Een wijntje drinken met je overleden hartsvriendin.

Door Lucifall gepubliceerd in Persoonlijke ervaringen

Een wijntje drinken met je dode hartsvriendin.

Vandaag is het 9 jaar geleden dat Luna aan haar grote reis begon. Dit artikel is herplaatst en 3 jaar geleden geschreven.
De titel noopt tot nadenken. Dat is iets wat ik onmiddellijk kan bevatten. Wat voor de één belachelijk in de oren kan klinken kan voor de ander werkelijk een bevrijding zijn.

6 december 2006

De eerste keer was het dat een dominee indruk kon maken op mij. Nadat tijdens de begrafenisplechtigheid hij eerst vertelde over hoe shocking ze was als ze in het dorp terugkeerde voor een familiebezoek door haar kleurige verschijning (op alle fronten) en hoe haar ouders daarom op hun hoofd gekrabd zouden hebben, kwam de emotie...
De man kon het vervolg van zijn speech nauwelijks uit zijn mond krijgen en hoorde je zijn adem stokken en zag je een traan over zijn wangen lopen.
Vier dagen lag jij daar, vier dagen, helemaal alleen, vier dagen..
 Een suikerklontje had mijn maatje kunnen redden.

Om een lang verhaal kort te maken

Na maanden in Griekenland gewoond te hebben kwam mijn vriendin doodziek terug. Nierproblemen door de diabetes. Ze had haar huis onderverhuurd, dus trok bij mij en mijn ex in.
Het werd voor haar ziekenhuis in en uit. Ik zat na 16 jaar op het eind van een energie-zuigende relatie. Na een tijdje was haar huis weer vrij en ging ze weer naar haar eigen plekje.
Een maand voor haar dood zou ik nog bij haar intrekken, omdat ik breken wilde met mijn relatie. Luna zou kort daarna verhuizen dus deden we dat niet. Als ze op het hofje zou wonen zou ik bij haar intrekken. Wat nou weinig ruimte! Met sommige zaken kunnen free Willies dealen..

Even afstand

Er kwam een woordenwisseling zoals je tussen goede vriendinnen kunt hebben. Ik vreesde voor haar gezondheid na al haar ziekenhuisopnames in combi met de manier waarop ze leefde. 
Ruzie.
We namen even afstand.
Ik nam me voor op de dag van de verhuizing met vriend aanwezig te zijn om te assisteren.
Een dag ervoor kreeg ik het ongelofelijke nieuws te horen.
Mijn wereld was stuk.
Ze was er niet meer.

Je beamde bij mij langs

De dag dat je zou verhuizen kwam je langs; ik zag je voor mijn geestesoog in een zegenwagen tussen de zeven Pleiaden. Je stem drong door mijn hele lichaam:" Sannie ik kan beamen nu"; beamen, dat wat we wilden als alleen de aardse afstand ons scheidde en wij al chattend via MSN zo vaak wensten elkaar even te kunnen aankijken; even... beamen.

21839805465e9238b5b519fc5fbd4eb1_medium.

Het eten was nog goed

10 dagen na haar overgang naar de andere kant deed ik haar laatste afwasje, toen we haar huis aan het ontruimen waren. 
Alles stond klaar in verhuisdozen. Hoe wrang. Door een verhuizing werden we maatjes voor het leven. Een verhuizing scheidde ons ook weer.
Neefjes, met handschoenen aan, droegen de bank waar ze op gestorven was, naar beneden.
De familie had spulletjes klaar gezet, zodat een ieder die er was een aandenken kon meenemen. 
Ik haalde een pan uit de koelkast. Het eten was nog goed...

Kapot

Schuldgevoel, zo intens.
De weg was ik kwijt. Het dagelijkse telefoontje tijdens het koken. Het delen. Kon niet meer. Geen afscheid. We hadden zelfs woorden.

Het is 1 april 2007.

Fools-day; de dag van de Dwaas, een dag die mij ligt, omdat ik ook blow als the wind, en flow op water. Een deel-dag met een dode in dit geval. Niet zomaar een willekeurige overledene, maar mijn beste vriendin. 

1 April
Met een fles rosé van het favoriete huismerk naar haar laatste rustplaats gegaan. Samen dronken we de fles karsenthee leeg. Ik een glas en zij ook één. Op hoofdhoogte goot ik dat glas leeg over de aarde aldaar. Ja haaaa Karsenthee. Ik maakte een afspraak: “morgen zet ik die stap”

Rosé was altijd karsenthee voor Luna. Onze favo.

Op 1 April bezocht ik ook haar moeder, die in de war was en al een tijd in een verpleeghuis gescheiden van haar man woonde. Ze kende mijn naam terwijl ze mijn maar een paar keer gezien had (Luna kwam van oorsprong uit de andere kant van het land) en wist me ook te vertellen: “ jij was een goede vriendin van Luna.”
De moeder was zeer gereformeerd en had immer discussies met haar dochter over geloofszaken. Totdat moeders naar Jeruzalem geweest was en in het meest heilige bouwwerk de 12 astrologische symbolen had gezien. Haar moeder kende ik als bijzonder vroom en als dame van de 3R's.
Ik moest haar Gerda noemen en ze vroeg me...” Gaan we effe een pafske doen en wil je een glaasje karsenthee. “
Die woorden uit haar mond...

Ik nam een besluit.

Morgen doe ik de DRIFT! en volg mijn hart.
De volgende dag vertrok ik met mijn tentje naar Ruigoord. Een huis van vier verdiepingen achterlatend.
Ik was nog geen outlaw hoor. Mijn persoonke betaalde de huur nog enzo en ging ook dagelijks naar mijn werk. Maar verkoos dus een tent. 8 maanden leefde ik als stadsnomade en kwam daar mijn huidige levenspartner tegen, die ook zijn wereld ontvluchtte en een tent verkoos.

28/05/07 schreef ik je een brief vanuit mijn tentje

Ik stuur een brief naar de zeven Pleiaden
Om Luna op de hoogte te brengen van mijn daden
Een half jaar precies
Ben je nu aan de andere kant
Ik nu hier op Vurige Tongen
Poëtisch genot, vaak samen bedwongen
Weet je nog bij me
Lachend kijk je op me neer
Vanuit de Pleiaden
Naar de reden hoef ik niet te raden
Je ziet me nu als de regenboog
zo vrij
Ongekooid blij
Het gaat mij voor de wind
Ik zoek niet meer ik vind

Bijna 6 jaar ben je er niet meer en toch zijn onze gedachten iedere dag nog even bij elkaar.
Iedere keer als ik naar de maan kijk,ben je weer even bij me, naast me en in me en weet dan zo zeker dat ooit er weer een dag zal komen, dat onze paden weer zullen kruisen.
Want ook nu verschaf je mij nog steeds raad als ik het even niet meer weet. Soms beamen we even...

 Misschien dat een afscheid daarom nooit voor ons was weggelegd...

 

f808566aa516a928008fd6b3154e3117_medium.

 afb. Eigen glasschildering: "eeuwige verstrengeling" (Eigen werk)


Voor Luna: more than words

Symbolische expressie
weg naar creatieve vrijheid
dichtgetimmerde munthokjes
een gleuf wisselt brief in munt
als een vredige concessie

Als een versleten trouwring
Door de scheiding diep bekrast
is ‘ik hou van jou’ nog gezegd?
Of verloren die woorden betekenis
Op de weg naar vereenzaming

Samen alleen tot kunst verheven
Je zei toch steeds ik hou zo van jou
Dacht je daar nu al mee te fiksen
Er is toch ook een andere manier
Om de liefde te overleven

Niet woorden tonen wat je voelt
Als een hart zo diep is geraakt
Dingen worden niet nieuw gemaakt
Doordat je zegt ik hou van jou
En mijn hart slechts tot ijs afkoelt

Sluit je afwachtende ogen
Reik me je hand en raak me aan
Hou me vast en ga nooit meer weg
Samen waren we daar ik mis je
Door de tand des tijds bedrogen

Flower power rockt niet meer
De één dansend in het licht
En d’ander in het donker
Toch raken we elkaar nog steeds
Vinden we elkaar keer op keer

Slechts dat gordijn scheidt ons nog
Steeds dunner zal dees worden
Leven of dood t’is gespleten
Eigenlijk een groot gezichtsbedrog
Dat hebben we immer geweten

Ik hou van jou
Meer dan woorden kunnen zeggen
De streling die’k nog voel
In het diepste van mijn hart
 Daarmee kunnen wij grenzen verleggen

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.
28/11/2015 09:11

Reacties (4) 

1
30/11/2015 17:32
wat een ontroerend verhaal
Heel mooi geschreven
1
28/11/2015 13:00
Nog steeds prachtig en ontroerend. Ik herinner me dit verhaal nog goed.
1
28/11/2015 12:49
Het tragische onderwerp subliem en in ontroerende bewoordingen geschreven.
1
28/11/2015 09:33
Denk aan je vandaag.

Dit is echt prachtig geschreven.

She shines out there.
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden. Tallsay.com is onderdeel van Plazilla Ltd.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert