BHV-er met spaghettibenen

Door Nonnie gepubliceerd in Ondernemen en werk

b8ee963a03b3413bf59d1e0a4bb09435_1399815

Ik heb het gedaan. Er is geen weg meer terug. Binnenkort begint de training tot bedrijfshulpverlener. En wat voor een? Soms heb ik van die momenten, dat ik het opeens op de heupen krijg. Zo had ik bedacht dat het misschien wel handig is om in noodsituaties te weten hoe te handelen en daadkrachtig op te treden. Op zich geen rare gedachte natuurlijk, maar het gaat in dit geval meer om de combinatie van mij en omstandigheden waarin lichamelijk letsel een rol speelt. 

Om te beginnen heb ik al geen overmatig warme relatie met onze lichaamssappen en dan met name het robijnrode vocht; bloed, ik verdraag het niet goed, vooral als mijn eigen lichaam om de een of andere reden lek raakt op plaatsen. Ook de kinderen zie ik het liefst in complete staat, met alle vocht onzichtbaar aan de binnenkant, zoals het hoort. Kleine lekkages, die gelukkig niet veel voorkomen, ga ik dapper te lijf met een pleister, waarna ik me al een gigantische heldin voel. 


Bij de kaakchirurg

Een bezoekje met mijn oudste aan de kaakchirurg is andere koek. Terwijl ik geruststellend haar hand vasthoud en stoer met de chirurg meekijk hoe een vlijmscherp mesje openingen in haar gehemelte kerft, waarna het rode vocht begint te stromen en met slurpende geluiden door een slangetje wordt gezogen waar het in een doorzichtige container onder de behandelstoel wordt opgevangen, voel ik mijn benen veranderen in gekookte spaghetti, ver voorbij het al dente stadium. De drie meter naar de stoel bij de muur is een kleine wereldreis, maar ik ben blij dat ik uiteindelijk zit. Tegelijkertijd baal ik, want ik heb de hand van mijn oudste losgelaten. En uiteraard boos op alles en iedereen, maar vooral op mezelf, omdat de aandacht op dat moment naar mij uitgaat in plaats van naar mijn oudste. Zij zit immers in de operatiestoel. Het gebeurde kan natuurlijk niet verborgen blijven en thuis wordt er hartelijk om gelachen, vooral omdat ik me net op het werk heb opgegeven als BHV-er.

Inmiddels heb ik het studieboek met de vieze plaatjes ontvangen, waar ik ter voorbereiding al in ben begonnen. Het boek begint voorzichtig met een aantal lichte kwetsuren: schaafwonden en kleine snijwondjes. Ter verduidelijking wordt de tekst opgevrolijkt met foto’s, waarop lotuspatiënten demonstreren hoe een en ander eruit kan zien. Hoewel de verwondingen niet echt zijn, moet ik wel even slikken. Ik roep mezelf streng tot de orde: hier kan ik toch wel tegen! 


Het aardappeltrauma

Gemakshalve ga ik eraan voorbij dat we thuis al jaren kant-en-klare, gewassen en voorgesneden aardappelen eten uit die handige, maar dure doorzichtige zakjes. Inmiddels ben ik al bijna vergeten hoe een gewone pieper eruitziet. De laatste keer dat ik een weerspannig exemplaar in mijn handen had, trok ik tijdens het schillen een flinke jaap in mijn vinger met het aardappelschilmesje. Niks aan de hand. Vinger onder de kraan om de wond schoon te maken en vervolgens liep ik met een keukenpapiertje op de beschadigde plek naar boven om een pleister te halen. Pleister plakken, keurig, alles volgens het boekje. Op de overloop werd ik opeens overvallen door de drang om te gaan liggen. Daar heb ik maar aan toegegeven. Daarna stond ik op en liep de slaapkamer in, waar ik opnieuw werd overvallen door het verlangen naar een horizontale positie van mijn lichaam, waarop ik me naast het bed heb neergevlijd. Na nog enkele keren liggen op diverse plekken binnen het huis was ik voldoende uitgerust om het leven weer in verticale positie tegemoet te treden, maar aardappels schillen verdween radicaal uit mijn huishoudelijk repertoire. 

Al lezend in het boek met de onthutsend levensechte afbeeldingen, komt alles weer naar boven en ik merk dat ik warm word en dat mijn hoofd licht aanvoelt. Tijd voor een kopje thee dus. Als mijn zenuwstelsel weer in balans is door het geruststellende vocht, vervolg ik mijn weg door het boek. Verdomd interessant, zeg. Binnenkort begint de cursus en daarna ben ik een onbevreesde BHV-er. Als je een ding kan zeggen over bloed, dan is het wel dat het kruipt waar het niet gaan kan. Reken maar van yes. 

 

Meer Nonnie?
http://www.nonniegelezen.nl

fef01920c033eb72302a9484d6d0ddf1_medium.

 

16/12/2015 14:46

Reacties (4) 

1
16/12/2015 17:05
Zou er vanaf zien!
1
17/12/2015 12:31
Te laat!
1
17/12/2015 23:21
In dat geval rest enkel nog; doorzetten, braakneigingen onderdrukken en bij flauwte het vege lijf naast dat van een lotus-slachtoffer vlijen.
18/12/2015 10:52
Hahaha, ja, daar komt het wel op neer.
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert