Gaan we weer terug naar toen?

Door Theuntje gepubliceerd in Column

d24c14d58bdea716a431b79122fdc1f9_medium.

Wat staat ons vandaag te wachten voordat we ons laten overvallen door de dagelijkse beslommeringen? Iedere morgen kijk ik, zoals heel veel Nederlanders doen, hoe het er vandaag met het weer voor staat. Kortom, we klikken massaal even buienradar aan. Ja ik weet het, we hebben een paar flinke hittegolfdagen gehad en er zullen er zeker nog een paar smoorhete na komen druppelen. Ik moet toegeven, die smoorhete dagen vervelen wel snel. Maar van de andere kant, het kan toch niet zo zijn dat we dan maar met een dik vest en lange broek buiten onder het gesloten wolkendek moeten gaan zitten? Nee, deze jongen wil minirokjes zien en zelf in een korte onderbroek heerlijk in een gematigde zon een ‘wulps’ zomerboek kunnen lezen.

Maar goed, even terug naar vanmorgen. Vanmorgen zie ik op buienradar heel geniepig een wolkenfront met een schreeuwend rood gekleurd hart onze (mijn) kant op sluipen!
Van die dikke zwangere regenbuien die op het punt staan boven onze (mijn) omgeving te bevallen van op de oceanen opgepikte nakomelingen, in de volksmond ook wel regen genoemd!
Of dat erg is, die regen?
Nou dat ligt er aan wat je van plan bent die dag. En ik heb wel zin om een beetje langs de winkels te struinen, in de binnenstad. Dat stadje heeft een leuk winkelcentrum en nog een echt particulier boekenwinkeltje in rustieke stijl. Het wandelen, zeg maar rustige slenteren, wordt met de hitte toch even niks en met een uurtje ben ik weer terug. Het is nu niet opdringerig druk, want de vakanties zijn bijna voorbij. In het weekend is het een stuk problematischer, dan kom je met je fiets de binnenstad niet in. Letterlijk en figuurlijk niet!
Ik moet ook nog wat speciale dingen kopen van mijn vrouw bij het biologisch winkeltje.
Logisch, ik ben er nu toch. In de boekenwinkel doe ik nog enkele ideeën op voor een cadeau voor mezelf, en ik bekijk een gedichtenbundel van Akwasi. Dat is een rapper die ooit in DWDD te bewonderen was. Inderdaad een leuk boekje, echt iets voor mij.

Ik overzie de winkelstraat waaraan al de winkels staan en plotseling overvalt me een zekere moedeloosheid. Een fantasieloze eenheidsworst. Nee, niet die van de Hema, ik bedoel het geheel.
Ach u weet wel, wat je in ieder middelgroot dorp of klein stadje meestal vindt, zoals:
De Zeeman, een Kruidvat naast de AH, even verderop de Scapino, de Hema, soms nog een zieltogende Expertzaak en… de Aldi. Ergens tussenin nog een droevig uitpuilend modewinkeltje waarvan de meeste kleding daarom buiten hangt. Een fietsenzaak, naast een populair souvenirwinkeltje en een stuiptrekkende Blokker. Op de vele terrassen zitten aan de laatste vakantiegangers en iets verderop een man met een ruige baard en een vieze rugzak bij één van de kroegen hier, achter een glas blond schuimend bier.
Zijn gammele Opoefiets staat tegen het windscherm. Zo gammel dat hij niet eens op slot hoeft.
Die fiets bedoel ik.

‘Verdorie’ denk ik ‘wat zijn we soms toch rare gemakkelijk te manipuleren wezentjes’.
In ieder uit de kluiten gewassen dorp is het precies hetzelfde en als makke schapen worden we er naar toe gelokt om er toch vooral onze boodschappen te doen. De aanbiedingen af te lopen en er koopjes te scoren. Met als gevolg dat we toch weer veel te veel kopen.
Ik loop even door de AH, een sluipweg binnendoor om zo snel mogelijk richting het biologische winkeltje te komen. Een oersaai, weggestopt en deprimerend winkeltje. De helft van wat op het wensenlijstje staat, hebben ze niet meer, ‘uitverkocht’. Ik denk eerder dat ze dat nooit hebben gehad. Op de terugweg loop in weer door de AH terug naar mijn fiets. Zie ondertussen mensen zo snel mogelijk hun tassen vanuit de karretjes volladen. Ze wekken de indruk niet te weten hoe vlug ze ze weg moeten wezen.

Onderweg naar huis overdenk ik de hele situatie en zie het zotte van dat alles in.
Vroeger kwamen de winkeliers bij jou langs. De bakker met de grote fietsmand en later met de auto. De kolenboer, totdat er gas werd aangelegd. De groenteboer en natuurlijk de melkboer, waar je met een pannetje, of lege fles, naar toeging en de diverse zuivelproducten kocht, hartstikke vers.
Hebben wij ergens stilzwijgend besloten dat we het voortaan zelf maar moesten ophalen, omdat dat veel goedkoper was/is? De warme bakkertjes en melkboeren en groentehandelaren en vergeet de visboeren niet, zijn bijna allemaal van het straattoneel verdwenen. De enige die een goede tussenweg heeft gevonden is de visboer met z’n mobiele viswinkeltje. Hij doet het erg goed hier bij ons op het plein. Maar aanschouw nu eens de nieuwe trend: vervuilende (diesel) auto’s die niet meer in het dorpscentrum mogen komen. Oplossing? Een bestelauto brengt al wat je wil weer bij de mensen langs. Via internet immers laten we steeds meer bezorgen en ‘soms’ aanmerkelijk goedkoper ook.
Wordt het heel langzaam weer net als toen? Tja, zo zie je maar weer, vroeger was alles anders en echt niet altijd beter. Wordt ouderwets weer nieuwerwets in een ‘modern’ jasje?
Wat een gekke wereld zijn we met z’n allen toch.
Ik ben thuis en droog gebleven!

Theuntje, 2019.

13/08/2019 09:45

Reacties (11) 

Nieuwe reacties weergeven
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert