Door Noah Von Grimm gepubliceerd in Verhalen en Po√ęzie
Hij keek naar me, met die hongerige ogen. Die donkere ogen die al even donkere tijden meemaakten. Hij was een standbeeld, uitgehouwen door jarenlange wind tot in de perfectie. Hij was als een oase in het vuurhete zand. Mijn mond viel een beetje open, zonder dat ik het echt doorhad en mijn blik stond op hem vastgeroest. Ik slikte...
102
4
01/02/2017 18:45
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert