Waardevolle handel in de woestijn

Door Compassie gepubliceerd in Verhalen en Poëzie

3a99932827dff348e84475eb259baf7a_medium.

In de oude Marokkaanse karavaanstad lijkt het leven soms wel stil te staan. Luister maar naar het eeuwige water dat door de beschutte palmenoase stroomt en zie de fijne zandkorrels die de atmosfeer permanent een zachte gloed geven. Zo is het nu, zo was het vroeger. Maar waren het eerder woeste handelaren op dromedarissen die met luxe goederen als saffraan, edelstenen en zoutkristallen de woestijnstad aandeden. Nu zijn het vrachtwagens en bestelbusjes die hier haastig hun lading met TV’s, mobieltjes en complete koelkasten lossen. Ook voorbijkomende bemiddelde toeristen van overal ter wereld zorgen voor een florerende lokale markt. Zo doet iedereen hier op zijn manier lucratieve zaken.

Door mijn reislust en voorkeur voor dit ongerepte land doorkruiste ik deze plaats twee maal. Allebei de keren dalend uit een hoge, koele touringcar en exact op dezelfde locatie, vlak voor een plaatselijk passagierscafé. Dat kan, niks bijzonders. Maar als ik de tweede keer opnieuw dezelfde bedelende vrouw met haar twee kinderen zie, stokt m’n adem. Is dit een déja vu? Staat ze hier echt weer? Ja, het is dezelfde gebogen, trieste en armoedig geklede vrouw met één kind op haar rug en een ander zich vasthoudend aan haar vale, zwarte jurk. De twee jongetjes tonen een even troosteloze houding, snotterige neusjes en een apathische blik. Ze zwerven hier elke dag, dringt het tot me door. Alsof alleen een dagelijkse aalmoes het gezin die avond een broodmaaltijd geeft.

Ik draai me om, kijk of ik de buschauffeur ergens zie maar loop dan zelf naar de grote laadruimte van de bus toe. Ongeoefend lukt het me om de witte klep te openen. Omstanders kijken en wijzen naar me. Onverschrokken zet ik door en zoek naar mijn groene rugzak. Ja, daar, hebbes! Ik trek m’n tas uit de bus, open het koord aan de bovenkant en laat m’n hand snel zoekend door m’n bagage gaan. Gevonden. Alles achteloos achterlatend loop ik terug naar de bedelende familie. Opnieuw zie ik vele nieuwsgierige blikken op me gericht.

Ongegeneerd spreek ik de vrouw met wat Franse woorden aan. Ze knikt. Ik buk en open m’n gevulde vuist voor het zicht van het oudste zoontje. De eerst nog verbaasde oogjes beginnen te glunderen. Ook zijn moeder lacht. Samen blazen we het plastic op tot een paar feestelijke ballonnen. De felle kleuren schitteren tegen de pastelkleurige achtergrond. ‘Merci, merci’ herhaalt ze en schudt me enthousiast de hand. Dan, abrupt, pakt ze haar spullen bij elkaar. Kwiek en met lachende gezichten verlaat het drietal het terrein. Hun dagopbrengst is binnen.

 

 

 

 

27/08/2019 19:53

Reacties (1) 

01/09/2019 19:52
mooi verhaal.
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert