Indonesische avonturen (2) Bandoeng v.v.

Door Zevenblad gepubliceerd in Persoonlijke ervaringen

Dit is het tweede deel van het drieluik over onze belevenissen op Java.

Na het ontbijt haalden wij onze bagage uit de kamer, die wij gelukkig beperkt hadden tot twee weekendtassen met slechts het allernoodzakelijkste (de koffers hadden wij al in Bangkok achtergelaten), rekenden af bij de balie van het hotel en vonden de Neckermannbus op het parkeerterrein. Er waren van het reisgezelschap slechts 14 middelbare bleekneusjes overgebleven, zo te zien had de rest (vier personen) van de rondreis afgezien. Wij waren dus een welkome aanvulling voor de organisator en, zo leek het haast, de enigen die er nog echt plezier in hadden.

13b5a0f840fe1e82c2f538b624bb6f43_medium.
Onderweg genoten wij van het uitzicht: de bergen, de rijstvelden en de dorpjes langs de weg. Niets op de wereld is zo indrukwekkend groen als jonge sawa's in de zon!

Onze eerstvolgende stop was bij de Tankuban Prahu, een nog steeds actieve vulkaan die de vorm van een omgekeerde boot heeft: dat is ook de woordelijke vertaling van zijn naam.
Het was een behoorlijke klim naar de krater, zelfs vanaf het hoogst gelegen parkeerterrein. Maar eenmaal over smalle junglepaden aan de rand van de veilige zone aangekomen was het uitzicht adembenemend - alleen een beetje verpest door de intense zwaveldampen die je bij vlagen in je neus kreeg: wat stonk het er naar rotte eieren! Toch zou dit uitstapje achteraf een van de hoogtepunten van ons Javaans avontuur blijken te zijn.

Wij bleven er vlakbij slapen in een goed verzorgd hotel - de naam is mij helaas ontschoten. In de avond werden wij getrakteerd op een Javaanse rijsttafel met alles wat je maar bedenken kunt: gedekt en berekend voor 18 personen. Behalve de Neckermann-akela en de buschauffeur waren wij de enigen die er volop van konden genieten: de rest van de groep zat er wat bleekneuzerig en stilletjes bij, met een sneetje wit brood, een schepje witte rijst en slappe thee, nog steeds geteisterd door de naweeën van de Thaise darmperikelen.

Wij aten ieder voor tenminste drie: zelden hebben wij ons zo onbeschoft volgevreten. En lekker dat het was...

De volgende ochtend ging de reis verder naar Bandung. Een heerlijk oord, vrij hoog gelegen en met een prettige middagtemperatuur van ca. 25 C. Wij hadden een kamer in het Savoy Homann: een prachtig oud hotel met alleen maar ruime suites, een schitterende binnentuin en een restaurant met een wereldwijd vermaarde chefkok. Wij boekten er meteen een nachtje bij, want 'Neckermann' vertrok de volgende ochtend al oostwaarts, richting Soerabaja. Daar hadden wij helaas geen tijd meer voor, want wij moesten nu weer op eigen houtje terug naar Jakarta zien te komen. Onze vlucht naar Singapore was gereserveerd voor zaterdagavond laat. Wij hadden dus nog 3 dagen over.
Via onze 'roomboy' kwamen wij in contact met zijn oom (?), die een goede grote auto had en een ervaren chauffeur was. Die zou ons voor 50 gulden p.p. over de Puncak pas naar Bogor brengen. Daar hadden wij vanuit het Savoy Homan al vast een kamer in het mooie oude hotel Salak laten reserveren.
Na een avondje rondstruinen op de nachtmarkt in Bandoeng en een voortreffelijk laat diner en vroeg ontbijt bij Homann stonden wij de volgende ochtend klaar bij de balie en wachtten op onze chauffeur.
Die kwam op tijd, in een grote Amerikaanse slee, gooide onze tassen in de kofferbak en wij overhandigden hem de afgesproken 100 gulden.

Alles leek naar wens te gaan - tot een paar straten verder.
Daar stopte onze 'private driver', stapte uit en belde bij een voordeur aan. Uit die deur kwam vervolgens een jong stel met twee kleine kinderen, zo tussen drie en vijf jaar, allemaal met bagage. Het bleek dat die ook naar Bogor wilden.
Protesteren hielp niet: wij hadden kennelijk niet bedongen dat wij de enige passagiers zouden zijn. Bovendien begrepen wij dat de bijkomende passagiers familie waren en dat die gratis mee gingen reizen: op onze kosten natuurlijk.
De man ging op de passagiersstoel zitten - wij moesten inschikken op de achterbank en de vrouw met de twee koters kwam naast ons plaats nemen. Daar zaten we nu al met z'n vijven.
Hetzelfde herhaalde zich nog eens bij een huis aan de rand van Bandoeng: daar stapten nog eens een man en een vrouw in. De man ging gelukkig naast de andere rechts vóór zitten, maar de vrouw kwam bij ons op de achterbank: ook familie die mee naar Bogor wilde. Ze waren allemaal in uitgelaten stemming, schudden onze handen en bedankten ons - zo leek het in elk geval - voor dit leuke uitstapje. Zo begon onze reis naar Bogor, met in totaal negen personen in één auto. ;))

Gelukkig ligt de route over de Puncak behoorlijk hoog, dus met de temperatuur viel het tussen de theeplantages behoorlijk mee.

eb3c3232ca42baa065babd2b5ad81a6d_medium.

Enerzijds was het natuurlijk een drama, vooral met die opgewonden kinderen die ongegeneerd behalve bij de twee dames ook bij ons op schoot gingen zitten, anderzijds moest er voortdurend iemand plassen, zodat wij om de haverklap stopten en even konden rondkijken en onze ledematen uit de knoop konden halen.

In de kampongs onderweg werd regelmatig fruit en frisdrank ingeslagen en ook met ons gedeeld: zo waren ze dan ook wel weer.

Het was een prachtige route, maar behoorlijk druk. Af en toe een bijna-ongeluk door inhalende tegenliggers of onverwacht achter een scherpe bocht gestrande vehikels op de weg. Gelukkig kon onze privéchauffeur daar (scheldend en tierend)  mee uit de voeten.

Tegen de avond bereikten wij Bogor. Het gezelschap nam uitbundig afscheid van ons, bedankte hartelijk voor het ritje en zwaaide enthousiast naar ons toen wij - doodmoe - achter de deuren van Hotel Salak verdwenen.

Wordt vervolgd.
 

 

 

02/12/2015 19:02

Reacties (6) 

1
12/08/2019 21:59
whaw, wat een belevenis: met 9 in een autootje :-)

En het was inderdaad dezelfde vulkaan waarover ik eerder vertelde. Leuk hé :-)
Fijn om jouw ervaringen te lezen :-)

Zo te lezen, kwamen jullie al van Thailand? Wij waren daar ook en ik dacht daarover ook eens wat artikelen te schrijven. Maar de foto's werden nog genomen met een fototoestel met filmrolletjes :-(
1
12/08/2019 22:53
Ja, de onze ook. Digitale camera's waren er toen nog niet zoveel.
Ja, het was me wel een weekje daar, met het suikerfeest en al.
1
12/08/2019 23:01
zo te lezen wat dit wel een onvergetelijk weekje hoor.
1
03/12/2015 19:21
wat een avontuur en lekker gegeten zo te lezen
1
03/12/2015 13:34
Hahaha, met z'n negenen in een autootje. Toch had ik zo met je geruild, want ik herinner me een ritje op Java, waarbij we met in totaal 10 toeristen in een comfortabel busje, maar met een jonge kamikazechaufeur die achteraf bezien misschien niet eens over een rijbewijs beschikte door het krioelende verkeer van het eiland crosten. Mijn medereizigers hadden bij aankomst weinig vakantiekleur meer op hun gezicht en ikzelf moest met geweld mijn pauselijke neigingen bedwingen.
1
03/12/2015 00:20
Heel mooie reisbeschrijving. Ja koken kunnen ze in Indonesie. Heb daar van vroeger heel wat mooie recepten van overgehouden.
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert