1495 Route Barrëe, France

Door Ate Vegter Dzn gepubliceerd in Verhalen en Poëzie

Het is stil. Ik sta buiten de caravan in het ruige gras tussen de zorgeloze struiken, die in Nederland gesnoeid zouden worden, en kijk over het dal. De luisterende koeien zijn verdwenen, ik zie niet waarheen. Ik begrijp nu wel waarom ze zulke grote oren hebben. In de verte een vaag gerucht. Een enkele vogel. Een dag begint.

Nee, dan gisteren. Het is de eerste dag van onze vakantie en alles is klaar, wanneer we rond half negen vertrekken. Nog even een rondje door de oude stad en dan op weg. De combinatie voelt vanaf de eerste kilometers goed en evenwichtig en ik weet dan al dat we Montdoré gaan halen, maar zover is het nog niet.

We maken mooie lange slagen van een uur of twee en de eerste stop is in Weert bij restaurant Goudreinet de Wildenberg. Wel een dubbele naam, maar chique is het niet. Ik denk aan mijn militaire diensttijd omdat de zoon van een van instructeurs in Weert op de KMS zat. Mijn hoofd begint leeg te lopen.

We willen gezellig lunchen en hebbben beelden van romantische stops in ons hoofd, maar behalve dat we een keer onverhoeds van de weg raken zijn de wegrestaurants buiten Nederlands schaars, wat ik steeds weer vergeet, en hebben we geen geduld of tijd of animo om echt een mooi plekje in een schattig dorpje op te zoeken. Zo rijden we door en door, België, Luxemburg, la douce France. Het is een vertrouwde route. We zijn hier heel vaak samen geweest op weg naar Florenville, Maarten, Paul en Paulien.

Tegen de tijd dat ik rond half vier in slaap val herinner ik mij een radiogesprekje over de powernap en ik stel voor dat we even de auto parkeren en een dutje doen. Lief zet de wekker en verdomd, het werkt. Ik slaap echt even en na een kwartier is alle vechten tegen de slaap verdwenen. Verkwikt als een thermometer rijden we verder.

We zijn er bijna, maar nog niet helemaal, als een serieuze wegblokkade zonder omleiding onze creativiteit tart. Het ziet eruit als een tekening uit Suske en Wiske, eventueel Kuifje, maar in het buitenland doen ze het dus echt zo. Ik wil net als die keer een paar jaar geleden gewoon voorzichtig doorrijden, meestal kan je er nog gemakkelijk langs, maar het protest van de vrouwelijke reisgenoten is niet te doen. Ik zwicht en zoek een alternatieve route. Dat betekent wel dat we weer helemaal op scherp staan en zo komen we helder en fris aan op onze bestemming.

We parkeren Volvo & Otje in de tuin. Martin en Inez hebben een prachtige oude Franse hoeve omgebouwd tot een nog mooier, ruim en authentiek huis. Alles straalt hier rust uit en stokbrood. Ik ontdek tot mijn vreugde een echte platenspeler en Master Blaster van Stevie Wonder.

De maaltijd is aangenaam en gezellig, met Thijmen en Mare en Adriaan is er ook. We vieren Sofieke’s verjaardag met ratatouille en patat en na afloop gaan alle lichten uit zodat we samen naar de vallende sterren kunnen kijken, de Perseiden van 5 tot 12 augustus, uit mijn hoofd. In de verte weerlichten, maar geen gedonder. Later zien we ook nog de Grote Beer en dan kunnen we rustig slapen. De eerste dag.

Ate Vegter, 6 augustus

www.atevegter.wordpress.com/295
 

06/08/2019 09:49

Reacties (0) 

Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert