Mijn passie

Door Nonnie gepubliceerd in Persoonlijke ervaringen
Volgens het woordenboek is passie een voorliefde voor iemand of iets, oftewel hartstocht. Nou zie ik u al nieuwsgierig denken: Wat zou nou mijn grootste passie zijn? De meeste bezoekers van deze website kennen me wel een beetje, dus ik denk dat het zich makkelijk laat raden of moet ik het soms uitspellen? Juist, nee dus. Hoe dit allemaal zo is gekomen, dat is natuurlijk een ander verhaal. Wel heb ik getwijfeld of ik dit uit de doeken zou doen, niet in de laatste plaats omdat het helemaal niet zo’n opzienbarend verhaal is, als ik heel eerlijk ben is het zelfs een beetje aan de saaie kant.
 
fe76fd8960f4b6e750a26a927f44817d_medium.
 
In feite heb ik altijd gedacht dat iedereen dit zou hebben. Geen moment is bij me opgekomen dat er misschien mensen zijn, die er anders over denken, mensen, die niet helemaal gek van vreugde worden als ze zich met mijn geliefde bezigheid, die immers ook hun passie is, mogen bezighouden. Eerlijk gezegd, ik droom er zelfs van. Middenin de nacht word ik wakker en dan moet ik me met geweld tegenhouden om niet uit mijn bed te springen om me er volledig aan te wijden. De inclinatie is sterk, maar toch weet ik het vaak te onderdrukken. Gelukkig maar, want voor je het weet ben je elke nacht in de weer.
 

Hoe is het nou gekomen?

Als ik mijn ouders mag geloven was het al snel duidelijk. Vanuit mijn liggende positie in de box begon ik de wereld om me heen al intensief te observeren en spuugde ik gericht lustig in het rond. Toen ik niet veel later een zittende positie aannam en uiteindelijk was bekomen van deze kanteling van 90 graden en het effect hiervan op de omgeving, begon ik enkele verontrustende trekjes te ontwikkelen. Ik spreek hier natuurlijk namens mijn ouders, want zelf was ik te klein om verontrust te raken door welke vorm van gedrag dan ook. Mijn ouders echter trokken hun wenkbrauwen op, hebben nog serieuze pogingen ondernomen om me terug te brengen naar waar ik dan ook vandaan kwam en uiteindelijk hebben ze erin berust. De eerste aanwijzing was mijn spuugdoekje. Toen mijn moeder van de eerste verbazing bekomen was, besloot ze maar dat ze een aantal reservedoekjes moest aanschaffen voor me en ging er elke dag een pikzwart doekje in de was.
 
cbdfd730d43e066144955daae3f22139.jpg
 

De kleine Nonnie in de bieb

Toen ik eenmaal had leren lezen, was het hek helemaal van de dam. Elk boek dat ik maar in mijn kleine handjes kon krijgen, verslond ik. In de bieb verwezen ze me steeds hardnekkig naar de kinderafdeling, maar daar moest ik helemaal niet zijn, dus dan sloop ik achter de rug van de bebrilde en gepermanente biepmiep naar de afdeling voor de volwassenen en liep dan vervolgens met mijn armen vol naar de balie, waar mijn vader de boeken liet afstempelen. Thuis verdween ik dan meteen met de schat naar mijn slaapkamer. Lezen vond ik fijn, maar het in de praktijk brengen van al die informatie, dat was pas echt hemels.
 

Het huis was al snel te klein

Al snel was het huis van mijn ouders te klein en begon mijn passie zich ook te openbaren als ik op bezoek was bij anderen. Mijn ouders waren steeds enorm gegeneerd als ik staand op een stoel mijn vingertje langs de bovenrand van de kast haalde om even later triomfantelijk een bestoft vingertje tevoorschijn te toveren. De vrouw des huizes keek me daarop vaak verbaasd en al snel met een giftige blik aan. Terwijl mijn vader binnensmonds mompelde ‘ach, laat haar maar’ liep de vrouw des huizes kersenrood aan van verontwaardiging als ik vervolgens mijn neusje achterna liep om de schoonmaakmiddelen te vinden, meestal in het gootsteenkastje. Tevreden ging ik daarna aan het werk en ik rustte niet voordat alles blonk. Mijn ouders werden na het bezoek uitgezwaaid door een verdwaasde huisvrouw, haar onthutste echtgenoot en hun met stomheid geslagen kinderschare. Bij sommige kennissen van mijn ouders werden we daarna nooit meer uitgenodigd, anderen waren een stuk hartelijker.
 

Duizend-en-een dingen

Ook nu nog kun je me niet blijer maken dan door me een stofdoek in de hand te drukken of een emmertje sop. Die geur, ach, ik begin al te zwijmelen bij de gedachte alleen al. Neem me niet kwalijk! Standaard draag ik een duizend-en-een dingendoekje in mijn achterzak, want je weet maar nooit wat ik onderweg allemaal tegenkom. En het geluid van een stofzuiger klinkt me als muziek in de oren. Als het huis dan helemaal aan kant is moet ik bekennen, dat ik weleens stiekem een glaasje chocomel omgooi, gewoon om de dweil tevoorschijn te kunnen halen en met ritmische bewegingen de bruine vlek op te lossen in de allesreiniger. Ah, kippenvel!
 
df9ce21f499eeefbdaf9f39b570d5f53.jpg
 

Huishoudelijke mededelingen

Het mag duidelijk zijn; het huishouden is mijn lust en mijn leven. Huishoudelijke mededelingen kunnen dan ook een gevoelige snaar raken. De melding dat de chocopasta op is, kan me volledig uit mijn evenwicht brengen, maar dat is nog niets vergeleken bij de mededeling dat mijn favoriete beleg op is. Als ik helemaal geen aap meer in huis heb, stromen de tranen over mijn wangen. 
 
 
 

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.
10/12/2015 12:10

Reacties (0) 

Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden. Tallsay.com is onderdeel van Plazilla Ltd.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert