Ik zie je

Door Yneke gepubliceerd in Mens en Natuur

Liefde!

Je merkt niet dat ik al een tijdje naar je sta te kijken. Onwetend van mijn gedachten, zit je verdiept in je telefoon. Ik kijk naar je en zie je.

Je zilver grijze haren, die door je zwarte haren heen piepen, geven een tijdzone aan. We worden ouder.  Je gezicht plooit anders dan toen ik je leerde kennen. Rimpels, die in je huid verschijnen, observeer ik stilletjes van een afstand. Je merkt het niet. Er klinkt een zucht. Je kijkt op om vervolgens je ogen naar buiten te richten. Naar onze tuin, waar vogels al kwetterend bij het vogelvoer, samen dineren.

Ik zie je handen waarmee je telefoon wordt weggelegd. Handen die zoveel arbeid hebben verricht door de jaren heen. Die mooie fijne sterke handen strijk je langs je grijze haren. Je gedachten zijn daar waar de mijne niet zijn. Dan merk je ineens dat ik naar je kijk. Je ogen krijgen een twinkeling en even kijken we elkaar een paar seconden zwijgend aan. Je stoppelbaardje, die inmiddels helemaal grijs geworden is,  staat je goed.

Als een teruggespoelde film verschijnt er een tijdlijn in mijn brein. Ik zie je voor me, scherp en duidelijk. Je donkere ogen, in een wat mager gezicht,  die me vragend aankijken.  Jij, die me jaren geleden de vraag stelde 'wil je met me trouwen?'. Vanaf dat moment vliegen mijn gedachten door de jaren die daar achteraan kwamen.

Nu zie ik je. De beweging om je mond die zo herkenbaar is geworden. Die twinkeling in je ogen waarmee je me momenteel aankijkt. Vaak genoeg begrepen we elkaar niet. Waren we ieder met onze eigen emoties bezig en vochten we voor ons eigen plekje. Een plekje om tot rust te komen. Vreemden waren we van elkaar. Tot nu...ik zie je en jij kijkt me aan. Zie je mij?

Ik geloof je, je ogen spreken. Die luttele seconden waarmee je me zwijgend aankijkt zeggen me veel. Jaren zijn verstreken, waarin we wegen hebben bewandeld waar we elkaar niet zagen. Waar we elkaar aan het zoeken waren. Waar we vooral opzoek waren naar ons zelf. Nu hebben we gevonden wat we zochten. Rust in ons zelf en bij elkaar. Door het leven getekend. Ik bewonder je.

 

't breekbare leven
heeft me rijkdom gegeven
in vorm van acceptatie
ik leerde zien
 
't breekbare leven
heeft ons in elkaars armen gedreven
door het delen van blijdschap en pijn
leren we samen zijn
 
 
We vinden houvast

 

24128a80b02e45028ec7c4ce999aa940_medium.

© Yneke

20/07/2019 09:13

Reacties (8) 

1
21/07/2019 11:59
Wat heb je dat weer prachtig verwoord.

ZO mooi Yneke !!!!
Veel geluk samen
XX
1
21/07/2019 21:07
Dankjewel Chrisrik x
1
20/07/2019 17:55
Inderdaad heel mooi.
21/07/2019 08:38
Dankjewel Zevenblad
1
20/07/2019 12:27
mooi geschreven
21/07/2019 08:38
Dankjewel Rabbit-green
1
20/07/2019 10:48
Prachtig gezegd en geschreven.
1
Yneke tegen Oxalis
21/07/2019 08:38
Dankjewel Oxalis
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert