Illegaal in Cambodja (1)

Door Zevenblad gepubliceerd.

Vooraf eerst even, om de politieke situatie in Cambodja in het midden van de jaren '90 te schetsen, een stukje uit Wikipedia:
'Na de verdrijving van het regime van Pol Pot door de Vietnamezen, hield de Rode Khmer nog jaren stand vanuit de Cambodjaanse jungle. In de jaren negentig had de Rode Khmer zich onder andere teruggetrokken in de Dongrekbergen. Ze werd gesteund door China en Thailand, en indirect door de Verenigde Staten die op deze manier Vietnam en zijn Russische bondgenoot wilde uitputten. De  communistische ideologie werd radicaal overboord gegooid en de communistische partij ontbonden, in de hoop goodwill bij de bevolking en het buitenland te kweken. De Rode Khmer verloor meer en meer steun en begon in de loop der jaren negentig uiteen te vallen. Verscheidene leiders liepen over en Pol Pot zelf werd door Ta Mok, een van de hoogste commandanten, wegens "wanbestuur" gevangengenomen in 1997. Negen maanden later overleed Pol Pot onder onopgehelderde omstandigheden.'

Wij waren helemaal niet van plan om naar dat chaotische land toe te gaan, te meer omdat de kommunistische Vietnamezen Westerse toeristen niet zonder visum toelieten, en dat kon, vanuit Thailand, toen wel enkele maanden duren.

Het was in het voorjaar van 1996.

Wij hadden vanaf Bangkok een busje voor een enkele reis naar Pattaya aan de Golf van Siam en (gelukkig maar!) één overnachting geboekt.

Na een nacht met wild gestomp en gebalk vanaf de nachtclub op de begane grond, gillende meiden in de kamers naast ons en een ochtend aan het overvolle strand, waar de blanke bierbuiken in de zon hun roes uitsliepen, af en toe liefdevol ingesmeerd met kokosolie door hun piepjonge Thaise 'vakantieliefdes' (maar intussen kleurend in 'all shades of red') hadden wij het eigenlijk al wel gezien.

875d1659f60d5706ebb83fdf32abaff2_medium.

Knetterende motorfietsen, karretjes die snert verkochten (ERBSENSUPPE!!!) en souvenirverkopers die je bij elke stap met plastic cobra's lastig vielen: dat was Thailand op z'n smalst. Niks voor ons.
Wij besloten verder naar het Zuiden te gaan. Wij pakten de kaart en vroegen ons af of Trat, een provincie 250 km verder zuidelijk, iets voor ons was. Daar had je een aantal mooie natuurreservaten langs de kust.

Aan de tafel naast ons zaten twee Duitsers, een jonge en een oudere man - niet het gebruikelijke kegelclubvolkje - koffie te drinken en mee te luisteren. Wij spraken ze aan en vroegen of ze wel eens verder in het Zuiden geweest waren.
Het bleken twee edelsteenhandelaren uit Berlijn te zijn, vader en zoon, die verder naar Chanthaburi (Moon City) wilden: het centrum van de Thaise edelsteenhandel, met weliswaar uitgeputte mijnen maar nog steeds een drukbezochte markt met een overvloed aan saffieren, robijnen en halfedelstenen. Wij hadden er al wel van gehoord maar waren er nog nooit geweest.
Ze hadden een grote jeep waarin nog voldoende plaats was en wij mochten, als wij wilden, de volgende ochtend met hen mee. Na een telefoontje vanaf de receptie was ook gauw een hotel geregeld. Wat een meevaller!

Wij arriveerden er de volgende namiddag, na een comfortabele reis van enkele honderden km's door een wisselend landschap van bossen, bergen en veel doerian- en ananasplantages.
Het hotel was goed en onze stemming opperbest. Vaak zijn het inderdaad  toevallige ontmoetingen waar je het meeste plezier aan beleeft. Onze nieuwe vrienden kwamen ook vaak naar vakbeurzen in Amsterdam en Antwerpen om in te kopen en spraken zelfs een aardig mondje Nederlands en Vlaams. Gewoon aardige mensen.

De Khmer Rouge

Wij zagen ze al dezelfde avond op straat, in de supermarkt, later ook in de hotelbar: woest ogende kerels met bandana's, in khaki kleding met militaire laarzen. Ze zagen er niet echt vertrouwenwekkend uit, maar ze gedroegen zich verder keurig. De twee 'Berliners' stelden ons lachend gerust: het waren Rode Khmer die sigaretten, corned beef in blik, benzine en sterke drank kwamen inslaan: dingen die in het Westen van Cambodja in die tijd niet te krijgen waren. Er was op dat moment nergens een controlepost: ze kwamen gewoon met hun gammele jeeps vanuit de bergen over de grens om boodschappen te doen. Ze verkochten edelstenen uit Cambodjaanse mijnen aan plaatselijke handelaren en met de opbrengst betaalden ze hun inkopen. De Thaise autoriteiten lieten ze gewoon begaan en niemand keek er raar van op. Het was immers gewoon 'handel'.
De Killing fields waren inmiddels al bijna 20 jaar geleden, en deze jongens hadden die tijd hooguit als pubers meegemaakt.

Ze namen ook regelmatig toeristen mee over de grens, tegen betaling, voor meerdaagse trips door de rimboe naar oude tempelruines, zelfs tot naar Angkor Wat: de oude Khmer hoofdstad die helemaal aan diggelen lag. Wij spitsten de oren en keken elkaar aan: dat leek ons wel wat.

eaacf352fbf8cacab6889e2dac69ebc6_medium.

Men verzekerde ons dat tot dusver alle toeristen die met hen meegegaan waren veilig en vol verhalen weer teruggekomen waren. Je moest je alleen niet door een Vietnamese patrouille laten pakken, dan was je de sjaak en kon je voor illegale grensoverschrijding voor maanden de bak in draaien, maar dat was nog nooit gebeurd. De Vietnamezen zaten vooral in het Oosten en in de regio rond Phnom Phen, en met incidentele verspreide patrouilles wisten die jongens wel raad...

Wij sliepen er een nachtje over en de volgende ochtend bij het ontbijt hakten wij de knoop door. Wij gingen naar Cambodja.
In de middag sloegen wij spijkers met koppen met één van de bazen van de Cambodjanen (die overigens redelijk goed Engels sprak!) voor een tocht per jeep van drie dagen, voor 100 $ in totaal, inclusief alle maaltijden. Voor Angkor Wat konden zij ons geen garantie geven, dat hing af van de aanwezigheid van Vietnamese eenheden daar in de buurt, maar oude tempels waren er ook in de bergen meer dan genoeg.
De volgende ochtend haalden ze ons op, met een soort pickup truck met een dekzeil, die verdacht veel op een buitgemaakt Amerikaans legervoertuig leek. De chauffeur heette Bingh en die had er zo te zien zin in.
Wij ook.

Wordt vervolgd.

02/12/2015 19:12

Reacties (1) 

04/12/2015 19:22
spannend, op naar het vervolg :)
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert