Real-life experience

Door Compassie gepubliceerd in Verhalen en Poëzie

cd1573208dcb5342522c57d0c94a9f0c_medium.

Het vlakke landschap siddert in de hitte. Dichterbij glinsteren de groene rijstvelden. Je ziet arbeiders gekleed in kleurrijke gewaden. De zwarte pick-up truck dendert door het dorp, waar vrolijke kinderhandjes de blanke passagiers enthousiast tegemoet zwaaien. ‘Toerist komt eraan! Toerist komt eraan!’ Volwassenen weten wel beter. De Westerse dollars gaan, zoals altijd, aan hun koopwaar voorbij.

De eerste 200 kilometers zijn afgelegd. Spieren verkrampen, lichaamsdelen verbranden en haarslierten slaan hard tegen het bevuilde en bezwete gelaat. Ja, het is een adventurous expedition dat wisten de vier mannen en vrouw toen ze boekten. Een dagtocht naar de grens, kronkelend door het landschap te midden van de inlandse folklore. Wat wil je nog meer? Ach, ze willen altijd meer. Blanke huiden? Dan weet je dat ze zullen gaan klagen. Zo’n lange, zware route valt altijd tegen, er kan pech ontstaan of iemand wordt ziek. Maar vaak ligt de oorzaak van een verwijt in een onoverbrugbaar cultuurverschil.

Zie ze nu. Met open mond kijken de backpackers elkaar ongelooflijk aan. Woorden schieten tekort en ieder lijkt het voorval van zojuist op eigen wijze te verwerken. Waren het tien seconden of was het iets langer? Een schok, iedereen ziet het, iedereen kijkt, een automatische reactie. ‘Stop! Stop!’ schreeuwen sommigen overstuur naar de chauffeurscabine. De roep lijkt onhoorbaar op te gaan in het ronkende motorgeraas. Eén man slaat nog hard met zijn vlakke hand op het stalen dak. Zonder effect. Onafgebroken raast de kleine truck in de hoogste versnelling voort. De kleine nederzetting is al lang gepasseerd.

Weet je, Westerlingen reizen met een veel te optimistisch en kortzichtig beeld door dit land. Achter de façade van eeuwenoude paleizen en de zo kenmerkende Aziatische beleefdheid gaat een ongekende wreedheid schuil. Als een slang zo ongrijpbaar leven aloude conflicten voort. Met gruwelijke wantoestanden en geweld in de bevolking tot gevolg. Zo ook de blik van die machteloze vrouw die sinds vandaag op het netvlies van die argeloze toeristen is gebrand. Haar lange zwarte haren, het stoffige grind en haar dorpsgenoten die ongeroerd het schouwspel bekeken. Ze krijste, ze vocht maar miste de kracht. Als een baal rijst sleurde haar man haar lichaam over de hoofdweg. Zo is het, zo was het en zo zal het altijd zijn. Trouwens, was mijn chauffeur gestopt, dan weet je niet of haar leven daarna nog zeker was. Gevoelens van gezichtsverlies en eerwraak handhaven de diepgewortelde sociale patronen. Mijn klanten snappen het niet, ze protesteren tegen de plaatselijke mores. Maar laten we eerlijk zijn … is dit niet de real-life experience waar zij hun dollars graag aan wilden besteden? Cultuurhappen op de eerste rang. En komen ze met klachten? Of krijgen we gezeur? Ik zal een van mijn vriendjes aan de grens eens bellen. Noodgedwongen een nachtje slapen in de open natuur, staat dat al op hun bucketlist?

04/06/2019 12:25

Reacties (2) 

04/06/2019 23:18
Beeldend geschreven. Zag het voor me!
04/06/2019 23:14
Ik heb het nog meegemaakt in de binnenlanden van Sri Lanka, dat ze kleine kinderen voor auto's met toeristen gooiden, om daarna met een hele meute schadevergoeding te eisen. Je had (bijna) hun kind doodgereden!
Wij zijn toen wel naar Kandy gegaan met een gehuurde auto, maar als chauffeur hebben wij een (geüniformeerde) politieagent uit Colombo gestrikt, die daarvoor drie vrije dagen opgenomen heeft. Tegen een royale vergoeding uiteraard, plus hotel etc.
Die hebben wij onderweg ook nog rijles moeten geven: hij reed bergafwaarts op de voetrem in plaats van op de motor te remmen.
...
Copyright © Tallsay.com. Alle rechten voorbehouden.
Door gebruik te maken van deze website geef je aan dat je onze Algemene voorwaarden en ons Privacy statement accepteert