Wat een debiel.

Door Theuntje gepubliceerd in Met een knipoog

f956cce3c5793b88c8dce439209746ea_medium.

Zoals jullie wel zullen weten, wandel ik regelmatig. Niet om de overtollige kilootjes te verbranden want die zijn al lang verdwenen. Ik wandel om zo af en toe een frisse neus te halen. Ja, ook als het buiten 30 graden is.

Vanmorgen besloot ik eens richting de Oude IJssel te wandelen, niet zo ver bij ons appartement vandaan overigens. Een heel eind verderop staat, richting Angerlo, een klein bos.
Nou ja…, bosje eigenlijk.
Om u een indruk te geven hoe klein dat bosje is: je kan door de bomen het bosje zien!
In dat bosje staan mooie plantjes met paarse bloempjes. Geen idee wat voor plantje het is maar de bloempjes zijn prachtig en ruiken een beetje naar 4711. Kan ook best 4712 zijn hoor.
Doet er verder ookniet toe. In een opwelling, heb ik wel vaker, besloot ik wat van die bloempjes te plukken om thuis op een klein vaasje te zetten.
terwijl ik aan het plukken was hoorde ik een stemmetje: "Nee, niet doen, niet doen!”
Ik keek verbaast om mij heen maar zag door de bomen alleen het bosje. Nou hoor ik wel vaker stemmen in mijn hoofd, dus zo vreemd is het eigenlijk ook weer niet.
Goed, ik bukte mij dus weer om nog wat plantjes te plukken en hoorde weer, maar nu wat luider:
”Nee, niet doen!”
Ik keek nu naar de grond, want daar kwam het geluid vandaan en zag tot mijn grote verbazing een heel klein manneke zitten. Geen kabouter maar een manneke dus!
Een oud manneke met een gerimpeld gezicht, als een verschrompelde appel zeg maar, inclusief een vlasharige baard. Nogmaals, manneke en geen kabouter.

Het kleine manneke vroeg met een lief hoog stemmetje: “Wil je asteblief mien huuske loaten stoan?”
Ik keek om mij heen maar zag nergens een klein ‘huuske’, hooguit een uit de kluiten gewassen paddenstoel.
“Ik zie geen ‘huuske’, wel een paddenstoel”, zei ik nog.
“Dat is mien huuske!”
Ik liep wat dichter naar die paddenstoel toe en warempel, ik zag een paar kleine kunststof raampjes en een deur en aan de achterkant zag ik een klein roestvrij stalen schoorsteentje naar buiten piepen.
Nou ja, ik beloofde het kleine manneke, géén kabouter, zijn ‘huuske’ te laten staan en er zelfs niet met mijn handen aan te zitten.
“Dank oe wel m’ neer. As dank mag' ie drie wensen doen.”
Zo, zo, drie wensen maar liefst? Ik dacht heel goed na over mijn eerste wens; weer iets meer haar op mijn kalende schedel, tot op de grond!
‘Poeffff’ hoorde ik ineens en voor ik met mijn ogen kon knipperen had ik hele korte beentjes!
“Whaaa, nee niet zo, anders om!” riep ik paniek.
‘Poeffff’, ging het weer. Maar ik had nog steeds hele korte beentjes, nu met mijn voeten naar achteren wijzend.
“Neeeeee, ook niet zo, debiel!”
‘Poefff’.
Ja Theuntje, dat krijg je er nou van. Soms ben je echt een debiel!

Theuntje, 2019.

 

16/07/2019 16:34

Reacties (6) 

1
17/07/2019 14:59
Drie wensen ineens! Dat is ook overweldigend. Leuk verhaal met een zweem van kabouter Piggelmee en het tovervisje ...
1
17/07/2019 16:21
Jawel, Piggelmee. Goed opgemerkt.
1
17/07/2019 00:18
Ik ga er niet op reageren, want voor je het weet .... dus onthoud ik me van .... ik zeg niks, want voor je het weet. ;-)
1
17/07/2019 09:22
Hihihihi, zo ken ik je niet.
1
16/07/2019 17:50
Mooi! Doet mij denken aan de bot, de visser en de vissersvrouw.
Hoe ben je nu weer van die korte pootjes afgekomen?
;-)
1
16/07/2019 23:27
Hahahaha, mijn korte pootjes zijn vervangen door steltlopers!
Poeffff.
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert