Even een een twee bellen

Door Ate Vegter Dzn gepubliceerd in Verhalen en Poëzie

Het begint als een aangenaam rustige dag. Dat is ook wel eens prettig. De gewoonste dagen zijn het fijnst. Misschien wel omdat je daaraan gewend bent. Het weer is nog iets mooier dan beloofd en de tuin hoeft geen enkele moeite te doen om te stralen in schoonheid.

Dan gaat de bel. Het is een luid en langdurig geklinkel en Piep komt naar mij toe rennen dat de bel gaat. Ik weet wie er voor de deur staan en het verbaast me dat ze niet doorlopen. Ik doe de deur open en wenk ze naar binnen. Het zijn neef Jorg uit Den Haag, met zijn moeder, mijn schoonzus, uit Kaapstad. Ze loopt met een kruk, maar ze was in de buurt en wilde toch even langskomen. 

We gaan in de tuin zitten en kletsen gewoon een praatje over de dingen van de dag, over ouder worden en de daarbij horende kwalen. Piep vertelt over school, dat ze morgen een net uit je bed dag heeft, dat ze een onesie aan mag en haar haar niet hoeft te kammen. Dat zijn topdagen voor de kids. Donderdag mogen alle spullen uit haar laatje mee naar huis en vrijdag is de laatste dag van het schooljaar. Ze glundert bij de gedachte dat de grote vakantie dan echt gaat beginnen.
 

We gaan eten bij De Waegh, een van de mooiste plekken van Monnickendam, met prachtig uitzicht over de haven en de dam, waar het allemaal mee begonnen is, toen ze nog monnikenwerk deden. We zitten aan een fijne ronde tafel en het gesprek loopt als een trein en dan komen de slibtongetjes en de lamshaasjes en de kipnuggets en zo kan de avond wel even verder zou ik zeggen.

Er stopt een ambulance op de Middendam en iedereen kijkt wat verontrust op, maar er is niets aan de hand. Ze gaan even een kopje koffiedrinken. Dat betekent dat er in de hele regio niets aan de hand is, wat het tot een extra mooie dag maakt. De ambulancebroeder moet ook even plassen en op zijn terugweg vraag ik aan Piep of ze niet even in de ambulance wil kijken en hij haakt er onmiddellijk en vriendelijk op in. 

Jorg, Piep en ik lopen met hem mee naar de auto terwijl hij van alles uitlegt, onder andere dat ze nu gestationeerd zijn in het centrum van het buitengebied, post Monnickendam. De deur schuift open en aangename reinheid vermengt zich met angstaanjagend loerende apparatuur, maar we durven onze zijn begeleiding wel naar binnen. 

Piep gaat op de brancard liggen en doet alsof ze een auto-ongeluk heeft gehad. Ondertussen tikt een vriendelijk verontruste buurvrouw op mijn schouder of alles in orde is. Ik schiet in de lach, maar begrijp haar zorg en leg uit dat we een rondleiding doen. De ambulancezuster is ook ingestapt en laat zien hoe je de hartslag kan meten. Piep steekt aarzelend haar vinger in een plastic gadget en daar verschijnt een zeer onregelmatige hartslag op het scherm. Ik stel voor 112 te bellen, maar ze glimlacht dat het de nagellak is die ze met remover verwijdert. Daarna is alles top in orde en de zuster maakt een printje, waarmee Piep naar haar moeder stuift. Ook de slagen van Jorg en mij worden gemeten en ook die zijn bedrieglijk normaal, waarschijnlijk omdat de redding nabij is. 
 

Piep komt terug dat het toetje er is en we bedanken de ambulancemedewerkers en wensen hen een rustige avond. Het toetje is mogelijk nog enerverender dan alle apparatuur in de wagen bij elkaar en we laten het ons smaken. We maken een fotootje op de dam ter afsluiting en herinnering en gaan naar huis waar we elkaar uitzwaaien. Ik zei het al, een aangenaam rustige dag. Niks aan de hand.

Ate Vegter, 10 juli 2019


spullen of ontspullen:
www.atevegter.wordpress.com/268
 

10/07/2019 09:11

Reacties (0) 

Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert