Indonesische avonturen (1) Afdingen in Jakarta.

Door Zevenblad gepubliceerd in Persoonlijke ervaringen

Het is al wel weer even geleden - in 2000, vlak voordat de Euro werd ingevoerd. Wij waren met z'n tweeën van Singapore op de bonnefooi  naar Jakarta gevlogen om in een weekje het eiland Java te verkennen. Wij kenden Zuidoost-Azië inmiddels heel goed maar waren nog nooit in Indonesië geweest.
Als niet-moslims hadden wij geen idee dat wij net aan het eind van de Ramadan arriveerden, en onze plannen sneuvelden, wat vervoer betrof, in een ware interne volksverhuizing.  
Er was geen binnenlandse vlucht meer te boeken, de treinen waren afgeladen vol en zelfs 'taksi's' of private cars (met chauffeur) waren nergens meer te krijgen. Het was net alsof elke Javaan bezig was zich van de ene hoek van het eiland naar het andere te verplaatsen. Het suikerfeest!
Een hotel hadden wij gelukkig al geboekt, voor 2 nachten. Wij doen dat altijd samen met de vlucht: de bekende stop-over regeling. Daarmee kan je voor maximaal 3 nachten tegen een beschaafde prijs in hetzelfde hotel verblijven waar ook de crews van de luchtvaartmaatschappij overnachten. Je bent dan verzekerd van een redelijke service, schone kamers en een American Breakfast. Zonden tegen deze standaard kun je bij de airline melden: dan krijgt de hotelketen ongenadig op de kop.
Ons hotel was het Gran Sahid Jaya, aan de rand van het centrum, toen nét nieuw en van alle gemakken voorzien.

0e693f096497027ad2009deccff9bbe4_medium.

De eerste dag renden wij als gekken door het centrum om ergens bij een travel agency  vervoer voor de komende week te regelen, maar zonder succes.    

In de middag kwamen wij ook in de slums terecht: net als door Lucifall beschreven.
Je hoefde alleen maar je neus achterna te gaan: een vreselijke stank, bij ca. 35 graden C, na enkele hevige regenbuien. Ze kieperen inderdaad alle afval op straat neer, liefst aan de overkant bij de buren, en het vocht dat er doorheen sijpelt zoekt overal de laagste plekken van de weg op. Er lagen opgezwollen dode honden en ratten tussen, vuile luiers en etensresten, papier en vooral veel plastic. Er is geen vuilnisophaaldienst, het enige wat de stad doet is af en toe met een sproeiwagen langs de vele kilometers doorlopende vuilnisbelten te rijden en met formaline te spuiten.

Daar lopen de talrijke kinderen dan blootsvoets doorheen. Toen begon ik mij af te vragen waarom de bewoners daar zelf niets tegen doen: zo te zien hebben ze toch verder geen dagbesteding anders dan op een bankje voor de deur te zitten en naar de rotzooi te kijken. Waarom niet één grote bult aan het eind van de straat? Wel een aantal stappen verder lopen, maar geen rotzooi voor de deur. Maar dat zal wel te Nederlands gedacht zijn.

Geen vervoer dus, openbaar noch particulier.
In het hotel kon ook niemand iets voor ons doen, dus wij stelden ons tandenknarsend in op een verlengd verblijf dat volgens de manager dan wel het dubbele moest kosten van wat wij aan de airline betaald hadden.

Onze koelkast op de kamer was goed gevuld: propvol met pijpjes Heineken, voor 9 gulden per stuk. Aan de hotelbar kostte een glas 6 gulden, nauwelijks gekoeld en met een schuimkraag van zeker 4 vingers breed, exclusief tax en fooi.

Maar wij zijn nooit voor één gat te vangen. Wij hadden al lang gezien dat er direct na het invallen van de duisternis overal rond het hotel stalletjes (op wielen) en karren als paddenstoelen uit de grond verrezen, en dat daar behalve eten, fruit en souvenirs ook drank verkocht werd. Pijpjes Heineken onder meer, gekoeld in emmers met ijswater, voor 5 gulden per stuk. Ha! dat was bijna de helft.

Na de handel vanuit een afstand een poosje gevolgd te hebben kregen wij al gauw door dat er afgedongen werd: één pijpje voor 4 gulden en drie voor een tientje. Dat scheelde behoorlijk. Geen wonder dat de toeristen hier hun bier kwamen halen. Na heel wat soebatten kregen wij 4 pijpjes voor 12 gulden: dat was even andere koek dan 36 in het hotel.
Ik telde 12 gulden af (D-mark was ook goed overigens) en wilde de plastic tas met het gekoelde bier in ontvangst nemen. Maar de verkoper hield de tas stevig vast.
Hij gebaarde dat wij méér moesten betalen. Niet begrijpend staarden wij hem aan. Ik zei: 'Vier maal drie is twaalf!' 

' Ja', zei hij, 'maar 'Botul' vijf!' En hij stak de 'high five' op.
Een oudere man ging zich ermee bemoeien en legde uit dat wij ook 'Botul' (statiegeld dus!) moesten betalen. Het statiegeld was 5 gulden per pijpje.

Die jongens wisten natuurlijk precies dat de meeste toeristen de volgende ochtend vroeg weer vertrokken, en de tentjes gingen pas rond 18 uur 's avonds weer open.

Mispoes. Zouden ze ergens anders ter wereld ook 5 gulden statiegeld vragen? Wij lieten het bier maar voor wat het was. Ik laat mij niet zo graag beduvelen.
Wij dropen af en draaiden op de kamer een litersfles Johnny Walker, meegebracht uit de duty free shop in Singapore, de nek om. De ijsblokjes in de koelkast waren overigens gratis.
Enerzijds hadden wij behoorlijk de p... in, maar anderzijds was er ook de genoegdoening dat wij ons niet hadden laten tillen. Wij vielen die avond lichtelijk aangeschoten in slaap.

De volgende ochtend raakten wij in de ontbijtzaal in gesprek met een blonde akela van Neckermann die een groepje Duitsers onder haar hoede had. Die zouden na het ontbijt vertrekken richting Bandoeng, met een eigen bus. Er was nog voldoende plaats in de bus, en er mocht achterin zelfs gerookt worden.
Ons vervoer naar Bandoeng was daarmee geregeld, en ook nog eens twee hotelovernachtingen, plus de maaltijden onderweg. Héhé....
Voor twee dagen was zelfs een groepje (zo te zien zwaar aangeslagen) Duitsers te verdragen. Die waren in Bangkok allemaal behoorlijk aan de diarree geweest en hadden geen praatjes meer.

Wordt vervolgd.

 

Stap over naar Essent

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Essent als energieleverancier.
02/12/2015 19:01

Reacties (5) 

1
03/12/2015 19:23
nou, niet zo'n aangename ervaringen, vooral dat vuil, gatsie.
1
03/12/2015 13:16
Jakarta, drie jaar voordat jullie erheen gingen, kon me destijds niet charmeren. Een lelijke stad, die we zo snel mogelijk achter ons wilden laten. Pfff.

Jouw ervaringen zijn al niet veel beter, lees ik.
1
03/12/2015 14:36
Dat wil iedereen die in Jakarta aankomt. Het is niets anders dan de toegangspoort tot de rest van Java.Ik denk ook niet dat het tegenwoordig veel anders is.
Wij moesten er wel een nacht blijven omdat wij verder nog niets geregeld hadden.
1
03/12/2015 00:18
Roept herinneringen bij me op van lang geleden. Leuk geschreven verhaal.
1
02/12/2015 19:47
Ik weet niet meer wat ik de vorige keer zei, maar ik heb opnieuw genoten! ☺
Beetje last van heimwee ook.
Copyright © 2016 Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden. Tallsay.com is onderdeel van Plazilla Ltd.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert