Boismont 13, volg de hand die wijst

Door San Daniel gepubliceerd.

Islamitisch%20onderwijs.jpg

Achmed haalde de oordopjes uit zijn oren en borg de draadjes op in de broekzak van zijn jogging broek.. Hij drukte op het knopje van zijn mobieltje dat nu weer telefoon werd en liep tevreden bij te komen van de sprint die hij net getrokken had. 'Volg de hand die wijst, volg de hand die wijst,' klonk het nog na in zijn hoofd.  'Inderdaad,' dacht hij met enig trots, 'volg de hand die wijst.' Joggend was hij door het park gekomen en ineens had hij om zijn as gedraaid en was zigzaggend sprintend naar de uitgang gerend. 'De sleutel naar het paradijs ligt in mijn handen'.  en hij voelde met zijn linkerhand onbewust naar zijn rechter heup waar de gordel zou eindigen in een lus waar hij hard aan zou moeten trekken.  Zij hadden alle drie een namaak gordel om mogen doen. De helden ceintuur, zoals de imam dat noemde. 

Hij had veel geleerd sinds zijn meester op de lagere school hem naar de Madhhab had gestuurd.' Jullie weten zo weinig over  de echte belangrijke zaken in deze wereld', had hij gezegd, terwijl hij rondkeek met een vurige blik. 'Meester Rasid,' had Ahmed gezegd,' ik weet niet wat u bedoelt met Madhhab'. Rasid keek met genoegen naar zijn leerling die een van echte leergierigen was op de lagere school en hij glimlachte even. Zijn ogen kruisten even die van Fatimah die haast met stille aanbidding naar Achmed keek en toen betrapt haar ogen neersloeg en haar hoofddoek even schikte.

Rasid had nooit een onderwijsakte gehaald, hij was als zij-instromer het basisonderwijs binnengekomen. 'Een zij-instromer was hij, iemand zonder diploma, die geacht werd vanwege eerdere ervaringen met enige begeleiding een vak uit te kunnen oefenen, al doende bij te leren en dan alsnog dat diploma te halen.' Hij glimlachte voorzich uit. 'Hij was nooit gediplomeerd geraakt.' Hij mocht voor de klas. Gediplomeerd onderwijzer ben ik nooit geworden,' dacht hij weer. Orde houden kon ik niet, begeleiding kreeg ik niet,. maar Ik vind leerlingen fantastisch. De imam die in het bestuur van de vierde Islamitische school zat had hem persoonlijk aangesteld.

images?q=tbn:ANd9GcSWpfUmKN8CIyW-6ozZX5r

'Achmed, Achmed,' sprak hij, 'geduld vriend van Mohamed' en het zal je verteld worden. 'Je weet wat een Imam is'? Iedereen knikte. 'Mooi', zei hij, 'voor de duidelijkheid zal ik toch zeggen wat of wie ik een Imam vind' Hij zag dat hij de aandacht had. 'Het is diegene die de gebeden leidt in de Moskee, maar het is soms ook diegene die aan het hoofd staat van de Madhhab en dat is de manier van ons denken, wij die Islamitisch zijn.' Dit vonden de kinderen leuker dan lezen en schrijven dat Rasid zien.  Gewoon als zandzakjes zitten en luisteren.

'Als je strict bij de Shia wet gaat,' vervolgde de man die nooit een akte gehaald had noch moeite deed om die behalen en er van genoot dat de klas aandachtig luisterde, 'dan is de Imam rechtstreeks door de eeuwen heen verbonden met het huis van Muhammad,' hij sprak de naam van de profeet op zijn Arabisch uit en daardoor is die onfeilbaar. wat hij zegt moet gevolgd worden want het is altijd de waarheid.'  Hij keek even naar Achmed,' dus jonge vriend van Muhammad, weet je nu wat de Madhhab is'?

Achmed ging staan. 'Iemand die aan het hoofd staat van de Islamitische manier van denken en er richting aan geeft,' zei Achmed en ging weer zitten. 'je hebt goed geluisterd oh dadel van de oases,' glimlachte Rasid.

'Er is een jonge Imam gekomen,' een reizende Imam, een man die bijna een heilige is en ik ken hem.' Rasid liet dat even inzinken. 'Hij kan van jonge mensen helden maken die aan de voeten van de grote profeet mogen zitten.' Ik wil dat de jongens van deze klas naar zijn uitleg gaan van de heilige teksten en ons er dan over vertellen in een spreekbeurt'. We slaan de taal en rekenles vandaag over en ik zal jullie vertellen over deze jonge Imam die vrucht is van het denken van onze grote profeet.' Er klonk instemmend gemompel en Rasid was al lang blij dat ze luisterden, 'hij had zelf een hekel aan lezen en schrijven en het rekenen was niet zijn sterkste punt.' maar bedacht hij zich,' hij was de hand die wijst.'

images?q=tbn:ANd9GcQIFCxyRZvHyDuIHI-4SC0

Zo had de ochtend zich gevuld met verhalen over jonge helden die het kalifaat weer aan het herveroveren waren.' 'ISIS', had Achmed trots gedacht na het rennen, 'hij droeg zijn steentje bij en als de Imam zei dat hij elke dag moest rennen zoals hij hen liet zien op filmpjes , zig zaggend van links naar rechts, dan zou hij dat doen.' 'Achmed strijder voor Muhammad en zijn kalifaat' en hij raakte even met zijn rechterhand zijn hart aan.

Bij de fontein nam hij een slokje water, 'binnenkort zou hij nooit meer dorst hebben' bedacht hij 'en hij zou zich laven aan de dis van de heiligen, JIHAD'

San Daniel 2015

 

lees ook deel 14

 

 

23/11/2015 18:04

Reacties (0) 

Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert