1494 Naar Italië, dag 0 (nul)

Door Ate Vegter Dzn gepubliceerd in Verhalen en Poëzie

De stilte van de avond maakt slechts tikkende geluiden. De gasten zijn naar huis en het meisje ligt in bed. Opnieuw een nacht van dromen in deze veelkleurige, hete zomer. Opnieuw een dag van leven die zo glanzend eindigt in de nacht. De vaatwasser draait haar tweede ronde: benen, armen, rug, buik, lopen, fietsen, alles komt ook hier aan de orde als in een Milonparcourtje, al noemen we het kopjes, glazen, borden en bestek.

Morgen is alles anders, zoals elke nieuwe dag onbekend is na het vertrouwde vandaag, maar voor morgen is alles voorbereid. Alles is in gereedheid gebracht voor vertrek, in de auto en de caravan. Alleen nog wat laatste zaken, die op tafel liggen of bij de kapstok staan.

Ook deze laptop gaat nog mee, hoe zou ik kunnen reizen zonder te schrijven, hoe zou ik, ik zou schrijven op mijn telefoon, of op de iPad van Piep, ik heb het al zo vaak gedaan. Desnoods zou ik schrijven met een pen op papier, al krijg je je verhaal op papier bijna niet meer verteld. 

Nu nog de vaat, de wasmachine en de droger, nog een paar uur slapen en dan morgen opstaan en dit stukje knallen. Dan Piep wakker maken en samen met Lief de laatste loodjes in de auto laden. Hij is beter beladen dan de vorige keer en de woonwagen heeft een fijne kogeldruk. Lief heeft alles onder controle en op z’n plek. Nu alleen wijzelf nog. 

Het was een gezellige dag, met altijd weer de leukste mensen. Wat zijn we toch bevoorrecht met iedereen om ons heen. En dan al die cadeaus, gelukkig heeft Piep een groot incasseringsvermogen en is ze steeds opnieuw zo blij dat het er aan alle kanten vanaf straalt. Ze verheugt zich nu al dromend op de cadeautjes die ze morgen onderweg in de auto krijgt, op haar elfde verjaardag zelf.

Wat wonderlijk toch dat dat elf jaar geleden midden in deze nacht begon en dat we in de loop van de dag naar Purmerend reden, met bij bijna elke verkeersdrempel voor mama Lief weer iets meer ontsluiting, zodat je op 5-8-8 precies om 18.18 uur geboren werd, met zoveel achten in je beginnende begin, daar moest wel geluk van komen, lieve Piep.

Goed, we vertrekken morgen om acht uur acht, dat zal niemand verbazen. Het zal goed komen, want dat is het al en morgen volgt vanzelf op vandaag. Sterker nog, hij zal zich vannacht verkleden en morgen vandaag spelen alsof er niets aan de hand is. En dat is nog altijd het mooiste spel dat er is.

Ate Vegter, 5 augustus 2019

Het is noodweer:
www.atevegter.wordpress.com/294

05/08/2019 06:48

Reacties (0) 

Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert