Mijn ode aan de Vrouwenstem deel 1 – Buurmeisjes, Wijven met Ballen, Minnaressen en Godinnen

Door Edwin Bruinooge gepubliceerd in Muziek

Ik hou ontzettend van muziek met mooie vrouwenstemmen. Ik hou ontzettend van vrouwen. Altijd al zo gevoeld. Deel 1 van een muzikale reis langs een aantal prachtige “female vocals”.



I’m a sucker for female voices



Ik en vrouwenstemmen - Terug in mijn herinnering

In mijn studententijd kreeg ik van een van mijn vrienden de typering “sucker for female voices”. Hij had helemaal gelijk. De combinatie mooie muziek en mooie vrouwelijke vocalen werkt bij mij altijd. Vooral als er dan ook nog een intelligente én gevoelige tekst bij zit. Ik luister sowieso graag naar vrouwen, naar hun stemmen. Niet altijd, overigens. Een groep vriendinnen samen, zeker als ze wat opgewonden en enthousiast raken, heeft de neiging om ineens over te schakelen naar nóg een octaafje hoger. En dan gaat de volumeknop ook nog eens verder open. Dat hou ik niet lang vol; ik krijg dan associaties met “nagels over een schoolbord”.
Bij mannen heb ik dat toch een stuk minder. Natuurlijk, ik ken genoeg zangers met geweldige stemmen. Bijvoorbeeld Billy Joel, Michael Hutchence van INXS, mijn grote held Bruce Springsteen, Harry Connick jr.; ik draai ze wekelijks. Maar ik merk dat er bij mij dan iets “haantjesachtigs” ontstaat. Een soort jaloezie misschien. Ik hou er van om mee te zingen met muziek en al zeg ik het zelf, dat gaat vrij aardig, hoewel ik zeker weet dat ik bij een talentenshow nooit de “theaterrondes” ga halen. Veel van mijn favoriete zangers hebben stemmen die nét buiten mijn bereik liggen. Dat irriteert me. Ik ben geen tenor en heb ook geen zware erotische Barry White-bas. Ik zal wel zo’n vlees-noch-vis bariton zijn en dan ook nog eentje met een slecht ontwikkelde kopstem. Bij de meeste vrouwenstemmen heb ik hier geen last van als ik wil meezingen. Ik ga gewoon een octaaf lager en dat werkt bijna altijd moeiteloos.

c84e38fee1e7a0431fb80f48e687069d.jpg

Maar er is meer. De hele klankkleur van een vrouwenstem roept bij mij mooie beelden en emoties op. Rustgevend, maar ook opwindend. Ontzagwekkend, maar ook troostend. Vol innerlijke wijsheid, maar soms ook zo maf als een deur. En ik zou liegen als ik zeg dat voor mij het uiterlijk en de uitstraling van de zangeres geen rol speelt. Het gaat bij muziek toch vaak om het totaalplaatje. Dat wil niet zeggen dat een zangeres voor mij altijd een extreem “lekker ding” moet zijn. Meestal is dat niet zo. Maar ze moet wel mijn fantasie prikkelen en haar stem moet visioenen oproepen. Ik neem jullie graag mee op een muzikale reis langs schitterende vrouwelijke vocalen. Ik heb ze in categorieën verdeeld. Mijn categorieën, ze geven aan wat hun muziek en hun uitstraling met mij persoonlijk doet.

 

82a12d57f3c806f52dcfbb3671425f5d.jpg

Vrouwenstemmen – Vrouwen met Ballen

Wie kent dit gevoel niet? Het gevoel dat je als vent krijgt als je een bijzonder sterke vrouw tegenkomt. Een vrouw die kracht uitstraalt, in haar houding, in haar daden en met haar stem. Een vrouw uit één stuk, met wie je niet moet spotten. Tenzij je een onverbeterlijke masochist bent. Een vrouw die het heel goed door heeft als jij meer dan normaal geïnteresseerd bent. En er zelfs met een glimlachje mee speelt. Als een kat met een muis. Een vrouw die je bij wijze van spreken op kan vreten en je naar adem happend achterlaat. Ja, duidelijk beeld? Dat is het beeld dat ik krijg bij de Canadese zangeres Sass Jordan, een rockchick met een scheurende stem, die in 1992 een hit had met dit nummer “Make you a believer.”

0dd672e994e38d823c5f67ed4fa06f62.jpg

In de jaren ’70 werd ik als klein opgroeiend jongetje op Toppop geconfronteerd met een band rond twee Amerikaanse zusjes, Ann en Nancy Wilson, die ik vol jeugdige adoratie adembenemend aantrekkelijk vond. Hun band, Heart, maakte een mooie mix van folk en rock; vooral de nummers “Crazy on you”, "Barracuda" en “Magic man” heb ik in mijn vroege tienerjaren grijs gedraaid. Ann Wilson heeft misschien wel de allermooiste vrouwelijke rockstem die ik ken. Loepzuiver, met een enorm bereik en volume. En met bijzonder veel gevoel. Hier is een van hun grote hits uit de jaren ’80, compleet met “epic hair” en geheel in de geest van die tijd flink overgeproduceerd. Het is haar stem, hier in het nummer “Alone”, waar ik nog steeds prettige rillingen van krijg.

abf3cfbd2a28d01e4fc437a5de1880c5.jpg

Een vrouw, klein van stuk, maar gezegend met een enorm stemvolume waar zoveel passie uit knalt. En ook nog bijzonder prettig om naar te kijken. In haar hoogtijdagen was ze vooral bekend aan de overkant van de Grote Plas. Hier kreeg haar band bekendheid door de film Top Gun. Ja, ik heb het over Teri Nunn van Berlin. Een ondergewaardeerde band die juweeltjes maakte in een mooie mix van rock en elektronische muziek. Nee, ik laat hier niet de beroemde titelsong horen, maar een meer up-beat nummer waar ik altijd vrolijk van word: “Like Flames”. Ze zingt nog steeds, nu net begin 50. Nog steeds met een magistrale stem en een heerlijk erotische uitstraling om van te smullen.

 

8f089f6a15f4fc651665c1372d2fd2ac_medium.

Vrouwenstemmen – Buurmeisjes, Girls next door

Je hebt haar zien opgroeien en je bent verbaasd hoe snel het allemaal gegaan is. Voor jouw gevoel stond ze gisteren nog schuchter voor je deur om te vragen of ze je hond mocht uitlaten. Omdat ze zo gek is op dieren. En omdat – je glimlacht, want je had haar écht wel door – ze met een hond veel meer aanspraak krijgt van die oudere en interessante jongens op de hoek. En nu? Zomaar ineens bijna volwassen, aan het begin van een mooi en zelfstandig leven. En wat ze ook gaat doen, wat ze ook zal bereiken, ergens blijft ze dat doodgewone spichtige meiske dat je van vroeger kende. En nu hoor je haar zingen. Eigen songs, je bent verbaasd over de schoonheid van haar stem en de jeugdige gevoeligheid die ze uitstraalt. Ergens had je altijd geweten dat dit in haar zat. Haar stem is dan wel niet 100% geschoold en gepolijst, maar daar zit nou juist de charme.
Een bekend gevoel? Voor mij wel, zeker toen ik een aantal jaren geleden voor het eerst Michelle Branch hoorde. Een Amerikaanse zangeres die op haar 17e debuteerde met haar CD “The Spirit Room”. Sindsdien ben ik een fan van haar. Het nummer dat ik hier laat horen, speelt ze samen met een van mijn favoriete gitaristen, Carlos Santana. “The Game of Love” is naast een mooi nummer ook een bewijs dat goede muziek generaties overbrugt.

683b1ca682a0fdde2036107759cd3361.jpg

Jonge gevoeligheid trekt me erg aan. Misschien omdat ik zelf nog een halve puber ben, wie zal het zeggen. Of omdat ik het bij mijn eigen kind in ontwikkeling zie. Een perfect voorbeeld is het volgende nummer van Vanessa Carlton. Een nummer – en dat heb ik niet vaak – dat me na één keer luisteren al in zijn greep had: "A Thousand Miles”.

70bc45d9740d182204fa4ade6ff7a3db_medium.

Het lieve buurmeisje werd ineens een opstandige puber. Er kon geen lachje meer vanaf. Van de ene op de andere dag veranderde haar uiterlijk. Eerst was ze "Punk", toen werd ze “Kak” en nu is ze weer “Gothic”. Met bijbehorende uniforme kledij, die paradoxaal genoeg juist een uiting is van eigen identiteit. Maar toch, achter die ontevreden, getormenteerde en halfboze blik herken jij het gevoelige wat ze niet kwijt zal raken. En soms komt dat tot uiting, zoals in dit nummer van Avril Lavigne. “I’m with you” vind ik persoonlijk haar mooiste nummer.

0cee1c641ea89e9b41fb2fed28d6d958.jpg

Het volgende buurmeisje is voor de meesten hier onbekend. Mijn roots, mijn afkomst hebben er voor gezorgd dat ik haar hier aan jullie voorstel. Haar naam was Nike Ardilla.  Ze was een Indonesische zangeres, actrice en model en razend populair geworden in korte tijd. Maar op 19-jarige leeftijd maakte een auto-ongeluk een eind aan haar leven, veel te vroeg. De meeste Indonesische muziek vind ik veel te sentimenteel, maar dit nummer, “Panggung sandiwara” niet. De zin “dunia ini panggung sandiwara” komt uit het brein van Shakespeare (All the World’s a Stage).

 

da67b1aa8637ddd9269c600705bfd64d_medium.

Vrouwenstemmen – Geliefden, partners, minnaressen

De vrouwenstemmen uit deze categorie zorgen er bij mij voor dat ik weer zin heb om verliefd te worden. Tot over mijn oren, als het even kan. En blauwtjes lopen, ja dat hoort er gewoon bij. Kwestie van durven, leren, accepteren en met humor terugblikken. Net als het hele spel, die dans van aantrekken en verleiden. En waarom ik nou juist bij deze nummers die associaties heb? Ik zou het niet uit kunnen leggen. Een combinatie van klankkleur van de stem, een bepaalde stembuiging bij liefdevolle woorden? Ik hoef niet alles te verklaren. Ik voel het gewoon.

2289ecdb95a4bc09cff40b4722154959.jpg

Zeker bij dit nummer, van de Ierse band The Corrs. Een nummer dat me altijd in een zonnige stemming brengt. Ik geef toe, de aanblik van Andrea Corr speelt daarbij een grote rol. Naast haar verleidelijke stem, die ietsje onschuldiger klinkt dan ze waarschijnlijk is. En natuurlijk de tekst “leave me Breathless”.

df76aac5bb3594b87ce06fab4edc6c9f_medium.

Ik heb een zwak voor intelligente, gevoelige en vrouwelijke vrouwen. En dat alles hoor ik soms terug in een stem. Zoals bij de Canadese zangeres Chantal Kreviazuk, die ik graag promoot. Ze werd bekend door haar versie van John Denver’s “Leaving on a Jet Plane” uit de film Armageddon. Dit nummer, “In this Life”, vind ik persoonlijk een van haar mooiste nummers.

78e1e966d0ef7f5d3e84eaee3db72006.jpg

Een combinatie van zwoele zomerse herinneringen en een prachtige verleidelijke stem. En dan natuurlijk die taal. Dat komt in me op als ik luister naar France Gall. Nee, niet het overbekende “Ella elle l’a”, ook niet het songfestivalnummer “Poupée de cire, poupée de son”, maar een nummer waar zij als geliefde zegt: “waar jij heen gaat, daar ga ik ook heen”. En in het Frans: “J’irai où tu iras.”

3194643b44b562b049376d2d801d8ba2.jpg

Lijkt het je wat? ’s Ochtends wakker worden en een stralende glimlach, lieve woorden, uitgesproken door een mooie heldere stem met een licht raspje, begroet je. Ik zou er zo aan kunnen wennen. Zo’n stem heeft de Britse zangeres Tasmin Archer, hier met haar grote hit “Sleeping Satellite”.

 

0fd04ccdc2bd871a771a4a000438f3e7_medium.

Vrouwenstemmen – Goddelijke stemmen

Sommige stemmen zijn zo indrukwekkend dat ze “larger than Life” worden. Een stem die je verstild achterlaat, je diep in je ziel raakt en waar je telkens opnieuw iets anders in blijft ontdekken. Er zijn niet veel stemmen die dat met me doen.

82c0f8bc07228a5072ae2ba6718c6428.jpg

Eva Cassidy’s stem doet dat. De stem van een Engel. Misschien op dit moment ook letterlijk. Een Amerikaanse zangeres, een paar dagen ouder dan ik, die vooral bekend was in het folk-, jazz- en country-clubcircuit van Washington DC. Op 37-jarige leeftijd overleed zij aan kanker. Ze kreeg pas internationale erkenning na haar dood. Als ik haar interpretatie van Sting’s “Fields of Gold” hoor, hoor ik alle schoonheid, maar ook alle verdriet in de wereld. Maar bovenal hoop. Sting kan niet anders dan diep buigen voor deze versie.

9975f4536f8d56e5936068f6efd75765.jpg

Stel, je bent lid van een succesvolle Britse band. Je bent op tournee door de Verenigde Staten en je bezoekt toevallig een bar in St. Louis. Je bent bezig met het plannen van je nieuwe studio-album en je realiseert je dat je behoefte hebt aan een schitterende vrouwenstem. Die je vervolgens ineens hoort, achter de piano in diezelfde bar. Dat overkwam de band Tears for Fears. De stem die ze hoorden, was van Oleta Adams. De rest van het verhaal is inmiddels muziekgeschiedenis. Oleta Adams zong mee op hun cd "Seeds of Love" en brak door als solo-artieste. Haar stem kan krachtig, maar ook fragiel zijn, extatisch maar ook ingetogen. Zij is gezegend met de - in mijn oren - mooiste "zwarte" stem die ik ken. Hier is ze met het nummer "Rhythm of Life" van haar eerste solo-cd, "Circle of One".

177528e64afd57a4f001e257aec2eceb.jpg

Amy Lee van de Amerikaanse band Evanescence heeft een schitterende stem, maar er is één nummer waarin ze boven zichzelf uitstijgt en haar stem een onsterfelijk en goddelijk karakter krijgt. Een nummer met voor mij persoonlijk een hele speciale maar nog grotendeels onbekende betekenis. “My Immortal” is een van de mooiste nummers die ik ken en ik voel dat dit nog jaren zo zal zijn. Ik heb het nummer grijs gedraaid en nooit laat het me onberoerd. 

 

798c65b481950902cb8d93d6d362a63d.jpg

Vrouwenstemmen – De Stem van God

Deze uitspraak is niet van mij. Ik hoorde het van iemand die net als ik idolaat is van mooie vrouwenstemmen. Hij had het over de ultieme vrouwenstem die alles kon uitdrukken, elk gevoel, elke nuance. De perfecte en warme klankkleur van een Stradivarius, bespeeld door iemand die het instrument tot in de puntjes beheerst. Hij zei me dat als God spreekt, Hij het hoogstwaarschijnlijk met haar stem zou doen. Eigenlijk ben ik het wel met hem eens. Hoewel de muziek voor mij persoonlijk veel te mierzoet is, veel te braaf, veel te Amerikaans, veel te “wholesome family values”. De stem van Karen Carpenter is pure perfectie. Helaas veel te vroeg gestorven door toedoen van die afschuwelijke sluipmoordenaar anorexia nervosa. En dat maakt de titel van deze song “We’ve only just begun” extra wrang.

 

15f11a6594c0c1a94cf884b57216b95f.jpg5d6091f8b13449ff5a45b5cbb0a88535_medium.
Vrouwenstemmen - Even een pauze

Er zijn nog zoveel mooie stemmen die ik wil laten horen. Andere categorieën, zoals “Diva’s”, “Mystery Women”, “Gouden Grootmoeders”, “Gierende Gekkies" en "Schattige Lieffies". Vrouwen hebben zoveel gezichten, vrouwenstemmen roepen zoveel emoties op en drukken zoveel uit. Dat bewaar ik, voor deel 2 van mijn reis.
 

 

 

12/12/2015 12:26

Reacties (3) 

1
12/12/2015 23:45
Geloof me of niet - ik ken ze geen van allen. Echt niet.
1
13/12/2015 10:43
Ik geloof je. Je kent zelfs Karen Carpenter van de Carpenters niet? Begin jaren zeventig hoorde je hun muziek toch overal, kan ik me vaag herinneren.
13/12/2015 11:26
Ik heb wel (vaag) van de Carpenters gehoord, maar een naam van een zangeres is mij niet bijgebleven, laat staan een stem. Kennelijk is de kennismaking beperkt gebleven tot luisteren naar de autoradio zonder naamsvermelding erbij, en met meer aandacht voor het verkeer dan voor de muziek. Meestal had ik in die tijd (en nu ook nog) mijn eigen muziek op de radio. Dat zijn inmiddels USB-sticks geworden met duizenden mp3's daarop, toen waren het cassettebandjes, die zelf opgenomen waren.
Blues en Jazz allemaal. Het enige wat ik tussendoor hoor is de verkeersinformatie en het nieuws. De popmu...
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert