1486 Begraven en verder leven

Door Ate Vegter Dzn gepubliceerd in Verhalen en Poëzie

2c47133a707782f5445c43d493277ba0_medium.

De dag begint met de begrafenis van Tante Atie. Het is een mooie dienst. Florian steekt een kaars aan en de dominee vertelt in kort bestek iets over haar leven. Over haar jeugd aan de Rozendaalstraat, haar huwelijk met ome Simon, de stap naar Purmerend en haar heimwee. De stap terug naar de Haven, waar ze samen 53 jaar gewoond hebben. Omringd door liedjes die ik vroeger psalmen noemde en nog ken.

Na de dienst gaan we naar de begraafplaats. Wij gaan op de fiets door de stad en als door een wonderlijk toeval is de Langebrug open, of dicht, wat je wil. We moeten even wachten. Iemand maakt een foto van een scheepje in de haven en ik ook. Maar ik maak een foto van de haven met het huis van tante Atie, met de ramen van waarachter zij nu nooit meer zal zwaaien wanneer wij voorbijfietsen.

Na de begrafenis weer terug naar de kerk. Het is een vertrouwde route. Ik condoleer ome Simon.  ‘Je bent wel een lezer kwijt,’ zegt hij. ‘Ja,’ zeg ik, ‘en een zwaaier. Dat zal ik wel missen wanneer we langs jullie huis komen.’

In de middag ga ik even in de tuin zitten. We hebben geen afspraken en ik sluimer zacht naar losse droomflarden. De grote hitte is voorbij en het is aangenaam even buiten en vrij te zijn. Dan komen Lief en Pé langs als twee kwinkelerende vogeltjes: ‘We gaan barbecueën in Berkhout, maar dan moeten we nu wel boodschappen doen.’ ‘Gaan jullie op de fiets?’ probeer ik nog, maar weet al dat het een verloren zaak is. ‘Nee, jij moet even rijden.’ ‘Maak maar een lijstje.’ ‘Vind je het wel leuk?’ Ik knik zo dat ik net niet al te wakker word en dommel weer weg.

Even later rijden we naar de Deen en ik realiseer mij dat ik door de begrafenis de fitheidstest in de Bolder gemist heb. Ik loop er toch nog maar even binnen, terwijl de dames de boodschappen doen. Knijpkracht, pols, bloeddruk en suiker zijn in orde. Met mijn ogen dicht op één been staan gaat goed, maar zitten en naar voren reiken is waardeloos. Ook ben ik te dik. Ik dol wat met de andere oudjes en dan is het klaar.

We rijden naar Berkhout en genieten van de bbq en de tuin, maar vooral van elkaars gezelschap. De kleine David steelt alle harten. Hij gluurt samen met Piep door de heg, als Jip en Janneke. Het is goed, maar dan ook alweer voorbij.

Ate Vegter, 28 juli 2019

ja of nee:
www.atevegter.wordpress.com/286

784f40554d20197291726840cf7c7ff0_medium.

 

28/07/2019 08:19

Reacties (0) 

Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert