar dit lijkt me een heel ernstige zaak.’ Hij overhandigt de brief aan Linkerbel. ‘Willen jullie eens poolshoogte gaan nemen bij Sander en zijn vader?’

**************

Over zeven heuvelen en zeven meren stuwt de poolwind de elfjes tot ze tenslotte aankomen bij een klein huisje midden in een donker bos. Door het sleutelgat kruipen Linkerbel en Rechterbel naar binnen, waar ze ongezien plaatsnemen op de servieskast.
‘Een kerstboom? Maar ik doe nooit aan kerst. Ik houd helemaal niet van kerst.’ De knappe, blonde vrouw schudt beslist haar krullen. ‘En wat is dit voor mislukt exemplaar?’ In de hoek van de kamer staat een lichtelijk verpieterde ficus waar een zelfgemaakte slinger in hangt. Met een ruk trekt de vrouw de slinger eruit, gooit deze op de grond en stampt erop. De kinderen beginnen te protesteren, maar de vrouw lacht alleen maar. ‘Oh, nou is ie stuk’, klinkt haar stem pesterig. Als Sander en Caro met tranen in hun ogen de kamer verlaten, achtervolgt de hatelijke lach van de vrouw hen op hun weg naar boven. Vanuit de leunstoel klinkt een gedempte stem: ‘Nou, schatje, was dat nou echt nodig? De kinderen hebben zo hard gewerkt aan die slinger.’ De blondine loopt naar de leunstoel, gaat bij de lange man op schoot zitten en vlijt haar lichaam tegen het zijne.’Sorry, schat, je weet toch dat we geen kerst vieren. Wat een flauwekul is dat! Met een boom en lampjes en de hele dag door vreten. Niks voor mij. Het bederft alleen maar mijn goede figuur. En dat zou jij toch ook niet willen. Of wel soms?’ Daar kon de lange man het uiteraard alleen maar mee eens zijn.

Linkerbel en Rechterbel kijken elkaar aan en knikken. Tijd voor ouderwetse maatregelen. Zoveel is duidelijk.

Als de vrouw en de kinderen later op de avond naar bed zijn, zit de lange man in de leunstoel een sigaret te roken. Gedachteloos blaast hij wolkjes de kamer in als de grote klok in de hal twaalf keer slaat. Op de laatste slag ziet de man tot zijn verbazing hoe de rookwolkjes een duidelijk tafereel schetsen. Voor zijn ogen ziet hij Janet, zijn vrouw, met haar donkere haar in een vrolijke paardenstaart. Ze lacht naar hem en zijn hart slaat een slag over als hij over de hoofdjes van de kinderen naar haar kijkt. Caro is nog een baby en ligt tevreden kirrend in haar armen. Sander heeft zijn hoofd op Janets schouder en bekijkt de nieuwe wereldburger met belangstelling, terwijl zijn handje voorzichtig met de nog kleinere poppenvingertjes van zijn zusje speelt. ‘Onze eerste kerst met z’n vieren’. De lampjes van de kerstboom weerspiegelen als sterretjes in haar gelukkige ogen. Verbazingwekkend hoe helder dit beeld hem opeens voor de geest staat. Het jonge geluk, de kerst met de warmte van een plezierig en vrolijk samenzijn. De stemmige kerstmuziek en de heerlijke geuren die uit de keuken komen. Het is de kerst dat hij voor het eerst met Sander op schoot het verhaal vertelt van het kindje dat lang geleden in een stalletje werd geboren en in een kribje gelegd, een kindje net zo klein en lief als Caro. Ademloos zit de kleine man te luisteren. Het beeld vervaagt en hij is weer alleen met zijn sigaret en glaasje wijn. Hij schudt zijn hoofd, staat op en gaat naar bed.

 

Ook de volgende dag zit de lange man rond middernacht alleen in de kamer. Na de ervaring van de vorige avond heeft hij besloten om de wijn te laten staan. Daar krijg je maar rare gedachten van. Een sigaret kan natuurlijk geen kwaad of in elk geval niet op de korte termijn. Terwijl de rook hoog boven zijn hoofd kringelt, slaat de klok wederom twaalf keer. De laatste slag is amper voorbij of de rook verandert in een bewegend schilderij. Sander en Caro zijn een puppy aan het aaien, precies zoals eerder die dag, terwijl zijn vriendin even verderop ongeduldig op haar hoge hakken heen en weer drentelt. ‘Oh, wat een schatje is het? Hoe heet ie?’ vraagt Sander aan de oudere vrouw, die geduldig de kinderen hun gang laat gaan.’Boefie,’ antwoordt de vrouw, ‘omdat hij zo ondeugend uit zijn ogen kijkt.’ Caro brengt haar gezicht op de hoogte van het hondenkopje en kijkt het hondje recht aan. ‘Dat klopt’, zegt ze blij. ‘Hij kijkt echt heel stout.’ Ze duwt haar gezichtje genietend in de warme hondenvacht en drukt een kusje op zijn kopje. ‘Nou, gaan we nog? Ik heb zo een afspraak bij de kapper.’ Het ontstemde gezicht van zijn vriendin kijkt hem boos aan, alsof hij er wat aan kan doen dat het zo’n vertederend hondje is. Verontschuldigend haalt hij zijn schouders op. ‘Mag ik Boefie even vasthouden?’ vraagt Sander beleefd. De oudere dame knikt en geeft hem het hondenriempje. Sander tilt het bolletje aanbiddelijkheid op en loopt ermee naar zijn vaders vriendin. ‘Kijk dan hoe lief!’ Hij houdt het hondje voor haar neus, zodat ze het ook kan aaien. Haar gemanicuurde hand met de lange puntig gevijlde nagels strekt ze uit om het beestje achter zijn oor te aaien, maar kennelijk veel te hardhandig, want het hondje begint vrijwel direct te janken, draait met een plotselinge ruk zijn kop om en bijt de vrouw venijnig in haar hand. Van de schrik laat Sander het diertje uit zijn armen vallen op de schoenen van zijn vaders vriendin, die het hondje direct van zich af schopt. Het diertje landt wel een meter verderop en zijn erbarmelijk gejank gaat door hart en ziel. ‘Wat doe je nou, rotjoch!’ sist zijn vriendin tegen het kind. De oudere dame loopt zonder een woord te zeggen langs de jongen en de blonde vrouw. Met een verontwaardigde blik naar Sander pakt ze haar hondje op en loopt weg. Sander en Caro staan haar beteuterd na te kijken. Ditmaal had de lange man precies gezien wat er gebeurde. Iets wat die middag niet mogelijk was, want toen stond zijn vriendin met haar rug naar hem toe. Hij zucht. Tijd om naar bed te gaan.

 

Ook de derde nacht zit de lange man eenzaam in zijn stoel. De kinderen zijn inmiddels terug bij Janet en zijn vriendin ligt al in bed. Morgen is het kerstmis, maar daar doen ze niks aan. Een dag als alle andere dagen. Hij mist zijn kinderen nu al en heel stiekem verlangt hij naar een ouderwetse kerstdag met allerlei lekkers, cadeautjes onder de kerstboom en warmte en gezelligheid in huiselijke kring.
Zijn gedachten dwalen af terwijl hij peinzend een sigaret rookt, die een gordijn van dichte mist om hem heen trekt. De twaalf slagen van de klok lijken van ver te komen. Op de twaalfde slag deinst hij terug van het visioen dat hem plotseling bespringt. Een onzichtbare hand grijpt naar zijn keel. Als de hand langzaam terugtrekt, ziet hij hoe Sander met zijn arm om Caro heengeslagen achter een kist aanloopt. Ze zijn slechts enkele jaren ouder en achter hen aan loopt zijn vriendin. Caro, zijn kleine meid, snikt in haar zakdoek en de blondine snauwt dat ze zich niet zo moet aanstellen. ‘Je bent echt niet de enige die haar ouders heeft verloren, hoor! Vorig jaar met kerst namen we afscheid van je lieve moedertje en nu je vader.’ Ouders? Is Janet overleden? Zijn hij en Janet allebei dood? Hoe moet dat met de kinderen? Ongerust volgen zijn ogen het drietal tot aan de plek waar de kist de met sneeuw bedekte grond in gaat. Enkele passende woorden worden gesproken die volledig aan hem voorbij gaan. Na de plechtigheid vertrekt iedereen weer naar huis. Daar aangekomen zien Sander en Caro twee koffertjes staan bij de deur van het kleine huisje. Hun vaders vriendin houdt de deur uitnodigend open en gebaart met haar hoofd naar buiten. Zwijgend pakken ze de koffers en lopen zonder te groeten de sneeuw in, twee kinderen in een grote koude wereld.

 

Linkerbel en Rechterbel stoten elkaar aan. Hun ogen laten de lange man in de leunstoel niet los. Hij ziet er verslagen uit. Zou de boodschap nu eindelijk tot hem zijn doorgedrongen? Zijn de schellen van zijn ogen gevallen? Voor alle zekerheid strooien ze beiden nog een beetje elfenstof over zijn hoofd, zodat de boodschap goed kan inzinken. Ze zien hoe de man opstaat en naar boven loopt. Even later komt hij naar beneden met in zijn hand een bescheiden koffertje. Hij stapt in zijn auto en rijdt weg, de donkere nacht in.

 

Verbaasd zien Sander en Caro hoe de auto van hun vader voor de deur tot stilstand komt. ‘Daar is papa!’ roept Caro blij. Sander kijkt bedenkelijk. Wat komt zijn vader doen? ‘Mama, papa is er.’ Voordat Sander zijn zusje had kunnen tegenhouden, heeft ze al naar boven geroepen. Zijn moeder komt vrijwel direct naar beneden en ziet haar man middenin de kamer staan met zijn hoed in de handen. Hij staat een beetje ongemakkelijk op zijn voeten heen en weer te wippen. ‘Janet!’ Zijn ogen kijken haar warm, maar ook een beetje schaapachtig aan. ‘Peter!’ fluistert zij. Na al die tijd is het heerlijk om haar stem weer te horen. De lange man neemt beide handen van zijn vrouw in zijn handen en kijkt haar diep in de ogen. Verbeeldt hij het zich of ziet hij weer die sterretjes van geluk glinsteren in haar prachtige kijkers? ‘Ik weet niet wat me bezielde, maar het spijt me, meer dan ik zeggen kan.’ Zoekend glijden zijn ogen over haar gezicht en de opluchting is zichtbaar als ze warm naar hem lacht. Caro is ondertussen aan haar vaders been gaan hangen en Sander dringt zich tussen zijn ouders in en keert zich pontificaal naar zijn vader. ‘Dat kon jij ook niet helpen, papa, want ze had je betoverd, die heks!’ Iedereen moest lachen en alleen de heel oplettende toeschouwer zou het zachte tinkelgeluid van de belletjes hebben opgemerkt, toen Linkerbel en Rechterbel elkaar een high five gaven om zich vervolgens voorzichtig uit de voeten te maken om verslag uit te brengen aan de Kerstman.

 

Meer Nonnie?
http://www.nonniegelezen.nl

fef01920c033eb72302a9484d6d0ddf1_medium.

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.
19/12/2015 15:26

Reacties (0) 

Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden. Tallsay.com is onderdeel van Plazilla Ltd.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert