Aapmannen,Yeti´s, big foot of de Sasquatch

Door San Daniel gepubliceerd.

 

 Sneeuwmannen en aapmensen

In Noord Amerika in het gebied dat overloopt in Canada, is al sinds mensenheugenis een verhaal, een legende, een mythe gaande over een Big Foot het zou een beest zijn dat meestal tegen het vallen van de avond gezien wordt. Dat zou suggeren dat het om een nachtdier gaat. De sporen die van het wezen zouden zijn, wijzen op een wezen dat recht op loopt met een voetmaat van 60cm lang bij 20 cm breed.  Ik heb zelf een keer zo´n voetspoor gekruist in Noordlijk Alberta en heb er wijzelijk over gezwegen. Het beantwoordde aan de maat hier boven beschreven en was ongeveer 4 cm diep in harde sneeuw. Nu na vele jaren, weet ik haast zeker dat het niet door welk soort bekend beest dan ook gemaakt kan zijn geweest. Zo als ik het niet eens thuis verteld heb indertijd, zullen meer vondsten of sightings niet gemeld worden uit angst dat je niet geloofd wordt of belachelijk gemaakt wordt. Het UFO syndroom.

De indianenstammen van voor de reservaten tijd hadden verhalen over de Sasquatch of de Bigfoot. Enerzijds kunen deze verhalen gebruikt zijn als de zwarte Pieten cq Boeman  strategie om kinderen, zeker bij het vallen van de avond in de buurt van je teepee te houden, maar het zijn hardnekkige verhalen  die bij diverse stammen, in de staat Washington maar ook in Canada generaties herhaald zijn. Waarom zouden daar geen kernen van waarheid inzitten. Het Zwarte Pieten verhaal is een onzin verhaal, maar het feest van St Nicolaas heeft wel veel kernen van waarheid in zich.

Appeltjes van oranje (sinasappelen) , pruimen aan de bomen, sinterklaas kan komen. Rond December dan hangen in Spanje sinasappelen aan de bomen. De Sint zou dan ook uit Spanje komen rond die tijd, altijd.! Zijn knechten waren zwart en een veel voorkomende Spaanse naam is Pedro, synoniem voor Piet of Petrus.. Wij spreken nu over een Pedro negro, een moorse Pedro. Spanje is vanaf de 7de eeuw tot 1492 ,de val van Granada, Moors geweest. Toen de Spaanse koningen uiteindelijk de moren verdreven na 700 jaar reconquista, herverovering, werden de moren vaak als knechten, of slaafachtige afgebeeld en dom. We weten het nog wel van vroeger, de gesminkte Pieten hadden middeleeuwse kledij aan en spraken grammaticaal, dom, incorrect.: jij hier komen bij Sint...

Als de indianen zich in 1840 beklagen bij Elkhna Walker, die protestant missionaris was in het gebied Spokane,Washington, over  reusachtige haarmannen, die geacht werden cannabalistisch te zijn en die vanuit de hogere heuvels naar beneden kwamen in de winter en  de zalm uit hun netten stalen en soms een indiaan meenamen, die dan half opgevreten terug gevonden werd, dan hoefde je niet te twijfelen. Zoiets had plaatsgevonden! In ieder geval moeten er kernen van waarheid ingezeten hebben, waarom zouden zij zo iets aan hun dominee vertellen. Wat zou de winst zijn geweest van zo´n verzonnen verhaal?

onweerlegbare waarnemingen

In 1924 waren er de naweëen nog gaande van de goldrush, en mensen trokken naar het Noorden om hun geluk te beproeven en hun fortuin te maken. Één van deze golddiggers was  Albert Ostman, die in Britsch Columbia, Canada aan het zoeken, graven en aan het pannen was. Hij werd ontvoerd door iets dat je nu als Sasquatch zou beschrijven. Het was harig, het stonk en was ongeveer 2 meter 50 groot. Hij werd met slaapzak en al opgepakt over een schouder geslingerd en ontvoerd. Hij werd uren meegenomen en toen neergekwakt op een verheven plateau, daar waren nog een paar van die wezens. Hij hield zich dood en toen hij gelegenheid had ontsnapte hij. 24 jaar lang zweeg hij er over omdat hij vreesde dat hij voor gek zou worden aangezien. Op 64 jarige leeftijd toen er meer en meer verhalen over de Sasquatch naar voren kwamen vond hij het nodig om voor zijn sterven een verklaring af te leggen.

Die verklaring legde hij af in 1957 in het plaatsje Toba in British Columbia, het werd affidavit, gezworen voor een rechter, een verklaring onder ede. De rechter A.M. Naismith, schrijft dat Ostman na navraag en ondervraging  een man is die bij zijn volle verstand is en eerbaar en serieus in zijn gemeenschap bekend staat.  De gezworen verklaring werd gearchiveerd onder de: Canadian Evidence Act. Waarom zou Ostman zo een verhaal verzinnen en 24 jaar wachten om een verklaring onder ede af te leggen? Omdat, mijn inziens hij iets bijzonders had meegemaakt en het zijn plicht vond omdat mee te delen en niet mee naar het graf te nemen.

Ook in 1924 is er een gerapporteerd incident van Fred Beck, Net als een Ostman een gouddelver maar in een ander gebied. Fred Beck en vier mede gouddelvers werden ´snacht belaagd door wezens die zij als aapmannen omschreven. Zij hadden een hut gebouwd en na een paar dagen daar gebivakkeerd te hebben en gezocht te hebben naar mogelijke mineralen werd de hut tegen de schemering aangevallen door een groep aapmannen. Zij bekogelden de delvers met stenen en probeerden de hut open te breken. De delvers vuurden schoten af op de belagers en hebben tenminste van de belagers er één verwond. Sinds die tijd wordt het gebied. Apecanyon, Washington genoemd. De afstand tussen British Columbia van Ostman en Washington van Beck is nogal aanzienlijk, zeker in 1924. Het laat zich niet aanzien dat beiden apart van elkaar een verhaal verzonnen hebben, dat zo overeenkomt.

Er is aangifte uit 1941 van Janine Chapman uit Ruby Creek, en uit, u raadt het al, weer British Columbia die met haar kinderen het huis uitvluchtte toen een Sasquatch via de voordeur naar binnen wilde dringen. Zij schatte de bigfoot op 7.5 foot dat is 2 meter 30.

In 1967 legde RobertGimlin iets vast dat je als Sasquatch zou omschrijven in Bluff valley. De film is door veel technici beoordeeld en wordt als authentiek gezien, alhoewel hij spijtig genoeg van zeer slechte kwaliteit is. Er beweegt iets dat groot is en harig maar het kan van alles zijn. Mobieltjes nu vandaag de dag schieten betere filmpjes dan een hand 8 mm camera uit de jaren ´60

 De laatste onweerlegbare waarneming dateert van 2007, en is gemaakt door een jager in Ridgeway Pennsylvannia. Rick Jacobs zag een figuur dat afweek van wat hij ook maar ooit eerder gezien had en met een automatische camera kwan hij tot het plaatje hierboven afgebeeld. De boswachterij uit het betreffende gebied is van mening dat het om een zieke beer gaat. Ik zou zeggen bekijk het plaatje goed en vorm een eigen mening, het staat vast dat ook deze foto authentiek is.

Het is niet zo dat Big foot wezens, Sasquatchen en wat dies meer zij, alleen voorbehouden zijn aan NoordAmerika. In een niet zo ver verleden was er landbrug tussen Azië en NoordAmerika over de straat van Bering. Misschien verklaard dat, de Yeti, en opent het een verklaring voor het voorkomen in legenden zowel  in de Himalya´s als in Noord Amerika over ongeveer het zelfde beschreven wezen. Dat nog los van waarnemeningen. In 1921 werd de naam de verschrikkelijke sneeuwman geboren. Lieutenant Kolonel, Charles Howard Bury leidde een expeditie in de Himalya´s op een hoogte van 6 000 meter, toen hij sporen ontdekte die hij niet thuis kon brengen. Hij tekende op in zijn dagboek dat de  Sherpa gidsen meteen wisten te melden dat het sporen waren van de wilde man van de sneeuwvlaktes.

De gidsen verwezen naar het Lepcha volk, dat overigens nog steeds daar resideert, 30 000 in getal, die een gletscher wezen aanbaden. Het werd omschreven als: groter dan 2 meter, harig en aanbeden als God van de jacht, zijn wapens waren stenen en hij maakte een fluitend geluid. Het volk noemt de Yeti als een religieus icoon van voor de Boedhistische tijd.

In 1832 in the journal of Asiatic society of Bengal, staat een ooggetuigen verslag van een andere expeditie die in Noord Nepal op een, ja zeg het maar, een groot wezen stuitte. De gidsen zagen het als eerste en wezen het de expeditie leider, B.H. Hodgsons¡´s aan. Het was harig met een  geschatte grootte van 2 meter 40 en het vluchtte in paniek rennende op twee benen  de berg op en uiteindelijk raakte het buiten zicht.

In 1925 kwam een fotograaf, N.A. Tombazi, werkzaam als fotograaf voor de Royal Geographical Society, samen met leden van zijn expeditie een wezen tegen dat op ongeveer 200 yard (180 meter) afstand stond. Zij waren op dat moment op een hoogte van 4000 meter. Het was menselijk van aard met donker zwarte beharing met een geschatte grootte van 2 meter 20. Het was naakt, liep op twee benen en zij konden het ongeveer 1 minuut observeren voor het wegvluchtte. 

 Eric Shipton die de Mount Everst bedwong in 1952, stuitte op  voetspoeren die we nu als van een big foot zouden omschrijven. Hij maakte er foto´s van en samen met zijn medeklimmers nam hij de maat van de sporen. Zij waren bij benadering 60 centimeter bij 15 centimeter. Aan deze waarneming werd veel geloof gehecht omdat, Shipton een bekende Brit was en een held en waarom zou hij op een hoogte van 6000 meter zo iets in scene zetten?

In 1970 hoorde de bergklimmer Don Whillans een serie kreten die de aandacht trokken. De gidsen wisten te melden dat het om een Yeti ging. Toen de schemering viel zagen zij een donker vorm richting van het kampement komen. De volgende dag vonden zij nabij het kamp voetafdrukken van een big foot. een dag later konden zij op afstand een donkere vorm met de verrekijker volgen. Het duurde 20 minuten eer die vorm uit het zicht verdween. 

Aapachtige wezens, noem ze Yeti of Sasquatch, beperken zich niet alleen tot Azie en Amerik, maar zijn ook gesinaleerd in de Amazone regio. In 1920, in Zuid Amerika, was een land en mijnbouw Ingenieur, Francois  De Loys, uit Zwitserland bezig met een exploratie expeditie tussen Venezuela en Colombia. Zij sloegen hun kamp op naast de Tarra rivier. Van een afstand kwam twee wezens aan, die zich op twee benen voortbewogen, harig, donker huid  en over de 2 meter groot.

Zij gromden en maakten fluit geluiden en wilde gebaren terwijl ze op hen afkwamen. Omdat de Loy vreesde voor de veiligheid van de groep, schoot hij het mannetjes wezen dood. Het vrouwtje vluchtte weg. Op twee benen. Dichterbij gekomen en bij nader onderzoek begrepen de mannen dat zij een vreemd wezen hadden geschoten. Het beest had 32 tanden, waar apen 36 hebben, maar het leek nog het meest op een aap. Het miste ook een staart. Zij zette het lijk overeind op een krat en maakte een foto van het wezen, door ondersteuning va een stok onder zijn kin. Merkwaardig genoeg  is dit de meest duidelijke foto ooit gemaakt van zo´n wezen. Zij lieten het beest achter en trokken verder. Pas in 1929 ,na zijn pensioenering, melde Loys het voorval. Het Loys wezen heeft een hoger voorhoofd dan apen en borst wijkt af van de apenbouw.

Het is bijzonder te noemen dat welke oude cultuur je ook neemt, waar dan ook ter wereld, er altijd mythen zijn over wezens die noch aap, noch mens zijn en zich verscholen houden in onherbergzame gebieden. Het is mijn inziens te hardnekkig om verworpen te worden als onzin, er moet een kern van waarheid.in zitten.  Het is ondenkbaar dat er een collectieve onuitgesproken afspraak is, een samenzwering, door de eeuwen heen en niet plaatsgebonden om zo´n verhaal te verzinnen.

Oppassen voor hen met grote voeten... San Daniel 2012

.Lees ook door op de link te drukken: 11 oktober dag van het meisje

 

21/11/2015 22:53

Reacties (0) 

Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert