Het jongetje en de walvis

Door Mysticlady gepubliceerd.

Mijn volgende artikel gaat over een jongetje( 8) dat overboord slaat en in zee terecht komt. Het jongetje is bang en radeloos, plotseling komen er een school walvissen langs, en besloten het jongetje die op een vlot lag naar de kust te brengen. Lees hieronder meer...

 

Het jongetje en de walvis.

Het was een donkere regenachtige dag op zee. Er voer een schip over de duistere en eindeloze zee. Op het schip waren matrozen en de kapitein, die samen met een jongetje ( die op reis was met zijn vader) kwam helpen en kijken wat er allemaal gebeurt op zijn vaders grote schip. De zee was kalm en de regen werd minder en zachter. Plotseling zei het jongetje " Kijk papa, walvissen", zei het jongetje opgewonden, ' Ja zegt zijn vader mooi he' ? Zijn vader voert met zijn schip containers van het ene land naar het andere land. Ze kwamen uit " Ierland", en waren onderweg naar " Noorwegen". Het jongetje heet " Dylan", en vermaakte zich prima. Lekker met zijn speelgoed spelen en af en toe even kijken over de grote oceaan.

 

Een dramatische gebeurtenis

Op een middag, de buien werden weer actiever en het werd ook kouder. Plotseling brak er brand op het schip. Het jongetje werd bang en raakte in paniek, de matrozen renden over het dek en waarschuwden de kapitein. Ze probeerden te blussen wat ze konden, maar het vuur bleef branden. De golven kwamen ook opeens hoog over de relingen van het schip. Wat was het jongetje bang, en zijn vader was zeker niet minder bang. Plotseling kwam er een golf die het jongetje overboord deed slaan. Het schip dreef stuurloos rond, en alle matrozen en vooral zijn vader waren aan het zoeken waar het jongetje was. Met een grote verrekijker zochten ze het jongetje, maar hij was nergens te vinden. Met radarapparatuur zochten ze of ze wat op zee zagen drijven, ook dat mocht niet helpen. De vader huilden van ongerustheid, en wist niet of zijn zoontje nog inleven was. Ook voelden hij zich schuldig had ik hem maar nooit meegenomen zei die bedroefd. De matrozen hadden gelukkig de brand weer onder controle alleen door de nevel en mist konden ze niets zien. 

 

 

Het jongetje " Dylan" en de ontmoeting met de walvis.

Dylan zwom als een bezetenen naar een drijvend vlot, en klom erop. Toen die éénmaal erop dreef begon die hard te roepen en te huilen, wat was hij bang. Wat moet je anders als zo'n klein jongetje op een éénzame eindeloos in zee rond dobberd. Gelukkig werd de zee kalmer en de zon kwam door de donkere wolken te voorschijn. Dylan besloot te gaan liggen en naar de wolken te staren, het jongetje viel in slaap. De volgende morgen werd hij wakker door iets hards maar niet echt eng geluid. Dylan schoot omhoog en zag dat er niets meer om zich heen dreef, geen schip of iets anders dat er vaarden. Ineens kwam er een groot spuitende fontein omhoog uit het water, wat raar dacht hij " wat is dat ", zei hij een beetje onzeker. Het kwam heel langzaam dichterbij, en ging heel stil en ingekropen verstoppen op zijn manier. Plotseling zag hij dat het spuitgat weer iets verder was maar wel rond het vlot bleef hangen. Daar kwam het weer en nu gevolgd door een overweldigende reusachtige staart. Het jongetje werd doodsbang en wist natuurlijk niet wat het was. Het jongetje had het enorm koud gekregen en zat te rillen van de kou, en nu ook van de angst. De walvis zwom richting zijn vlot, en zag dat het jongetje erop lag. Het jongetje werd langzaam maar zeker minder bang en het sloeg al snel om van opwinding, zijn tranen waren omgezet in opluchting. Dylan keek recht in het oog van de walvis, alsof de walvis wilden zeggen " wat doe jij hier nou"? Plotseling begon het vlot te drijven steeds iets harder, en al snel was er een grote groep walvissen die met elkaar gingen samen werken. één voor één gingen de walvissen het vlot een stukje vooruit drijven, de walvissen wisten dat er in de buurt een strandje was waar het jongetje naartoe kan worden gestuurd. De walvissen zijn zo slim, want ook zei moeten zich realiseren dat ze niet te dicht bij het strand moesten komen anders zouden ze komen te stranden.  

 

Het jongetje besefte zelf opeens dat de walvissen helemaal niet zo eng zijn, en dat hij merkte dat ze hem wilden helpen. Dylan probeerden heel zachtjes de grote rug van de walvis naast hem te willen aanraken, en zag dat het ging om een kalf die naast de moeder zwom ( die onder het vlot zwom). De walvissen moesten natuurlijk regelmatig omwisselen want ze moesten één voor één even adem happen en toen spoot er steeds weer zo'n spuitfontein omhoog. Eindelijk zag hij een strand in zicht komen wat was hij blij, maar nog beter is dat er een schip aan kwam varen.

 

Spannende ontknoping

Het was de containerschip van zijn vader, hij besloot te roepen en te zwaaien. De walvissen waren bang geworden door de schepen, omdat ze weten dat er ook schepen zijn die hen kunnen doden. De vader van het jongetje ging met een grote verrekijker rond  zoeken, en zag een school walvissen. Tot zijn grote verbazing zag hij een vlot drijven, met daarop een jongetje drijven. Wat hem zo fascineerden is dat de walvissen hen probeerden voort te duwen naar het strandje. Wat was hij blij en huilden van opwinding. Helaas zag hij ook een ander schip aankomen, een walvisvaarder. De vader besloot snel richting de groep walvissen te varen, om te zorgen dat de walvisvaarder hun harpoen niet in de richting van de walvissen zou richten en dat het misschien op zijn zoon zou afketsen, en dat de walvissen boos worden op de verkeerde persoon. Dylan riep dat de walvisvaarder hard op de groep walvissen afzwom, en de walvissen werden bang en raakten in paniek ze doken hard en diep naar beneden.

De matrozen van z'n vaders schip gooiden een zwemband richting het jongetje, zodat hij die vast kon pakken.  De vader riep " Dylan pak die zwemband"!! Een zwemband is voor nood om een drenkeling naar zich toe te halen.  Het jongetje was zo blij weer in de armen van zijn vader te zitten. Maar ook misten " Dylan" de walvissen, die hen zo goed hebben opgevangen, hij wilden ze bedanken hoe de walvissen hem het leven hadden gered.

Plotseling zag " Dylan", dat er een harpoen een walvis raakten , waardoor er een rode plas bloed verscheen in het donkere zeewater. Dylan begon te huilen en wilden uit stomme verbazing weer het water in springen om zijn maatjes te redden. Zijn vader nam hem mee naar binnen, en probeerden hem uit te leggen dat hij er niets aan kon doen. Zijn vader kreeg natuurlijk ook de tranen in zijn ogen van afschuwing, hoe de walvisvaarders zijn redders de dood in dreven.

 

Happy ending

Gelukkig was het containerschip veilig aangekomen in " Noorwegen". Zijn vader riep naar zijn zoon " Dylan we gaan eens een paar weken op vakantie, we nemen het vliegtuig maar eens. Dylan keek verheugd en was opgewonden van het idee om lekker met z'n vader op vakantie te gaan. Wat was hij blij dat hij veilig aan land was gekomen en dat hij nog leefden. Wat hem één ding nooit zal vergeten is dat de groep walvissen hem gered hadden, en dat hij zo gaan houden is van de dieren in zee. Hij zei tegen z'n vader " we moeten zuinig en vriendelijk omgaan, met de dieren in zee". Zijn vader riep " je hebt helemaal gelijk, mijn zoon".

 

Slot

 Dylan die nog jaren bij moest komen van deze gebeurtenis, en zeker van de traumatische gebeurtenis dat de walvissen werden gedood door walvisjagers. Maar ook lacht " Dylan" weer vollop en is zich ervan bewust van het leven in zee, en dat we er met z'n allen zuinig mee moeten zijn. Zelfs zijn vader is gestopt met werken op zee, puur om de bijna doodervaring van zijn schip toen deze in brandvloog en stuurloos werd. 

Dit vond ik weer een zeer mooi artikel van mijzelf, en vond het verhaal leuk om te schrijven. Ook gaf het enige emotie op, omdat er veel drama maar ook een ' happy end ' bij kwam kijken.

 

Veel leesplezier!

 

 

13/12/2015 12:31

Reacties (0) 

Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert