1478 De boel afbreken

Door Ate Vegter Dzn gepubliceerd in Verhalen en Poëzie

Zo’n tent afbreken, daar heb ik dan toch meer mee dan een tent opzetten. Ik weet niet hoe dat komt, of het de hormonen zijn of de genen, of het afkomst is of karakter, nature of nurture, I don’t know. Het zal me eerlijk gezegd ook een zorg zijn, maar zo’n tent die vers van de zolder komt, ik vind het niks. Liever heb ik zo’n gezellig tentje dat al een paar dagen op het gras staat en waarin door de meiden een korte maar emotionele geschiedenis is neergelegd, waarbij ze niet alleen hun slaapzakken nodig hebben maar ook de wereld aan knuffels, boeken, optutspullen, dekens en kleren voor als het warm is of juist koud.

Die nachten die zo dapper begonnen zijn en die dan toch nog net voor sluitingstijd worden opgebroken. Dat hele verhaal trek ik met een paar rukken uit de grond wanneer ik de scheerlijnen losmaak. Ik haal de laatste restjes van leven uit de binnentent en maakt deze los van de buitenhemel. Dan duw (nooit trekken!) ik de stokken uit de schuifhoezen van de buitentent en het hele geval ligt als een mislukte groentepizza op de grond. In het proces kom ik divers klein gedierte tegen zoals het lieveheersbeest, de sprinkhaan en de spin, de kleine kikker, de slak en de naaktslak.

Nu is het zaak dat ik alles schoon en opgeruimd heb voor het gaat regenen, want hoe mooi het weer ook is, met een tent in je hand zijn de buien nabij en een naaktslak is sowieso een vochtig voorteken. Ik maak het grondzeil van de binnentent schoon en rol hem op, doe alle stokken in hun zak en vouw de buitentent op een rolletje, zodat ook hij als laatste precies in de tas past. Nu is er niets meer dan een gemakkelijk te dragen weekendtas over die ik direct naar de zolder breng, anders blijft-ie maar staan.

In het gras zie ik een lichte vlek, die door Tommy zorgvuldig wordt geïnspecteerd en weer in bezit genomen. Het beeld doet toch denken aan een kleine boerencamping en even overweeg ik in de steeg een slagboom te plaatsen, maar omdat de steeg te smal is en de boom dus nooit kan zakken, laat ik het idee weer varen. Bovendien, een hekje vind ik al te veel werk.

Aan het einde van de middag loop ik dan nog even een rondje over de haven, waar de eerste Monnickendammer Visdag voorbij is en ze de boel aan het afbreken zijn en het ideale moment is aangebroken om de kooplui te leren kennen. Wie lang wil leven moet zich op Klompen begeven. Ik heb er nog een paar staan gelukkig.

Ate Vegter, 20 juli 2019


De Wii, begin er niet aan:
www.atevegter.wordpress.com/278

20/07/2019 07:44

Reacties (0) 

Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert