Weerzien en afscheid nemen.

Door Henie gepubliceerd in Verhalen en Poëzie

Weerzien en afscheid nemen.
Een waar verhaal. Een verhaal over een niet te winnen strijd, over een vechter, dapper maar een oneerlijke strijd, een verhaal van weerzien en afscheid nemen.

    2aef6072843616c2e3363c30ac15c3af_medium.


Weerzien en afscheid nemen.

Onze vrolijke schoonzus Petra. Altijd in voor een grapje.
Maar ook zo ingetogen. Er was altijd wel iets om over te praten, onderwerpen genoeg.

Toen werd ze ziek. Samen met haar dachten we dit is tijdelijk, dit knapt weer op. Maar dat deed het niet, ze werd zieker en zieker. Het ene na het andere onderzoek werd gedaan,
Er kwam niet zoveel uit...... er kwamen zinnen als u heeft het misschien wel te druk of het zit tussen uw oren.
Periodes van heel ziek zijn werden afgewisseld met betere  periodes.

Er werd toch een diagnose gesteld , na jaren en jaren van ziek zijn. Kanker, kanker in het kaak gebied.
De tumoren hadden haar hele hoofd veranderd in een mijnenveld.

Tja, zei ze wrang nadat ze de diagnose had gehoord, zat het toch tussen mijn oren!

Zomers verbleven ze altijd in Drenthe, op een camping had ze een pracht plek gecreëerd. Soms als we  onaangekondigd kwamen lag ze helemaal uitgeteld op de bank. Dan vernam ze ons niet eens. Maar als ze ons wel opmerkte veerde ze overeind en werd gastvrouw. Hoe gaat het ,het ging altijd goed.

Nou ja, ze had pijn heel veel pijn, maar daar had ze een doosje voor.

Hee zuster Hennie bekijk mijn medicijnen doosje eens, zit er nog iets leuks bij......
Het doosje was een hele grote doos, vol maar dan ook harstikke vol met medicijnen.
Het waren alleen maar medicijnen die met een beetje geluk de pijn iets konden onderdrukken.

Weer praten we samen, maar nu over welke mogelijkheden er waren als pijnbestrijding maar ook over palliatieve sedatie.

Ze wist  hoe het werkte, had er over gesproken met haar huisarts en was van plan hier gebruik van te maken, mocht het zo ver komen. Maar zei ze, dat duurt nog wel even:

Ik  ben hier nog lang niet klaar!

Een vechter een doorzetter onvoorstelbaar, zoveel pijn zoveel verdriet,  maar zoveel wilskracht......

Vlak voor onze vakantie belden we met elkaar. Het gaat goed zei ze, ga jij Noorwegen nog  maar even onveilig maken.

En wij gingen op reis, want onze dappere Petra was nog niet klaar met leven…..
Op onze reis kregen we bericht dat ze zoveel pijn had, dat op haar verzoek de sedatie was gestart.

Dat betekend afscheid nemen.

De diepe slaap heeft uiteindelijk een natuurlijk sterven tot gevolg.
We zijn samen met de ANWB onze terugreis gaan plannen. Vanuit Bodø vlogen we naar Oslo en toen naar Amsterdam.

Er was een weerzien maar onze Petra was er niet meer

Petra, nog maar 66 jaar, vechter, dapper maar een oneerlijke strijd!

                                        Weerzien en afscheid nemen.

            4912d64d4979e2b77e96790f3dd12435_medium.

                               Petra † 2010 in liefdevolle herinnering.

Hennie 2010.

05/12/2015 13:15

Reacties (6) 

1
05/12/2015 19:48
Mooi beschreven! Ik hoop dat de herinneringen je nog altijd kunnen troosten!
Henie tegen Wimpie
06/12/2015 03:30
Ja dat doen ze, moet wel zeggen als ik dit weer lees dat het me wel weer even pakt....
Wimpie tegen Henie
06/12/2015 08:12
Sterkte hoor!
1
05/12/2015 16:27
triest.
1
05/12/2015 14:41
aangrijpend
1
05/12/2015 13:43
Heftig maar mooi geschreven, moet even slikken.
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert