De kerstmarkt in ons Brabantse stadje.

Door Leonardo gepubliceerd in Verhalen en Poëzie

 

            fafffa4addcf9c9a5599bcb7d5efbebc_medium.

 

De kerstmarkt in ons Brabantse stadje.

Het is vandaag elf december. Het is een zonnige winterdag geweest in een winterperiode waarin de vorstdagen, in tegenstelling tot afgelopen jaren, nog ver te zoeken zijn. Het einde van het jaar nadert met rasse schreden terwijl die kerstdagen nog moeten komen.  De gehele commercialisering van de kerstviering dringt zich, net zoals in andere jaren, ook nu weer aan ons allemaal op.  De ene commerciële Klaas heeft met zijn Pieten net het zeegat gekozen terwijl de andere commerciële Klaas zich met zijn rendieren reeds naar binnen dringt met in zijn spoor een stroom van geraffineerde commerciële discipelen. Eigenlijk vind ik dit de meest deprimerende tijd van het jaar, die tijd van al die opgedrongen feestdagen waarin mensen zich opeens uitsloven jegens een ander terwijl ze na Nieuwjaar die persoon misschien een heel jaar niet meer aankijken. Het is allemaal zo overdreven vind ik, vooral met die kerstdagen wanneer men zich vol gaat zitten schransen, al dan niet in een restaurant, met in het hoofd de gedachte dat dit zo van zelfsprekend is gedurende de kerstdagen.  Echt gelul…!  In de tijd van Jezus Christus aten de mensen zich om deze tijd echt niet de buik rond. Men had toen trouwens amper te eten. Dat luxe eten gedurende deze dagen  slaat helemaal nergens op, net als dat elkaar cadeautjes geven tijdens deze dagen. Allemaal commercieel gelul dat niets met de eigenlijke kerstviering te maken heeft. Allemaal verzinsels van de mensen die in de loop der eeuwen de kerstviering in mijn ogen tot een complete farce hebben gemaakt. Men zou gedurende deze tijd zijn gedachten juist moeten laten teruggaan naar de tijd van onze jaartelling en zich een beetje meer matigen in plaats van extra geld uitgeven aan alle mogelijke luxe zaken en duur eten.

Het plein voor de grote Jumbo vestiging in ons stadje is vandaag spoorslags veranderd in een opeens toegestane openluchtverkoop van alle mogelijke kerst en andere artikelen. Zelfs de plaatselijke zelfstandige drogist, een man die altijd net zo zuur kijkt als zijn te verkopen negotie, doet aan deze commerciële capriolen mee, getuige zijn overigens duidelijk gepresenteerde en geëtaleerde aanbod van condooms… De kerstboomverkoper met zijn uitstalling van zilversparren staat  even verder goede zaken te doen.  Zijn zoontje van twaalf, met de  duidelijke symptomen van het syndroom van Down op zijn gelaat, slaat met een veel te grote hamer een paar scheefgezaagde houten plankjes aan de voet van een kerstboom. De laatste klap is een daalder waard; want hij mept met flinke kracht op zijn linker duim. Het bloed spuit er uit!  Heeft de aanwezige EHBOer tenminste ook wat te doen moet hij waarschijnlijk gedacht hebben... Deze hulpvaardige EHBOer, een vrouw wel te verstaan, staat met haar tas met spullen inmiddels kou te lijden onder de neergelaten luifel van de boekhandel waar rustige muziek uit opgehangen luidsprekers klinkt. De dame deelt foldertjes uit van het Rode Kruis. Na het horen van het gebrul van de jongen snelt ze toe om een pleister op zijn duim te plakken.  Zijn vader lacht er wat om want die ziet tot zijn genoegen dat er nu opeens tweemaal zoveel geïnteresseerden naar zijn uitstalling van kerstbomen staan te kijken. Het brullen van zijn pijnlijdende zoon schijnt hem derhalve niet erg te deren.

De zich op de hoek van het plein bevindende snackbar heeft het goed bekeken. Het altijd lege en winderige terras van deze horecaonderneming is nu omgeven door grote schotten en zeil met ruiten er in. Het dak wordt gevormd door palen en afgedekt met een dik waterbestendig vrachtwagenzeil.  De constructie ziet er nogal amateuristisch en weinig stevig uit. Ik vraag me dan ook af hoe lang dit blijft staan nu de wind flink lijkt aan te gaan trekken.  Twee grote straalkachels hangen aan een paar ijzerdraden heen en weer te bungelen en laten hun warmte op de bezoekers neerdalen. De ambachtelijk klaargemaakte hete erwtensoep met spek en roggebrood is een topper op dit terras, net als de stiekem in plastic bekers geschonken glühwein.  Aan de overkant van het plein staan verschillende stalletjes met kerstartikelen. Horden bezoekers lopen er langs te sjokken. Als laatste zitten twee jonge kinderen op de grond met voor zich enkele zelfgemaakte kerststukjes die ze op de stoep hebben uitgestald.  Ze hebben de kleine kerstversieringen mooi opgemaakt en zelfs voorzien van een fraaie rode kaars. Slechts drie euro vragen ze voor hun leuke kerststukjes. Ik zie dat ze regelmatig wat verkopen. Ze doen het wat dat betreft aanmerkelijk beter dan de aan de andere kant van het plein staande handelaar, die met een grote vrachtauto vol kerst stukjes en bloemen, zijn longen uit zijn lijf schreeuwt om maar volk te trekken en iets te kunnen verkopen. Zijn prijzen zijn exorbitant hoog zie ik.  De mensen zijn niet gek, denk ik bij mijzelf. Ze wandelen eerst de gehele kerstmarkt over alvorens te beslissen waar ze wat zullen gaan kopen.  

Twee politieagenten – man en vrouw – staan in de thans stevig aan trekkende wind die tussen de winkelpanden doorwaait een ouder echtpaar te bekeuren wiens hondje kennelijk iets heeft laten vallen in de voetgangerscorridor naar het plein. Ze hadden het blijkbaar gewoon laten liggen hetgeen natuurlijk niet in de haak is.

 

                                          3640063033a8910b6f59e5ee3074fd42_medium.

 

De gemeente heeft een mooie kerststal laten maken en deze laten plaatsen voor de  ingang van de  supermarkt.  De stal is verlicht en ziet er inderdaad uit als een plaatje. Dat vond een buitenlands aandoende vrouw die daklozenkranten verkoopt kennelijk ook. Ze is met haar bundeltje kranten pontificaal tussen de Os en de Schapen in de stal gaan zitten. Een en ander leidde al snel tot actie van de politie die haar wegstuurde, maar een goede tien minuten later zat ze er al weer. Een oudere man en vrouw spelen even verder op het trottoir voor de Rabobank aardige melodietjes op een harmonica en een viool. De versleten platte pet van de man ligt op de grond. Slechts enkele centimes blinken er in. Ik stop ze een euro toe wat mij op een bedankje in het Roemeens ( of was het toch misschien Bulgaars ) kwam te staan. Het valt mij op dat zowel de man als de vrouw er slecht doorvoed uitzien. Ook hun oude, in slechte staat verkerende kleding, valt me op. De handen van de vrouw zijn rood van de kou. Met moeite kan ze de vingers op de snaren van de viool plaatsen.

Het enige wat aan dit evenement volledig uit de toon valt is de dreunende rotherrie die uit de elektronicawinkel op een van de hoeken van het plein komt. Het boenk, boenk,  boenk, van de basedrums doet  de winkelruiten trillen en zelfs op straat mijn oren teisteren. Wat heeft die smerige rotherrie nu met kerstviering te maken vraag ik me vervolgens af. En waarom moet die muziek, of wat daar voor door gaat, zo asociaal hard klinken!  Er zijn overigens veel meer mensen die zich hieraan storen blijkt mij uit opmerkingen die mijn oren opvangen. De voor deze zaak neergezette stalletjes zijn dan ook leeg gebleven. Logisch natuurlijk, want wie wil hier nu staan, in de koude wind, met die  smerige rotherrie op de achtergrond.  Een klein eindje van mij af is een stalletje van een bejaardenvereniging. Een tweetal bejaarde dames staan, met een oranje ijsmuts van een bekende worstenmaker op het hoofd, zelf hun gebreide sokken te verkopen. Het zijn van die heerlijke warme geitenharen wollen sokken die ik graag aantrek als ik in de winter buitenshuis moet wezen om iets in de tuin te doen, of om de voeten warm te houden in mijn leren laarzen als ik die eventuele rotsneeuw waarvan men zegt dat die met kerst gaat komen van de trottoir en mijn tuinpad moet wegschuiven.  Ze vragen zeven en een halve euro voor een paar fraaie grijze wollen sokken die men vast en zeker in het bejaardencentrum of  misschien wel in het verpleeghuis heeft zitten breien. Ik koop twee paar, een stel blauwe en een stel grijze sokken, die ik even over mijn vuist pas om zeker te zijn dat ik de goede maat krijg. Het magere vrouwtje dat me met bevende handen de sokken aanreikt staat te bibberen van de kou, en dat, terwijl het nu nog niet eens vriest. Ik geef ze  twintig euro en laat ze de rest houden, gewoon omdat ik vind dat ze het verdienen om een extra'tje te krijgen na hier in die koude rotwind te staan kleumen om een paar stel gebreide sokken te verkopen.  Kunnen ze straks eventueel een borrel kopen in het even verder gelegen café om weer wat op te warmen. Als dank krijg ik van beiden een kus.

De hoge kerstboom is vandaag door de gemeente geplaatst en een goed uur geleden van verlichting voorzien. De boom staat niet op een gezellige plek, een beetje meer naar het midden van het plein had leuker geweest vind ik.   Rond de boom zijn een paar metalen – ik geloof gietijzeren - banken neergezet met een bordje er op met de tekst: voor onze bejaarden. Dus bedoeld om oudere mensen even te kunnen laten zitten na het over de markt sjokken, bedenk ik me.  De banken zijn echter al gelijk na het plaatsen in gebruik genomen door de plaatselijke jeugd die er met herriemakende en stinkende bromfietsen en scooters tussen de langs sjokkende mensen aan het donderen is, waarschijnlijk om indruk te maken op de vele, eveneens voorbij lopende, giechelende jonge meiden.

Ik sta er even bij stil en kijk nog eens om me heen. Het is weliswaar een kleine kerstmarkt maar het geheel van de markt doet best wel sfeervol aan vind ik, vooral nu het echt donker gaat worden en de lampjes de sfeer mede bepalen. Vervolgens loop ik verder de stad in en besluit ik een harinkje te gaan eten bij ome Jacques, van de plaatselijk viswinkel. Daarna keer ik mij om en loop ik naar de parking waar mijn auto staat en rijdt ik vervolgens naar huis terug om daar, gezeten in de huiselijke warmte, onderuitgezakt voor de brandende houtkachel een cognacje te nuttigen voordat we straks aan tafel gaan.  

                                                      ............                                       

Voor de liefhebbers van poëzie kan ik mededelen dat mijn vele eigen gedichten te lezen zijn op de onderstaande websites t.w:  

http://blog.seniorennet.nl/leonardo_1
http://www.gedichten.nl/biografie/leonardo
 
©  Leonardo – 11 december 2015

 

10/12/2015 23:39

Reacties (11) 

1
13/12/2015 12:25

wat een mooie Kerststukjes, Leuk alles in kerstsfeer. Zeker de kerstmarkten is altijd weer een beleving om naar uit te kijken
1
12/12/2015 19:16
Heerlijk omschreven!
12/12/2015 20:00
Dank je wel!
1
12/12/2015 10:18
Goede sfeer omschrijving
12/12/2015 20:00
Dank je wel voor deze reactie!
1
11/12/2015 20:34
Voeg aan de door jouw genoemde 'ingrediënten' een kraam met Spekkedikken en Kniepertjes toe en je hebt een beschrijving van de Kerstmarkt in een Oost-Gronings grensdorpje.
1
11/12/2015 15:26
Ik ben er nog niet uit welk stadje, maar dat geeft niet dat komt nog wel als de info aan elkaar gelinkt wordt, een ome jagues ken ik niet.
2
11/12/2015 10:54
Mooi beschreven: ik proef de sfeer helemaal en zal er dus niet naar toe gaan...;))
2
11/12/2015 11:12
Ik denk dat ik een impressie heb weergegeven van een gemiddelde situatie van een kerstmarkt. Bedankt voor je reactie!.
1
11/12/2015 09:57
Mooi verhaal, ik kom er helemaal van in de stemming.
1
11/12/2015 10:57
Prima, ZiaRia!
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert