1496 Een heerlijke dag

Door Ate Vegter Dzn gepubliceerd in Verhalen en Poëzie

Het noodlot slaat altijd toe op het verkeerde moment. Ik sta mijn tanden te poesten en denk aan Willem-Alexander. Dat is niet zo vreemd want ik denk onder het tandenpoetsen heel vaak aan Willem. Dat komt, ik heb een keer een filmpje gezien waarin hij vertelt dat hij als watermanager altijd z’n tanden poetst met een bekertje water en de kraan dus niet laat lopen. Als koning doet hij het ook zo. Ik doe dat anders en dat wreekt zich nu.

Ik sta net met m’n mond vol opgeklopte tandpasta, wanneer het water op is. Wat nu? Als ik iemand anders was uit dit gezelschap dan zou ik op dit moment roepen: ‘Ate! Het water is op!’, maar dat heeft nu weinig zin. Ik bedenk dat ik gisteren behalve de watertank ook de gigagieter gevuld heb en schiet in mijn slippers en mijn onderbroek naar buiten. Weten die Fransen veel. Ik vul de tank bij en ga weer naar binnen.

Ik ga verder met tandenpoetsen. De kraan loopt weer alsof hij aan de waterleiding zelf zit. Nu denk ik aan al die landen waar ze helemaal geen water hebben, laat staan een disselbak met een watertank en een gieter. Dat velen in die landen hun tanden überhaupt niet poetsen, laat staan met een koninklijk bekertje. Ik besef hoe luxe de omstandigheden zijn waaronder wij leven. Als de dag zo begint, dan zal het vandaag ook wel gaan regenen.

We hebben al besloten dat we een dag langer hier blijven vanwege het noodweer in de Alpen en we willen het noodlot niet nog meer tarten en een dagje Besançon, daar kan iedereen zich op verheugen.

Gisteren was het een aangenaam rustige dag. Ik begin hier helemaal te ontplooien vanwege de traagheid der dingen. Het ontbijt duurt hier bijvoorbeeld de hele ochtend en het avondeten de hele avond. De middag is voor boodschappen, dat is het schema. Ik kan het iedereen aanraden.

We zijn na een mooie wandeling nog wel even in een restaurant geweest om wat te drinken. Het is twee uur en alle tafeltjes staan onafgeruimd te wachten tot ze daar tijd voor hebben en een paar mensen zitten nog te eten. Je luncht hier van twaalf tot twee en niet later. Iets drinken kan nog net. Wanneer ik ga afrekenen vraagt het meisje welke tafel en ik kijk naar de onze, tafel elf, waarop ze bijna minachtend zegt: ‘O, les boissons,’ wat ik vertaal als ‘O, die gasten die alleen maar wat komen drinken omdat ze geen geld, tijd, geduld en animo hebben om een fatsoenlijke lunch in ons restaurant très agréable aan het water te appreciëren.’ Ik lach vriendelijk naar haar met een lichte verontschuldiging in mijn ogen, maar toch ook weer niet te veel en prompt lacht ze terug als een gelijkgestemde ziel. Het is bizar duur.

In de middag gaan Lief en ik nog even met de Volkswagen bus van Martin bij Maarten op bezoek in Saint-Remy. Onderweg zien we een hertje op de weg. We stoppen onmiddellijk maar ze is al weg. Met grote bambi-sprongen haast ze zich sierlijk over het korenveld. Op de foto is er niet meer dan een stipje van te zien. Ze weet het zelf niet maar ze is een hoogtepunt van onze dag.

Piep en Mare bereiden geassisteerd door Ines voor ons het diner, wat bestaat uit een onoverzienbare hoeveelheid onnoemelijk lekkere hapjes en een vermomde-witlofschotel van Adriaan, ook heel lekker. Het duurt zoals ik al zei een hele heerlijke avond. Dat is de tweede dag.

Ate Vegter, 7 augustus 2019

www.atevegter.wordpress.com/296
 

07/08/2019 09:44

Reacties (0) 

Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert