Happy hour bij Bamboo

Door Kijk Op Het Nieuws gepubliceerd in Verhalen en Poëzie

Om 11 uur op zaterdagmorgen gaat de wekker af. Althans de mobiele telefoon met wekkerfunctie met het van internet gedownload hanengekraai waarmee ik dacht graag wakker te willen worden. Zo leuk landelijk, dacht de stadsmens in mij. 11 uur zaterdag dus. Ik lijk wel gek dat ik op zaterdag de wekker heb gezet. Met moeite kan ik mijn ogen open houden. Mijn hoofd bonkt dat het een aard heeft. Ik stap uit bed en doe de gordijnen open. De thermometer geeft al 29 graden aan. De regen tikt nog lichtjes op het platte dak naast mijn slaapkamer. Zo te zien heeft het flink geregend vannacht. Als ik straks naar buiten ga moet ik niet vergeten de regenton leeg te scheppen. Op een tropisch eiland als dit overstroomt zo’n ton na een fikse regenbui al vrij snel.

Ik probeer me te herinneren wat ik gisteravond heb gedaan. Aan de glazen en de velen lege flessen die her en der liggen te zien moet het erg gezellig geweest zijn.

Ondertussen loop ik door de kamer en zie ik daar een hoop kleren liggen. Die zijn niet van mij. Het zijn namelijk vrouwenkleren. Daar ligt een rok, een topje en een slipje. De BH ontbreekt. Geen idee van wie die kleding is. Ik herken ze ook niet. Nogmaals probeer ik te bedenken hoe de vorige avond verlopen is.

Ik mag dan rare hobby’s hebben: Voetbal en bier drinken, bier drinken en voetbal. In vrouwenkleren lopen is er niet een van! Wat zou ik eigenlijk verder vandaag gaan doen. Het is zaterdag vandaag en eigenlijk staat er voor vandaag niets speciaals op het programma. Eerst maar eens op zoek naar koffie. Kijken of dat het bonkende gevoel in mijn hoofd een beetje kan verminderen. Zo koffie zwart en sterk. Altijd goed om een beetje mee wakker te worden.

Ik zet de radio aan. Hey Het Goede Doel met “In het Leven“. Die plaat heb ik zeker in geen 10 jaar tijd meer gehoord. Dat ze die nog draaien op de radio. In mezelf zing ik de tekst mee.

 

Ik zag je lopen, ik liep je voorbij en wou wat bedenken
Maar jij bedacht wat voor mij en zei:
"Loop maar mee, 'k woon hier maar even vandaan
En sta niet te twijfelen want anders blijf je maar staan"

Je zei "zwijg over liefde en denk niet aan geld
Een moment van geluk da's alles wat telt
In het leven"

We namen een taxi tot vlak bij je deur
Ik zocht naar m'n geld maar jij betaalde de chauffeur
Je zei "kom erin en let maar niet op de zooi"
En ik vond je aardig en jij vond mij mooi

 

Ik ging naar huis toe, 't was al licht
Ik zei nog "tot ziens" maar de deur was al dicht
Ik nam de bus gelijk door naar kantoor
Terwijl ik me afvroeg "waar deed ze 't voor"

Maar net als ik je uit m'n hoofd heb weggedacht
Ontmoet ik iemand die op jouw manier lacht
En als ik zomaar ergens een broodje eet
Ruik ik ineens weer de geur weer van je lichaamszweet

Jij stapt op elke bus, jij zit in elke bar
Ik ben niet ongelukkig maar iets in de war
Want in elke vrouw herken ik jou
En bij elke vrouw denk ik "nou"

Je zei "zwijg over liefde en denk niet aan geld
Een moment van geluk da's alles wat telt
In het leven"

 

Ik loop naar de douche en ga zo onder de koude straal gaan.

Nou ja dat lijkt stoerder dan het is hoor want hier op het eiland is het kraanwater nooit kouder dan 25 graden. Maar de koffie is heter, ik vloek als ik de koffie op mijn scheenbeen mors. Deze week is een drukke week geweest. Veel vergaderingen en dingen regelen. Niet echt mijn ding meer. Tegenwoordig probeer ik zo min mogelijk te vergaderen. In een vorig leven is vergaderen een noodzakelijk kwaad geweest, maar nooit mijn favoriete bezigheid. Te saai en te vaak met mensen erbij die het vergaderen tot een doel op zich hadden verheven. Ik vergader, dus ik besta, zoiets.
Maar afgelopen week was het wel nodig geweest. Er moest nog veel gebeuren voor die nieuwe club open kon gaan. Samen met Michael en Sandra had ik deze week wel een stap voorwaarts gezet.

Nog steeds komt er niets in mijn hoofd van de vorige avond. Hoeveel heb ik in hemelsnaam gedronken gisteren? Aan mijn kloppende hoofd te voelen best wel behoorlijk wat. Wat heb ik gedaan? Zijn er nog afspraken gemaakt? Even mijn zakken van mijn broek leegmaken. Ik heb altijd de gewoonte om op de achterkant van allerlei bonnetjes van winkels of parkeertickets aantekeningen te maken. Maar deze keer niet. Dat brengt me dus niet veel verder. Ik kijk op mijn horloge en zie dat het al half 12 is. Ergens bekruipt me een onrustig gevoel. Plotseling komt het besef dat dit helemaal geen vrije zaterdag is. Vanmiddag komen een paar zakenpartners uit Nederland. Ze komen om die deal van de te openen club af te ronden en ik heb afgesproken ze af te halen van het vliegveld.

De deurbel gaat. Ik loop naar de deur en doe open. Het is Sandra.

‘Ik kom even langs voor die meeting van vanmiddag, hoe laat is die eigenlijk?’ vraagt ze.

‘Om 5 uur’ zeg ik.

‘Kan het niet wat eerder, ik moet later nog weg.’

‘Nee, dat kan niet want dan is de KLM nog niet binnen.’

‘Waarom komen ze dan ook niet met Air France, die komt veel eerder’
‘Omdat dat duurder is en omdat je dan voor dag en dauw op Schiphol moet zijn om de verbinding op Charles de Gaulle te halen.’

Typisch Sandra. Zich willen bemoeien met zaken waar ze toch geen enkele invloed op kan hebben. Dat begint mij behoorlijk te ergeren. Ik probeer het niet te laten merken, maar twijfel of ik daarin slaag. Ze neemt een slokje van haar glaasje water en besluit zo te zien het er maar bij te laten. Ze ziet er goed uit vandaag. Zeker voor het tijdstip van de dag. En dat bedoel ik alleen maar positief, want later op de dag wordt mijn blik minder kritisch. Zeker na een uur of acht in de avond, gemiddeld gesproken.

‘Wie komen er dan? Zijn er nog mensen van het eiland bij?’
‘Ja, Mark schuift aan om de financiering en fiscale structuur te bekijken. Hij heeft nogal wat ervaring met financiering van overnames van bedrijven.’
‘Ik vind het een eikel’ zegt ze.
‘In Nederland zou ik hem er ook niet bijhalen, maar hier is de keus gewoon wat minder’ zeg ik en vraag me tegelijkertijd af wat Mark van deze verdediging zou vinden.
‘Heb je al gehoord dat hij weggaat bij dat accountantsbureau?’
‘Ja, dat heeft hij me gisterenavond verteld.’

Ineens schiet het me weer te binnen. Gisteren tijdens het happy hour bij Bamboo vertelde hij dat hij vorige week zijn ontslag had ingediend. Eigenlijk met als doel onmisbaar te worden verklaard en er een flinke opslag aan over te houden. Maar dat pakte anders uit. Zijn ontslag werd tot zijn verbijstering onmiddellijk geaccepteerd.

Het is een merkwaardig fenomeen, happy hour bij Bamboo. De bar gaat om vijf uur ’s middags open en het eerste half uur zijn alle drankjes gratis. Dat is een van de redenen waarom alle Nederlanders op het eiland dol op deze bar zijn. De tweede reden is dat iedereen voor eigen rekening drinkt, tenzij er uitdrukkelijk bijgezegd wordt dat het om een rondje gaat. ‘My tab’ zeg je dan.

Na half zes kosten de drankjes 50 Dollarcent, het half uur daarna één Dollar, enzovoort. Tot het acht uur is, daarna moeten er normale prijzen worden betaald. Maar dan zijn alle Nederlanders allang behoorlijk aangeschoten naar huis. Of anderszins naar de kloten.

In het seizoen komt de KLM drie keer per week naar St. Maarten. Het vliegveld, heeft maar één start- en landingsbaan en die is met net iets meer dan 2000 meter lengte eigenlijk te kort voor de 747’s waarmee de KLM hier naartoe vliegt. Te kort voor een normale landing, maar zeker te kort voor een start met volle kerosine tanks.

Daarom vliegt de KLM vanaf St. Maarten ook eerst naar Curaçao, 180 graden de verkeerde kant op, om daar te tanken. Na die tussenstop vlieg je dan, vijf uur na vertrek, weer recht over St. Maarten richting Amsterdam. Er zijn ook mensen die zeggen dat St. Maarten de tussenstop is op weg naar Curaçao, maar die zijn volstrekt in de war.

Ik zie dat het ongemerkt al laat is geworden. Ik moet me nog gaan haasten om op tijd bij het vliegveld te zijn. Vlug spring ik in mijn auto. Die rit naar het vliegveld gaat toch snel zo’n 50 minuten in beslag nemen en het is nog maar de vraag of ik het op tijd ga halen voor het vliegtuig gaat landen. Er hangt een tropische regenbui in het verlengde van de startbaan en daarom is het vliegverkeer een beetje ontregeld. De kleinere vliegtuigen hebben er niet zo’n last van, maar de grotere jongens draaien achtjes tot de bui is overgedreven. Ik bestel een wit biertje aan de vliegveldbar. Geen idee waarom ze dit bier hebben uitgevonden. Echt lekker is het niet. Maar het werkt wel goed tegen de dorst. Dat dan weer wel.

Ik schuil onder een parasol voor de regen. Zoals altijd staat de muziek veel te hard en hoor ik een zwaar vervormde ‘Gasolina’ door de speakers klinken. En als je die Gasolina dan ook nog ruikt. Ik zie Johan zitten, hij is piloot en ik heb hem al vaker hier op het vliegveld gesproken. Hij had vroege dienst vandaag zo te zien, want hij kijkt behoorlijk vermoeid uit zijn ogen.


‘Waar is de Air France?’ vraag ik hem. ‘Die had toch allang binnen moeten zijn?
‘’Die is uitgeweken, het zicht was te slecht.’

‘En de KLM?’
‘Die kan er elk moment zijn. Hij hangt al een half uurtje in de buurt. Heeft ook al een landing geprobeerd, maar afgebroken.’
‘Verwacht jij gasten dan’ vraagt Johan.
‘Ja, een paar, ze komen die overdracht van die club bespreken en zitten aan boord van de KLM’ zeg ik.

Een kwartier later zie ik de 747 ineens uit een wolk schieten. Ik zie hem vanaf links komen. Zo komen ze normaal gesproken nooit aanvliegen, maar zo heeft hij wel het minste last van die bui. Hij zit te iets te laag en ik hoor de motoren er gierend een tandje bij zetten. Even later ploft het vliegtuig op de landingsbaan. Wel een stinkende wolk verbrand rubber achterlatend. Ik neem afscheid van Johan.

Ik loop naar de aankomsthal en kijk naar de mensen die uit het luchthavengebouw komen. Ze zweten bijna allemaal uitbundig. Ze komen tenslotte uit koude airconditioned vliegtuigen en vlak daarna in 30 graden. Ach. En dan moeten ze ook nog slepen met –waarom heb ik dat toch allemaal meegenomen- bagage. Daar komen de eerste mensen uit Amsterdam. Je herkent ze altijd meteen aan hun knalgele ‘see-buy-fly’ tassen. Daar komen de eerste bekenden.

Hey daar heb je Gerard Joling, zal wel weer een of andere snabbel hebben vanavond hier. En is dat niet Mark Rutte. Dit eiland is geen gemeente geworden van Nederland, dus wat komt hij eigenlijk doen?

Wie zie ik nog meer. Wesley Sneyder met die eeuwige lach van hem. Volgens mij is hij nu definitief gestopt met voetballen. En daarachter heb je Jeroen Pauw. Even kijken of ik zijn maatje van de TV er ook bij zie. Ja, hoor daar staat ook Eva Jinek. Deze trip zullen ze toch niet als researchkosten voor hun programma boeken?

Wie komen er nu nog meer uit dat vliegtuig. Ik zie Beyonce! Altijd een prettig gezicht. Daarachter verschijnen de dreads en het lachende gezicht van Whoopi Goldberg. Naast haar staat David Letterman. Wat komt hij nu hier doen? Ik word gek!

Pas als ik Aaliyah, Willem Duys, Buddy Holly, Ayrton Senna, Harry Mullisch, Tupac Shakur, Michael Jackson en Amy Winehouse aan zie komen lopen, weet ik het zeker. Ik ben gek geworden. Tropenkolder.

Ik schrik wakker. Op de thermometer zie ik dat het in de slaapkamer 29 graden is. Ik doe de gordijnen open en kijk naar buiten. Het heeft flink geplensd vannacht. Ik moet straks niet vergeten mijn regenton leeg te hozen. De zon is al opgekomen en ik probeer me te herinneren hoe laat ik gisteren ook alweer naar bed ben gegaan. Met wie heb ik waarover staan praten? Hoeveel heb ik gedronken? Wat heb ik gedaan? Heb ik nog afspraken gemaakt? Meestal schrijf ik die meteen op. Straks even kijken of er nog ergens papiertjes met krabbels heb liggen.


Ik heb het gevoel dat ik dit als eens eerder heb meegemaakt. Een déjà vuutje. Een hersenfoutje. De hersenen proberen iets dat in het “nu” gebeurt op te slaan in een ander deel van het geheugen.

 

Morgen Absolut geen Wodka meer!        

 

08/09/2019 12:56

Reacties (1) 

08/09/2019 21:01
Leuk geschreven. Die Zweedse Vodka heeft er flink ingehakt ;-)
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert